कविता

प्रेरणा :- जखमी चित्रबलाकाचा अलारिपु राम राणा, कृष्ण कान्हा, देवकीचा दीव्य पान्हा, मंत्र जागर होउदे, पाप साप मोजमाप, कृष्णस्पर्ष, कर्णकर्ष, कोमेजुन जाउदे यंत्र तंत्र मूलमंत्र, अस्त्र शस्त्र धुतवस्त्र , सागरास आचवूदे सामदाम दंडभेद, नीतीला उभा छेद, कोदंडधारी तळपुदे स्वार्थपार्थ, दुर्गत धर्म, उग्र चर्म, साधी सुधी, नग्न द्रौपदी, गिरीधारी जन्मुदे, पुण्य विदीर्ण, लोभी कर्ण, नीलवर्ण, धुम्रवर्ण, कुंभकर्ण जागुदे, कांचनलोभी पतित पती, कामेप्सुना कुलटा भार्या, कुलघ्लानां कराल पौत्रं, तृतीय नेत्र बरसूदे, सद्योवैगुण्यमायान्ति, शेष शयनी, कुंडलानी, फणा काढूनी येउदे ए आई मला पावसात जाउदे, एकदाच ग भिजुनी

काय सांगु त्या गुलमोहोराची साथ बालपणापासुन आहे त्याच्या हातात हात शाळेत जाताना अर्ध्या रस्त्यावर त्याचे अधिष्ठान लाल गोजिऱ्या फुलांमधुन हळुच डोकावे हिरवे पान वयात येता हुरहुर लावतसे जीवा टपोऱ्या फुलांच्या खाली असे थोडा गारवा वाऱ्या सोबतीने पडतसे फुलांचा सडा धुंद वारे वाहताना सोबती गुलमोहोर खडा हिरव्या पानांच्या मखमालीने फुलले माझे मन त्या घरी ही गुलमोहोर असावा आस मनी धरुन पुर्ण व्हावी कामना असे वाट्तसे माहेरी काय सौभाग्य माझे दिसला गुलमोहोर दारी जातानाही गुलमोहोराला सांगा साथ माझी करशील सरणावरती लाल फुलांची रांगोळी तू रेखशील प्रसन्ना जीके

न ठावे सख्या, तू कुठे गुंतलेला... तुझ्या चाहुली जीव आतूरलेला कधी वाटते की तुला जाणते मी जरी चेहरा तो, नसे पाहिलेला 'असावा असा तो शिलेदार माझा' कितीदा तुला मी मनी रेखलेला इथे रोज नाती नवी गुंफताना उरी भास वेडा, पुन्हा जागलेला कसा तू कुठे भेटशी... कोण जाणे...? कसे ओळखावे... मना राजसाला ? म्हणे... तू विधात्या, असे योजलेले जरा दे इशारा... दिशा वेधलेला

तसा अनेकांनी प्रयत्न केला माझ्या हिंस्त्र मनाला आवर घालण्याचा, नसलेल्या हाडाचा फायदा उचलणार्‍या जिभेला वळण लावण्याचा, षडरिपूंनी पोखरलेल्या देहाला चांगुलपणाचा छंद लावण्याचा, पण वेदनांची बलुतं वाटण्याचा उद्योग जन्मसिद्ध अधिकारासारखाच... या प्रवृत्तीचे मूळ शोधण्यासाठी ग्रंथसंपदा चाळण्याची गरज नाही.... जन्मदात्रीला असह्य वेदना देऊनच जन्माला आलोय मी... तुमच्यासारखाच... म्हणून तर .... वेदनांची बलुतं वाटण्याचा उद्योग जन्मसिद्ध अधिकारासारखाच... जसा माझा तसाच तुमचाही..........

कालची संध्याकाळ दोन प्रतिभावंत माबोकरांसमवेत घालवण्याची संधी मिळाली. श्री. गिरीश कुलकर्णी आणि श्री. जयंत कुलकर्णी उर्फ 'जयन्ता५२' ! जयंतदा मनोगतवरही असतात. फेसाळणार्‍या बिअरच्या सोबतीने गिरीशजींच्या कवितांबरोबरच जयंतदांच्या गझला आणि अनुभवांचा खजिना उलगडत गेला. क्षणभर असं वाटुन गेलं... " हुजूर .., पिलाने की बाते करते है ! कंबख्त..! हम तो बातोंसे नशा पाते है! " त्या दोन प्रतिभावंताचा खजिना खोदता - खोदता माझ्या हाती माझंच काही सटर फटर सामान आलं.....

