कविता

आता तुज्यासाटी बग घोडा घोडा झालू गवत खात खात बग तूज्याकड आलू ऊडी मारुन राजा माज्या पाटीवर बस कती येल नूसतच ऊबं राहु आसं माकरावानी बग आता खाजवीतो कूस फुटू देना आता तूज्या गालावर हस काला काला कावला न पीवली पीवली फुलं तुज्यासाटी नाचतान मोराची पावलं आय तूजी वाट बगी डोलं सूकवून तूच कूट गेला बग आमाला टाकून ये रं बाला कल आली कालजामदूनं बग तरी माज्याकड आभालातूनं बग तरी माज्याकड आभालातूनं

मन्मनीच्या चांदण्याला एकदा प्राशून जा | जागले हृदयांतरी जे तू कधी फुलवून जा || स्वप्न आणि सत्य दोन्ही का सारखे माझ्याचसाठी | संदर्भ वेड्या भावनांचे तू एकदा लावून जा || मी बोलावता येणे तुझे मज नित्यनेमाचेच आहे | भेटण्या मजला सखे माझ्याविना येऊन जा || भाव या डोळ्यातला अश्रूंसवे झरतोच आहे | नच साध्य जे ते वर्ज्य हे माझ्या मना शिकवून जा || घेऊ नको तू सोबतीला या अक्षरांची माळ ही | उमलेल जे श्वासातूनी शब्दांविना सजवून जा || अंतरीचे गीत माझ्या मी कधीचे गात आहे | साथ दे भोळ्या सुरांची अन तया जुळ्वून जा || बहरेन मी आता नव्

बाप्पा मोरया! काही दिवसापूर्वी देवकाकांनी 'एखादी ५-६ ओळींची छोटीशी बंदिशीसारखी रचना केलीस का? असं विचारलं, आणि नुकतीच मशकूर अली खान यांची मालकौंसातली "मुरख मन मेरे" ही बंदिश ऐकून तिच्यात मराठी शब्द बसवता येतील का, असा विचार करता करता ही गणेशवंदना मनातून कागदावर उतरली. उद्या गणेशचतुर्थी, आणि मिपाचा वर्धापनदिन.

शुष्क नभातुन टाहो कातर, खंडीत धरणी भेगा पाचर, पिवळ्या सुकत्या गवतावरती, पुन्हा पाडं रे रिमझीमती सर.. मान झुकवुनी गुरे चालती, हलवीत हुंगित लाळ गाळती, खपाटलेल्या पोटी त्यांच्या, पडेल कैसा दाणा कणभर? भेगांमधुनी ऊसळे अंकुर, परि कोवळे का क्षणभंगुर, आटली विहीर पान्हा तळ्भर, कसे पाजावे तान्हं वावर? सुटता वारा भुरभुर माती, आसवांनी का भिजेल शेती? घाम गाळण्या त्राण राहुदे, इतके तरि दे दान पसाभर..

ऐन दुपारी वाचायच्या 'टनाटन दुपार' ह्या पेश्शल पाक्षिकाचा धागा मास्तरांनी आज भादव्याच्या पहिल्याच दिवशी काढला आणी ऐन दुपारी आमच्या डोक्यात एक कल्पना चमकून गेली! ;) ऐन दुपारी, प्रभू विचारी, 'टनटन' पहा काढली अहो त्याची विनायकी मोडली! हिम टाकून ती रम भरताना कुठून अचानक आली कल्पना गुपचूप येऊन जालामागुन, 'परा' 'बिका' ओढली दिसता लेखक त्याला अडवा हात 'अवलिया' त्याचा उजवा 'रंग्या' नडला, इरेस पडला, चूड पहा लावली -चतुरंग

माहीत नाही खरी माती एकसारखी नसलेली छाती खरे रुपडच माहीत नाय कलमी झाडाच काय खरं नाय हापुस पण नाय पायरी पण नाय नवीन आंब्याची जातच माहीत नाय धड शाहण पण नाय अन येडं पण नाय कलमी झाडाच काय खरं नाय काय द्यायच अन काय घ्यायच माहीत नाय मी कुठला अन मी कसला माहीत नाय दिसतय भारी पण आतुन खोकडं कलम केलेल झाडच वाकडं गावात पण टिकना अन इलायत पण जमना अर्धे गावरान अन अर्धे इलायती रुपडं कलम केलेल झाडच वाकडं तिकडच्या मातीचा पण झालो नाय अन ह्या मातीत पण उरलो नाय नाव जरी झालं सगळीकडे प्रेम कुठलच मिळालं नाय

बळेच शब्दा वेठीस धरूनी भाव नाना वाकवितो असामान्य वा असो अमान्य बसुनी कविता कवि वितो बुध्दीची मम झेप नवी ही नेते बरं का दिगंतरी पाहून तिजला भरेल धडकी प्रिय मित्रा तव हृदंतरी ग्रहगोलांची अगणित सूत्रे अणुरेणूंची पण तशीच ती विश्वाच्या व्यापाहून भयंकर जीवघेण्या त्या मात्रांची रे प्रिय मित्रा हितगुज करण्या मार्ग नवा मी अनुसरला झटापटीने कविता करता शुद्ध कशाची नुरे मजला व्याकरणाची फिकीर नसे पण प्रासासाठी व्याकुळता काकुळतीने पणास लावी पणजोबांचे(*) पुण्य आता * माझे पणजोबा कै. विठ्ठल सीताराम गुर्जर हे मराठीतले जुन्या पिढीतील नामवंत साहित्यिक होते. कै. राम गणेश गडकर्‍यांचे ते जीवश्च कंठश्च मित्र.

लपवणे ते झाले सुरू, माझेच माझी यातना राम न उरला काही, आरंभीच संपली कथा ! नसे अभंग नामयाचा, नच विरहिणी मीरेची साकळली वेदना सारी, मी रचितो माझी गाथा ! विसरल्या सार्‍या श्रुती, अश्रुत भिजल्या आर्या जखमा सार्‍या ओल्या, मी घोकतो जुन्याच संथा ! ना स्मरे मंत्र आता, ना आठवते मज हरिनाम वेदनांचे हे वेद माझे, विसरल्या त्या जून प्रथा ! हे भोग मम प्राक्तनीचे, नकोत पळवाटा नव्या संपते जिथे दु:ख जुने, जन्मा येते नवी व्यथा ! विशाल.

आस्वाद घ्या!

आठवते का सारे सारे?

अडगळीच्या खोलीमधलं दप्तर आजही जेव्हा दिसतं | मन पुन्हा तरूण होऊन बाकांवरती जाऊन बसतं || प्रार्थनेचा शब्द अन शब्द माझ्या कानामध्ये घुमतो | गोल करून डबा खायला मग आठवणींचा मेळा जमतो || या सगळ्यात लाल खुणांनी गच्च भरलेली माझी वही | अपूर्णचा शेरा आणि बाई तुमची शिल्लक सही || रोजच्या अगदी त्याच चुका आणि हातांवरले व्रण | वहीत घट्ट मिटून घेतलेत आयुष्यातले कोवळे क्षण || पण या सगळ्या शिदोरीवरंच बाई आता रोज जगतो | चुकलोच कधी तर तुमच्यासारखं स्वतःलाच रागवून बघतो || इवल्याश्या या रोपट्याची तुम्ही इतकी वाढ केली आहे | हमखास हातचा