कविता

तिचा माझा संसार, तसा 'वेल सेट' आहे
इथे 'मी', तिथे 'ती'... मध्ये 'इंटरनेट' आहे

जग कुठच्या कुठे गेलय ? म्हणून तर...
घराच्याच कोपर्‍यात, मांडलं युग 'जेट' आहे

कोण म्हणतो आहे इथे, फक्त 'खिडाक्यां'चे राज्य
आमच्यासाठी 'विन्डो' , आख्खं इंडीया 'गेट' आहे

माणसांचा वावर... असतोच अवती भवती
'ऑनलाईन' दोघांच, मात्र खाजगी 'बेट' आहे

दरम्यानच्या अंतराचा प्रश्न येतोच कुठे ?
नुसत्या एका 'क्लिक'वर आमची 'गाठभेट' आहे

माझ्या कवितांचे सडे तिच्या देही मोहरतात
तिचं ते फुलणं...बहरणं, वेबकॅममध्ये 'थेट' आहे

तुझा फोटो पाहून
व्यवहाराचे गणित समजून घेताना
तुझ्या गोतावळ्याचा हिशोब लिहू लागले तेव्हा...
तेव्हा म्हणालास,
"सासू, दिर, भावजय, आणि नणंद
ह्यांचा हिशोब लावतेयसच कशाला?
लग्न आपल्यासाठी असतं
अन नातीगोती भांडणं करण्याऱ्यांसाठी.
नातलग सगळे सारखेच- इथून-तिथून."
स्वार्थ पाहण्याची जेव्हा वेळ आली
तेव्हा हेच आठवून मी बाजूला सरले
कारण त्या वेगळ्या संसारात भलं आपलंच होतं
डोकं वापरुन निर्माण केलेलं!
***
गेल्या दसरा-दिवाळीत
आपण घर आवरत होतो
आता पुन्हा सण आलाय...
आता पसारा आवरुन घायचा आहे
माळ्यावरची बोचकी-बाचकी फेकण्याचा

निम्मा पैसा तुझा
दारुत उडुन गेला
अन उरला सुरला
टॅक्ससाठी मान्ड्ला गेला
का असा तु मंद
मित्र घेवुन जातात
फेसाळत्या उत्साहात
स्वर्गभास अन्धारलेल्या
बारच्या कामीनींवर
पैसा उडवण्यासाठी

***

कडुकारल्यासारखा रस पिउन फुलता
अन शरीरे ताबा जाउनी झुलती
का असा तु मंद
मित्र कधिच घेत नाहित
त्यांच्या बिलाचा फास
अन वेटर घेवुन जातो
क्रेडीट कार्ड तु स्वॅप रोज
चोळामोळा झालेल्या अर्थव्यवस्थेच्या
रान्गेत असलेल्या बॅन्ककरप्सीसाठी

तू सांगितलंस म्हणून
सगळीकडच्या मिसळींची चव घेताना
बरी मिसळ सापडली होती तेंव्हा...
तेव्हा म्हणालास,
गल्ली, बोळातल्या आणि पेठेतल्या
कुठल्याही मिसळी खातोस कशाला?
मिसळ एकाच ठिकाणी खायची,
अन् ती पण डब्बल हाणायची.
मिसळीची खरी चव एकच-तिथलीच
खायला जाण्याची वेळ आली
तेव्हा हेच शब्द तुझे निर्णायक ठरले
कारण गाव तर तुझंच होतं
मला फारसं माहित नसणारं

***

तू सांगितलंस म्हणून
मेकॅनिक्स् चं प्रकरण समजून घेताना
फोर्सेसचे कम्पोनन्ट्स् लिहू लागलो तेव्हा...
तेव्हा म्हणालीस,
एफ् साइन् थिटा, एफ् कॉस् थिटाच्या
या प्रकरणात पडतोसच कशाला?
'प्रकरण' दोघांसाठी असतं,
अन् मेकॅनिक्स् फक्त मार्क मिळविण्यासाठी
प्रकरणाची जात एकच - लफडं हीच
लफडं करण्याची वेळ आली
तेव्हा हेच शब्द माझ्यावर आघात ठरले
कारण तुझ्या प्रकरणात नाव भलत्याचंच होतं
माझा आधारच काढून घेणारं!
***
गेल्या वार्षिक परीक्षेत
मी बोंबललो होतो
पुन्हा वार्षिक परीक्षा आलीय...
आता पास व्हायचंच आहे
मागे खाल्लेली गटांगळी विसरण्याचा

