कविता

डरकाळ्या : - बायको ही बायको असते.. एरवी नॉर्मल असली तरी..तुमच्यासाठी सायको असते.. :T साडीचोळी साठी तिची सारखि धावाधाव असते.. तुमच्या तुंटपुंज्या बॅंकबॅलन्समधला.. बायको शिरकाव असते.. ~X( घरामध्ये नववधुसारखी.. ओलांडुनी ती माप येते.. आयुष्यभर पुढे मग.. तुमचेच माप काढत बसते..

डीस्क्लेमर : नाही प्रेरणांचा तोटा जमेल तैसा हाणा गोटा पचन तू आणि तुझं पचन.... डीम-लॅम्पच्या प्रकाशात.. हॉटेलच्या जगात गाववर भटकणारा तू... एका हाताला वाफा येत असलेलं जेवण....

तू आणि तुझं वाचन.... टेबल-लॅम्पच्या प्रकाशात.. कॉम्पुटरच्या जगात नेटवर भटकणारा तू... एका हाताला थंड होत आलेलं जेवण.... दुसर्‍या हाताने पुस्तकाचा फडशा पाडणारा तू... शतपावली करताना मागे बांधलेल्या उजव्या हाताने डाव्या हातातल्या साप्ताहिकाशी सलगी करणारा तू... कधी उताणा तर कधी पोटावर झोपून हलत्या पायांच्या तालावर अंक चाळणारा तू... छातीवर उघडे मासिक वाचनखूण ठेवून वाचता-वाचता निद्रिस्त झालेला तू... प्रवासात मिळेल त्या जागेत अवघडून वर्तमानपत्र हाताळणारा तू....... जिभेच्या टोकाला अनामिकेचा स्पर्श करून पानं उलटवणारा तू... .... ..... नाना तर्‍हा.... नाना सवयी....

मनांत माझ्या फ़ुलून आल्या रातराणीचा सुवास तू रंगबिरंगी वसंत फ़ुलांची ओंजळितली रास तू क्षणैक खांद्यावरी विसावे तो असा निश्वास तू मित्रत्वाच्या नात्यामधला तो अभंग विश्वास तू अखंड कोसळणार्‍या झिरमिर चिंब सरींचा न्यास तू क्षितिजावरती रंगलेली सुवर्णाची आरास तू डोळे मिटूनी तुला पहावे.. भास तू आभास तू तुझ्याविना मी कसे जगावे सांग!.. माझा श्वास तू प्रेमवेड्या या मनाला लागलेला ध्यास तू.. प्रणयातील उत्कटतेचा अगळा उल्हास तू पुढे पुढेच जात रहावे न संपणारा प्रवास तू कधी वेंधळा, कधी प्रगल्भ जन्मोजन्मी हवास तू.. - प्राजु

आमची प्रेरणा मोडकांचे गणित व नान्याचे प्रतिबिंब कविता करताना मोडक म्हणाले स्वता:शी "अगणीत>,(गणित!),[वळीत], दहाजणीत!, (झिरो),सणसणीत>>>>, ((गणित)), [गणित!] की झणझणीत" कोणतं विडंबन येईल आधी?? प्रश्न सुटेनासा झाला तेंव्हा केव्हातरी, २००८ मधे केलेली कविता ऑक्टो २००९ मधे मिपावर डकवली *** जुम्म्याची आंघोळ करून आवरताना आरशात पहिलं नानानं तेंव्हा आरशातही त्याला एक प्रतिबंब दिसलं तिच्यायला , हे तर माझंच प्रतिबिंब आहे असं म्हणत तो एकटाच हापिसला निघाला तेंव्हा त्याच्याकडे पाहत ते प्रतिबिंब म्हणाले "दिसतं तसं नसतं म्हणून तर जग फसतं" रचना उद्या टारूसोबत आहे.आम्ही आज आता ताबडतोब मजा करून

गुरं वळवत फिरतांना वीराप्पा स्वतःशीच म्हणाला, "वकटी, रंडू, मोडू, नायडू- पाचाचे चार कसे झाले करडू?" झोल मिटेनासा झाला तेव्हा, शिवी हासडून दिला दंडूका मोती कुत्रा जाम कळवळला... *** सुन्न होऊन परततांना मागं पाहिलं वीराप्पानं तेव्हा अंधारातही त्याला एक सावली दिसली... लपणं आणि छपणं या लपाछपीचे नियम कळत असुनही त्याला उमजेपर्यंत तो हरला... उंचावत दंडूका तोच वीरप्पा ओरडला तेव्हा त्याच्याकडंच पाहात ती सावली म्हणाली, "मीच तुझे चुकलेले करडू!"

आमची प्रेरणा... न सांगताही समजला असालच... अगणीत!

अशा गणितांची प्रेरणा सांगायलाच हवी का? :? गच्च मीटिंगमध्ये शिरताना तो स्वतःशीच म्हणाला, "डॉक्यूमेंट्स, मॉडेल, पॉवरपॉइंट, स्प्रेडशीट, स्लाईड्स - सगळ्या, अपूर्ण की पूर्ण?" प्रेझेंटेशन जमेनासं झालं तेव्हा, टकल्यानं टाकलेला एक कटाक्ष पुढल्या वादळाची नांदी देणारा... *** लॅपटॉप बंद करुन क्यूबमध्ये परतताना टेबलवर पाहिलं त्यानं तेव्हा कागदाच्या ढिगातही त्याला 'त्याचं' अक्षर दिसलं... इंजिनिअर, आणि मॅनेजर या खेळाचे नियम उमजेपर्यंत तो हरला... उंचावत मान त्यानं ती नोट वाचली तेव्हा त्याच्याकडंच पाहात ती म्हणाली, "०/१०!" रचना : गणित चुकल्यानंतर २००८

गर्द अरण्यात शिरताना हंस स्वतःशीच म्हणाला, "शब्द, स्पर्श, रस, रूप, गंध - शून्य, अपूर्ण की पूर्ण?" गणित सुटेनासं झालं तेव्हा, अंधुक फुटलेला एक हुंदका शून्याकडून पूर्णाकडे झेपावला... *** पंख आवरून उतरताना भूमीवर पाहिलं हंसानं तेव्हा 'शून्या'तही त्याला एक संख्या दिसली... दिसणं, आणि असणं या खेळाचे नियम उमजेपर्यंत तो हरला... उंचावत श्वेत-धवल पंख एकाकी उड्डाण केलं तेव्हा त्याच्याकडंच पाहात ती संख्या म्हणाली, "शून्य हेच तर पूर्ण!" रचना: केव्हातरी, २००८

(चाल: एखादी शालेय कविता)

स्वप्नामध्ये आज पाहीले सुंदर खासे तळे

बदक पांढरे, हिरवी झाडे, सुंदर पाणी निळे        || ध्रू ||