कविता

तू सांगितलंस म्हणून
नात्यांचं व्याकरण समजून घेताना
संबंधांच्या जाती लिहू लागले तेव्हा...
तेव्हा म्हणालास,
‘’नाम, सर्वनाम, विशेषण आणि अव्ययाच्या
या खेळात पडतेसच कशाला?
नातं दोघांसाठी असतं,
अन् व्याकरण नातं जोखणाऱ्यांसाठी.
नात्याची जात एकच - नातं हीच"
प्राधान्य ठरवण्याची वेळ आली
तेव्हा हेच शब्द तुझा आधार ठरले
कारण त्या प्राधान्यात नातं दोघांचंच होतं
माझा आधारच काढून घेणारं!
***
गेल्या अवकाळी पावसात
आपण सावरलो होतो
पुन्हा अवकाळी पाऊस आलाय...
आता आवरून घ्यायचं आहे
वाहून गेलेली स्वप्नं विसरण्याचा

आली पुन्हा प्रकाशमान दिवाळी

जशी अस्सल सोन्याची झळाळी

दूर होवू दे संकटांची छाया काळी

नष्ट होवू दे समस्यांची दाट जाळी

पसरु दे ज्ञानाचा प्रकाश आभाळी

खुलू दे दु:खी मनांची कळी

भरू दे आनंदाने प्रत्येकाची झोळी

आली प्रकाशमान दिवाळी

आली प्रकाशमान दिवाळी

कौलारुच्या लाल घरावर.............. उडून बसले उदी कबुतर
पिंगा घाली जरी तटावर...............व्याकुळ बघते कुठे दूरवर

नयन पिटुकले परी बेरके..............अंग फ़ुगवुनी घेते गीरके
जमिनी टोचा मारी सारखे..............कोणा ठावूक का धुसमुसते

आळवणी नच व्यर्थ जाहली...........साद ऐकूनी सजणी आली
उदी नराच्या जवळ टेकली.............शुभ्र मादी अंगे मोहरली

लाडावुनी तिज अंग घासूनी............फ़िरुनी गर्वित चहुबाजुनी
चोचीमध्ये चोंच मिसळुनी..............गोड आमंत्रण दिले नरानी

नमस्कार मंडळी. काल बुधवार असल्याने प्रतिभेला बहर आला होता. त्यात आम्ही गूढ कविता मोड मधे जाऊन काही ओळी आमच्या मित्रांबद्दल त्यांच्या संमतीने खरडल्या आहेत. त्या खाली देत आहे. प्रत्येक कडवे अथवा कडव्यांचा समूह एका व्यक्तीस उद्देशून लिहीला आहे. अर्थात सर्वजण आमचे खास मित्र असल्याने ते राग मानणार नाहीत अशी हमी त्यानी दिलेली आहेच.

मुक्तचुंबनी आकळेआसू
रत्नाकररेती अंगुलीध्यासू
स्तुतिभास्करी शब्दपिपासू
संभोगयंत्री अभियांत्रिकू

निळीलेखणी रक्तलांछूनी
चुंबकयोनी ठापठाप
मत्तप्रहरणी मृदूहोऊनी
पूनमक्षेत्री चट चट चट चट

फारा दिवसानी थोडा निवांतपणा मिळाला आणि समोर क्रांतीताईंची सुरेख 'भैरवी' दिसली, मग काय विचारावे?!..;)

एक एक बोट जाड, चाखण्याची वेळ नाही
'भरती'चा प्रवास हा, थांबण्याची वेळ नाही

आली पहा भजी गोल, घाल पुरणास पोटी,
'कट' कसा चुकला हे सांगण्याची वेळ नाही

मनी असलेले सारे बेत इथे सिद्ध झाले,
वेड्या मना, तुझी काजू 'सांडण्याची' वेळ नाही

वारुणीचे टेबलाशी उभे ग्लास मांडलेले,
रात्र चाखण्याची आहे, झिंगण्याची वेळ नाही

'बेड'पेच दिसे आता, आवरून घे सुरेला,
घोरण्यावाचून काही 'रंग'ण्याची वेळ नाही!

आज दिसेना द्रव ही नयनी
(अनुवाद. कवी..गुलझार)

अशीच संध्या आली असता
अशीच ती जाईल बहूदा
आज दिसे ना कुणी एखादा
अशीच परतूनी जाईल बहूदा
अशीच संध्या आली असता
अशीच ती जाईल बहूदा

आज दिसले नाही अश्रु
आज दिसेना द्रव ही नयनी
आज ही अशीच रिक्त रजनी
होऊनी रिक्त जाईल बहुदा
अशीच संध्या आली असता
अशीच ती जाईल बहूदा

अंधारलेली ही रात्र कुणी
प्राप्त होऊनी दूर करेना
आज दूरावा न झाल्याने
उद्या फिरूनी ती येईल ना
अशीच संध्या आली असता
अशीच ती जाईल बहूदा

एक अनुस्वार नाकातुन गाणारा
एक स्वल्पविराम मधेच थांबणारा

एक अर्धविराम अर्ध्यात थकलेला
अन पुर्णविराम रस्त्यात झोपलेला

अन मी एक येडा टिंब
बरेच काही सांगणारा
कधी मी अनुस्वार तर कधी पुर्णविराम,
तुम्ही द्याल तो अर्थ कागदावर सांडणारा

...

भीती वाटु लागलेय आजकाल..,
माझ्याच पायातल्या पैंजणांची !
सदोदीत पाठलाग करणार्‍या..,
त्यांच्या त्या किणकिणाटाची.
खुप हौसेने घातलं होतं आईनं...,
तिच्या फिकुटलेल्या कृश हातांनी !
वय वाढलं...., समज आली.....,
पण पैंजणांचा मोह सुटला नाही !
बालपणी ते छमछम वाजवीत मिरवणं...,
तारुण्यात आल्यावर त्यांचं...
स्पोर्टशुजवरही रुबाब गाजवणं !
त्यांच्या मधुर किणकिणाटानं...
मान वळवुन बघणारी धुंद तरुणाई...,
आणि मोहरुन जाणारं माझं वेडं मन !
पैंजण अजुनही आहे...
पण आता मन मोहरत नाही...,
आता थबकत नाहीत नजरादेखील......

एक एक पाश तोड, गुंतण्याची वेळ नाही
परतीचा प्रवास हा, थांबण्याची वेळ नाही

विसर ते हेवेदावे, घाल अपराध पोटी,
कोण कसे चुकले हे सांगण्याची वेळ नाही

तुझे नसलेले सारे गुन्हे इथे सिद्ध झाले,
वेड्या मना, तुझी बाजू मांडण्याची वेळ नाही

संकटांनी आयुष्याशी उभे दावे मांडलेले,
रात्र ही वै-याची आहे, पेंगण्याची वेळ नाही

पैलतीर दिसे आता, आवरून घे सुरांना,
भैरवीवाचून काही रंगण्याची वेळ नाही