श्रावणसरांचं 'व्याकरण' एकदमच जबरी निघालं आणि मग त्याचं शिकरण करायची जबाबदारी जर माहिती असून घेतली नसती तर ती विडंबनपंथाशी प्रतारणा झाली असती, म्हणून मग....

दूर दूर दारी दाटली गोधूळ
पाडसा पाजाया परतल्या गाई
चोचीतला चारा चिमण्याशी द्याया
पक्षीणी पंखाना पसरूनी येई

वेणूचे वाजती वाऱ्यावर सूर
विरही वेडी व्याकुळ मी होई
साद साजणाची संगतीला आज
कशी कानावर किंचीतही नाही?

उंबऱ्यात उभी उदास एकाकी
पहात परकी पसरली राई
ओसाड उजाड अंधारला रस्ता
सावल्या सांडत सुस्तावला राही

अंधाऱ्या आकाशी एकला तारा
साथ सजणाची सुचवून जाई
नभी निसटता निखळला कोणी
अपशकूनाची उगा बोच देई

उजळलेला लेख आणि प्रतिसाद डागाळलेले
खाज मला लिहायचीच, असे जरी ते ढापलेले !

बघ पोसतो अहंकार...., वैचारीक दीवाळखोरीने
पिसा अवतार माझा, मी विचार ठोकलेले !

कसे धागे दोन ओळीचे, हलकेच खाली बुडाले
साम्राज्य हे कंपुबाजांचे, अन शेरे मातलेले !

उदासवाणे सख्या गाणे, गातो नव्या आयडीचे
सर्व्हर बापुडा केविलवाणा, संपादक कळवळलेले !

असेच दळेन धागे या इथे , पिळेन लोकां आनंदाने
व्याकरणाचे नियम पाठ, मी कधीचे उधळलेले !

न चुकता येई खाज मला , धागा पुढे नेण्याची
सहमत सहमत होत जाई , मीच माझे लिहिलेले

उजळलेला अंधार आणि चांदणे डागाळलेले
माज मला आयुष्याचा, असे जरी दृष्टावलेले !

बघ पोसतो अहंकार...., दारिद्र्याचा सुखाने
दशावतार आयुष्याचे, मी अहंकारे झाकलेले !

कसे चांदणे पुनवेचे, हलकेच अंधारात बुडाले
साम्राज्य हे तिमीराचे, अन तारेही मातलेले !

उदासवाणे सखे चांदणे, गातो गाणे अंधाराचे
चंद्र बापुडा केविलवाणा, नभ ही कळवळलेले !

असेच गाईन जीवनगाणे, जगेन आनंदाने
जिवनाचे सारीपाट, मीच कधीचे उधळलेले !

विशाल

काल तीला भेटणार होतो...पण ऑफिसमधे काम आल्याने बाईसाहेब काही भेटायला येउ शकल्या नाहीत...बसल्या बसल्या खालील कविता सुचली..

त्या दिवशी होती सकाळ
कुंद ढगांनी भरलेली |
ओले केस घेऊन न्हालेली तू
बस साठी थांबलेली ||

वाटलं तुझ्या ओल्या केसातून
फिरावं वारा बनून |
काळजाची धकधक वाढली
तुझ्या गालावरची खळी पाहून ||

तुझ्या त्या डोळ्यांच्या समुद्रात
मारावी वाटतेय डुबकी |
काढलेल्या तुझ्या आठवणींनी
लागते का गं रोज उचकी ||

आजकाल तुझं दिसणं
झालय आमवस्या पौर्णिमा |
वेडा करतो गं तुझ्या गालावरचा
तो कातील रक्तीमा ||