कविता

श्रावणसरांचं 'व्याकरण' एकदमच जबरी निघालं आणि मग त्याचं शिकरण करायची जबाबदारी जर माहिती असून घेतली नसती तर ती विडंबनपंथाशी प्रतारणा झाली असती, म्हणून मग.... तू सांगितलंस म्हणून नात्यांचं शिकरण समजून घेताना संबंधांचा कुस्करा शोधू लागले तेव्हा... तेव्हा म्हणालास, ‘’सासू, नणंद, दीर आणि जावेच्या या खेळात पडतेसच कशाला? नातं दोघांसाठी असतं, अन् शिकरण नातेवाईकांसाठी. "नवर्‍याची जात एकच - कामचुकार हीच" लग्न ठरवण्याची वेळ आली तेव्हाचे हे शब्द ऐकून गपगार झाले कारण त्या लग्नात नातं दोघांचं होतं पण माझा आधारच काढून घेणारं! *** गेल्या अवकाळी स्वयंपाकघरात मी ब

दूर दूर दारी दाटली गोधूळ पाडसा पाजाया परतल्या गाई चोचीतला चारा चिमण्याशी द्याया पक्षीणी पंखाना पसरूनी येई वेणूचे वाजती वाऱ्यावर सूर विरही वेडी व्याकुळ मी होई साद साजणाची संगतीला आज कशी कानावर किंचीतही नाही? उंबऱ्यात उभी उदास एकाकी पहात परकी पसरली राई ओसाड उजाड अंधारला रस्ता सावल्या सांडत सुस्तावला राही अंधाऱ्या आकाशी एकला तारा साथ सजणाची सुचवून जाई नभी निसटता निखळला कोणी अपशकूनाची उगा बोच देई

उजळलेला लेख आणि प्रतिसाद डागाळलेले खाज मला लिहायचीच, असे जरी ते ढापलेले ! बघ पोसतो अहंकार...., वैचारीक दीवाळखोरीने पिसा अवतार माझा, मी विचार ठोकलेले ! कसे धागे दोन ओळीचे, हलकेच खाली बुडाले साम्राज्य हे कंपुबाजांचे, अन शेरे मातलेले ! उदासवाणे सख्या गाणे, गातो नव्या आयडीचे सर्व्हर बापुडा केविलवाणा, संपादक कळवळलेले ! असेच दळेन धागे या इथे , पिळेन लोकां आनंदाने व्याकरणाचे नियम पाठ, मी कधीचे उधळलेले ! न चुकता येई खाज मला , धागा पुढे नेण्याची सहमत सहमत होत जाई , मीच माझे लिहिलेले

उजळलेला अंधार आणि चांदणे डागाळलेले माज मला आयुष्याचा, असे जरी दृष्टावलेले ! बघ पोसतो अहंकार...., दारिद्र्याचा सुखाने दशावतार आयुष्याचे, मी अहंकारे झाकलेले ! कसे चांदणे पुनवेचे, हलकेच अंधारात बुडाले साम्राज्य हे तिमीराचे, अन तारेही मातलेले ! उदासवाणे सखे चांदणे, गातो गाणे अंधाराचे चंद्र बापुडा केविलवाणा, नभ ही कळवळलेले ! असेच गाईन जीवनगाणे, जगेन आनंदाने जिवनाचे सारीपाट, मीच कधीचे उधळलेले ! विशाल

काल तीला भेटणार होतो...पण ऑफिसमधे काम आल्याने बाईसाहेब काही भेटायला येउ शकल्या नाहीत...बसल्या बसल्या खालील कविता सुचली.. त्या दिवशी होती सकाळ कुंद ढगांनी भरलेली | ओले केस घेऊन न्हालेली तू बस साठी थांबलेली || वाटलं तुझ्या ओल्या केसातून फिरावं वारा बनून | काळजाची धकधक वाढली तुझ्या गालावरची खळी पाहून || तुझ्या त्या डोळ्यांच्या समुद्रात मारावी वाटतेय डुबकी | काढलेल्या तुझ्या आठवणींनी लागते का गं रोज उचकी || आजकाल तुझं दिसणं झालय आमवस्या पौर्णिमा | वेडा करतो गं तुझ्या गालावरचा तो कातील रक्तीमा || तू नसलीस जवळ की मन भटकतं माझं रानी-वनी | विश्वास ठेव माझ्यावर तूच बसलीय गं माझ्या मनी ||

तू सांगितलंस म्हणून नात्यांचं व्याकरण समजून घेताना संबंधांच्या जाती लिहू लागले तेव्हा... तेव्हा म्हणालास, ‘’नाम, सर्वनाम, विशेषण आणि अव्ययाच्या या खेळात पडतेसच कशाला? नातं दोघांसाठी असतं, अन् व्याकरण नातं जोखणाऱ्यांसाठी. नात्याची जात एकच - नातं हीच" प्राधान्य ठरवण्याची वेळ आली तेव्हा हेच शब्द तुझा आधार ठरले कारण त्या प्राधान्यात नातं दोघांचंच होतं माझा आधारच काढून घेणारं! *** गेल्या अवकाळी पावसात आपण सावरलो होतो पुन्हा अवकाळी पाऊस आलाय... आता आवरून घ्यायचं आहे वाहून गेलेली स्वप्नं विसरण्याचा खटाटोप तरी करावाच लागेल, कारण पावसात भिजण्याचं एक स्वप्न त्यातलंच! तू भिजला असशील!

आली पुन्हा प्रकाशमान दिवाळी जशी अस्सल सोन्याची झळाळी दूर होवू दे संकटांची छाया काळी नष्ट होवू दे समस्यांची दाट जाळी पसरु दे ज्ञानाचा प्रकाश आभाळी खुलू दे दु:खी मनांची कळी भरू दे आनंदाने प्रत्येकाची झोळी आली प्रकाशमान दिवाळी आली प्रकाशमान दिवाळी

कौलारुच्या लाल घरावर..............

नमस्कार मंडळी. काल बुधवार असल्याने प्रतिभेला बहर आला होता. त्यात आम्ही गूढ कविता मोड मधे जाऊन काही ओळी आमच्या मित्रांबद्दल त्यांच्या संमतीने खरडल्या आहेत. त्या खाली देत आहे. प्रत्येक कडवे अथवा कडव्यांचा समूह एका व्यक्तीस उद्देशून लिहीला आहे.