आमची प्रेरणा संस्थळ सुप्रसिद्ध, ना वैचारिक हव्यास, दोन बायांच हास्य, आणि शत्रू मात्र फार हाणामार्‍या भरपूर, लोकशाहीचा मात्र भास, ना अपेक्षा सभ्यपणाची, बोर्डावर चपलांची रास इकडून हाकलून सोडून पुन्हा जुन्याच आयडीचा फार्स ही एवढीच मांडवली दगडू, आंडू,राव पुरेशी आहे परतायला रचना: २९/१०/२००९

घरकूल छोटस, ना महालाचा हव्यास, दोन पिलांच हास्य, आणि तू मात्र खास, प्रेम भरपूर आणि रागाचा नुसता भास, ना आकांक्षा चंद्र सूर्याची, तुझ्या सावलीचा ध्यास, उंच आकाशी फिरून पुन्हा धरतीवरच घ्यावा श्वास,, हे एवढ आभाळ तुझ्या माझ्या स्वप्नांना पुरेस आहे . प्रसन्ना जीके.२३/४/२००८

अ्चानकच तूला अस समोर बघितलं आणि काय झालं न कळे शुष्क असलेल्या जिवनात एक कोम्बं अंकुरलं..... निगा राखावी तर कशी कळेना पाऊस प्रेमाचा कधी पडेना रान वाळवंट झाले.... ग्रिष्माचे रण माजले.... मग केले हद्दपार पावसाला या जिवनातून तुझ्यासकट...... आणि पुन्हा अचानक.... हो अचानकच..... तू समोर आलास.. ठरवलं होत थेंब हे पडु द्यायचे नाहित तरी उगाच पाणी तरळले झिरपु नकोस म्हंटल तरी हा पाऊस कोसळलाच प्रसन्ना जीके

वार - प्रतिवार... शह - काटशह..., अरे ला कारे.... नुसतेच सारे..., शब्दांचे पसारे....! नखं गळालेला जर्जर वनराज, त्याच नखांनी परस्परांशी..., झुंझताहेत छावे...! सामर्थ्य, सत्ता ... अनुत्तरित...? प्रश्न अस्मितेचा (?) विखुरलेले सारे कळप मेंढरांचे! बलाबलावरुन भांडताहेत ... अनियंत्रित...,मेंढपाळ भरकटलेले! त्यांचे राजकारण, फरफट कुणाची? कुणीही यावे टिकली मारुन जावे नियती आमची कधी बदलणार? संतप्त, विव्हल ... गांधारीचे शाप ... आम्हालाही कायम भोवणार...! आमच्याच भांडणात... सत्तापिपासु लांडगे... नेहमीच ...,मेजवान्या झोडणार! आम्ही तसेच उपाशी.... ते मात्र सुखाचा ढेकर देणार ! विशाल

आज उघडुन बसले होते सगळी जुनी पत्रे तुझी, माझी, काही जपलेली, न पाठवलेली, काही फाडलेली.... कधी डोळे भरुन येत होते कधी रागाने लाल होत होते.. कधी मी उदास होत होते कधी हरवून जात होते... एक पत्र तुझं मला पाठवलेलं एक असच खुप जुन्या मैत्रिणीचं पहिल्यांदा माहेरी गेल्य नंतर एकटं वाटत असताना तू लिहिलेलं तसचं तुझ्या सोबत आल्यानंतर सखी ने पा्ठवलेले खास बंध.... असच एक पत्र हाती आलं खुप खोल दडवून ठेवलेलं.. माझ्या बाबांच...... लग्नानंतर आलेल पहिलं पत्र... खुपसं काळजी करणारं तेवढचं धीर देणारं.. खुप न सांगता खुप काही सांगणारं.... जपुन ठेवलय मी आज ही आज तेच पत्रं म्हणजे माझे बाबा झालेय मला सोडून गेलेले पण