कविता

!! ~~ प्रतिमा ~~ !!

तो आकाशीचा सूर्य
लखलखत तळपणारा
सारे त्याचे दिवाने
त्याच्या तेजाने दिपणारे

कधी कोणी म्हणे
त्याला सागर
कधी त्याला उपमा
दिव्य तेजोनिधीची

सर्वांना मिळे प्रकाश
मिळे प्रेम जीवनाचे
आकाशच मग ठेंगणे
त्या जीवलगांचे

ती एक पणती
सारकाही दूरून न्याहाळायची
त्याच्या दिव्य प्रभेने
बावरून जायची

त्याच्या उगवतीला
नकळत आनंदाने सुखावायची
त्याच्या मावळतीला
तिही झाकोळून जायची

स्वत:शीच विचार करायची
मनमुराद स्वत:शीच हासायची
स्वप्नामध्ये त्या हिरण्मयाच्या
मग ती गुंगून जायची

नवरात्राचे दिवस म्हणजे हादग्याचे, भोंडल्याचे, भुलाबाईचे दिवस. लहानपणीच्या भोंडल्याच्या संध्याकाळी आठवताना सुचलेलं काहीबाही!

सये बाई संसार मी भुलाबाईचा मांडला
अंगणात संध्याकाळी आठवणींचा भोंडला

रांगोळीनं पाटावर हत्ती रेखला देखणा
सेवा स्वीकाराया आला दारी गणेश पाहुणा
खेळ ऐलमा पैलमा गणरायानं मांडला
अंगणात संध्याकाळी आठवणींचा भोंडला

कमळाच्या मागे राणी, हन्मंताची निळी घोडी
धाडू माहेरी करंज्या, त्यांची आगळीच गोडी
मन भरून आनंद गाण्यांतून ओसंडला
अंगणात संध्याकाळी आठवणींचा भोंडला

..पट्टराणी..
------------
करु नको माझ्याकडे तु गं अशी पाठ राणी..
सोडु का ग सांग तुझ्या चोळीची मी गाठ राणी..

जीव होतो कासावीस,तू गं अशी रुसताच..
पहा माझ्याकडे आणि हास ना ग एकदाच..
तुझ्या कुशीमध्ये पुरी सरु दे गं रात राणी...

राग इतुका गे आला,वर धरीला अबोला..
रात विरहात जाई शिक्षा तुला आणि मला..
बोल ना ग माझ्याशी तु..बिलगुनि घट्ट राणी...

गुंफु दे गं हातामध्ये माझ्या तुझे दोन्ही हात
भिडु दे गं ओठालाही तुझे मधाचे गं ओठं..
लागु दे गं सुर आता..धुंद सप्तकात राणी...

Miller of The Dee या सुप्रसिद्ध इंग्लिश कवितेचे मी केलेले मराठी स्वैर रुपांतर.

कुण्या नदीच्या तीरावरती एक पिठाची गिरणी वसे
मालक त्या हो पिठगिरणीचा स्वछंदी आनंदी असे
जात्याच्या तो सुरात मिसळी स्वानंदाचे गीत कसे
ना हेवा मी करी कुणाचा, कुणी न माझा करीतसे

कुशल प्रजेचे बघण्या राजा येई एकदा नदीतीरी
श्रमपरिहारक सुरावटी त्या राजहृदयी मात्सर्य भरी
"चुकसी मित्रा" राजा वदला "हेवा वाटे तव मजला,
वैभव सारे भोगत असुनी कष्टी कसा मी? सांग मला"

सर्वपित्री अमावस्येच्या निमित्ताने पुनर्प्रकाशित.

श्राद्ध

आसवांचा जुना आड आता नाही
वेदनांचे तसे लाड आता नाही !

मांडला मी असा स्वप्न बाजार पुन्हा
वास्तवाच्या भुता 'झाड' आता नाही !

वेदनांची खरी जाहली मज सोबत
संकटांना नव्या "हाssssड", आता नाही !

कल्पनांचा मना लाभला आधार नि...
जाणिवांची तशी चाड आता नाही !

झेलले घाव सारे सदा सुमनांचे
अन नव्याने भ्रमर धाड ....., आता नाही !

विशाल.

अंधाराच्या साम्राज्यावर
दिवटीचा तोरा
सुर्य उभा कोपर्‍यात
काजवे करताहेत नखरा
क्षितीजावर उभे
प्रकाशाचे दुत
पण आसमंत सारा
सावल्यांनी झाकोळलेला
मी कुणाला विचारु
सुखाचा रस्ता
इथे प्रत्येक जण
वेदनेने पिळवटलेला
कधीचा शोधतोय
मी नेहेमीच गोंधळलेला
अंधाराच्या दुनियेत
प्रकाशालाच अडखळलेला.

विशाल

डिसक्लेमर : मला कविता, मुक्तक , विडंबन ही फक्त नावे माहीत आहेत. त्या कशाशी खातात मला माहीत नाही. तर त्यामुळे खालील लेख (????) सॉरी...कविता स्वतःच्या जबाबदारीवर वाचावी. ह्यातील एक ओळ तात्यांच्या गुरूजींची आहे ती साभार ऊचललीय.

लेखन मिपाच्या धोरणात बसत नसेल तर संपादकांनी काढून टाकायला हरकत नाही

पूर्वाध

जिवनाच्या ह्या वाटेवर, साथ हवीय कुणाची तरी |
दिसते रोज पण का मिळत नाही, ती स्वप्नातली परी ||

रोज रात्री डोळा लागतो, तिचीच स्वप्ने बघण्यासाठी |
मिळाली नाही तर तयार आहे, मरण्या मारण्यासाठी ||

युरेका युरेका
---------------------------------------------------

अता युद्ध होईल नक्की निकाली, युरेका युरेका..
उरलीत शस्त्रे तुटल्यात ढाली, युरेका युरेका..

मला पाहुनी ती अशी लाजली की तुम्हा काय सांगू..
अभंगातुनी मज स्फुरली कवाली, युरेका युरेका..

तिचे सज्जनांशी होतेच तंटे कळता मला अन..
जमले मला ते बनणे मवाली, युरेका युरेका..

नवे दु:ख येता निवार्यास माझ्या म्हणालो स्वतःशी..
सुन्या जिंदगानीत नवी जान आली, युरेका युरेका..

जुन्या त्या लढ्याला हुतात्मा मिळाला अखेरीस कोणी..
चला क्रांतीला ह्या सुरवात झाली युरेका युरेका..

न देणे, न घेणे, फुकाचे न खाणे,
कुणाच्या न वाटेत येणे मुळीही,
बरे काम माझे, बरी वाट माझी,
स्वत:च्याच विश्वात मश्गूल आम्ही ||१||

असे वाटले की लिहावे जरासे,
लिहावे जरा, पाठवावे कुठेसे,
तया सोडुनी या जगाच्या भरोसे,
विचारात होऊ पुन्हा दंग आम्ही ||२||

कधी आवडावीत काव्ये कुणाची,
दिसावी कधी झेप कोणा मनाची,
जरी दाद देऊ तया ताकदीची,
मनाच्या महाली असू गुंग आम्ही ||३||

न लाटात आम्ही, न वाळूत आम्ही,
सदा एकटे सागराच्या किनारी,
जसा सूर्य चाले सकाळी दुपारी,
तसे राहतो या अलिप्तात आम्ही ||४||