कविता

रक्त आटते, मन सुकते, आपल्या राष्ट्रात आपणच स्वस्त। त्यांच्या सांभाळा संवेदना, झाकुन आपल्या वेदना। वंदेमातरम् नको, गुरुला फाशी नको। समान कायदा नको, काश्मिरात पंडीत नको। तरीही तोंडे ह्यांची’, मक्के कडे सदाची।

ती स्वप्नसुंदरी सात खिडक्या पुरेशा मी झाकतो तरी शिरते कशी कळेना ती स्वप्नसुंदरी जोपासतो अशी ही आम्ही समानता राधा,टिना,करीना बाजूस श्रीहरी जोडे सजावटीला एसी-कपाट ते भाजी-फ़ळास जागा, मात्र उघड्यावरी मंगळ कह्यात आला, कक्षेत तारका भैरू अजून खातो कांदा नि भाकरी जिंकून मीच हरतो, ना जिंकतो कधी तुमचा लवाद आहे, पंच तुमचे घरी खेड्याकडून जावे शहराकडे जसे आकार घटत चोळी, जाते सरासरी शेती करून मालक होणेच मुर्खता सन्मान मोल आहे कर अभय चाकरी गंगाधर मुटे ………………………………….……

वदनी कवल घेता नाम घ्या श्रीहरीचे सहज हवन होते नाम घेता फुकाचे जीवन करी जीवीत्वा अन्न हे पूर्णब्रम्ह उदरभरण नोहे जाणीजे यज्ञकर्म जय जय रघुवीर समर्थ च्या चालीवर - संस्थळी प्रतिसाद देता सौजन्य सांडूनच चाला महाभारत होते सौजन्य सांडता फुकाचे शब्दाने शब्द वाढे शब्द हे आगलावे फक्त उद्दामपणा बास नोहे (धागाकर्त्याच्या) धोतरासच हात घाला जय जय गेंडाकातडीधारक जनता समर्थ

कवितांचे विडंबन होतच असते, घासकडवी गुर्जींच्या विडंबनातुन मला सुचलेली ही कविता.

मंद जाहल्या तारका....... मंतरलेले दिवस ते चंद्र होता साक्षीला, पुनवेच्या राती रुपेरी प्रेमरंगी तुजसवे नाहल्या. रात्र होती तरुण अन यौवनी मी तुजसवे, मोरपंखी मधुर स्वप्नात तू गंध रातराणीचा दरवळे. मदहोश मी, बेधुद तू चंद्र मजकवे सामावला, हलकेच डोकाउनी नभातून तारकाहि गाली लाजल्या. आजही रात्र तैसीच आहे गंध तोच रातराणीचा दरवळे ? ? ? ? ? ? ? चंद्र नाही आज मजकवे तारकाहि मंदावल्या.नभीच्या निरंजन वहाळेकर

माझ्या अंगामधी भिनलाय वादळी वारा

सभ्यतेची अभिरूची : नागपुरी तडका छातीचं झाकण आता बोम्लीवर आलं हात्तीच्या बैनमाय भलतंच झालं ...... !! चॅनल पाहावं कोणतंय तं उघडेबंब नाचते टीव्ही पाह्यतांना पोरासंग, मायबाप लाजते सभ्यतेची अभिरूची लईच दिसते न्यारी अब्रू गेली ढोड्यात अन नोट झाली प्यारी आता उघडं काय, झाकलं काय, सारखंच झालं हात्तीच्या बैनमाय भलतंच झालं ...... !! जलश्यातल्या पोरी कशा टगरबगर पाहे चार लोकामंधी मात्र झाकूनझुकून राहे जे काही करे ते अंधारात करे उजेडात मात्र इज्जतीले मरे आता उजेड काय, अंधार काय, सारखंच झालं हात्तीच्या बैनमाय भलतंच झालं ......

यशोधराचे 'प्रार्थना' हे अप्रतिम छंद्काव्य वाचून आम्हाला काही छंद आठवले नसते तरच नवल. सादर आहे ;) ठेवतो अपेक्षा मिळेल दर्शन जिन्यात लपेन आज तुझ्या.. एकाएकी तुझे प्रकटती तात कैसे बोलतात अरे चोरा!... फोकलाया पाठी काठी बाभळीची कन्यका तुमची माझी ताई!... अवकळा उरे 'सरली' जाणीव उरली नेणीव आवर रे... छंदः परद्वार चतुरंग

हातचा =============== . . हाती अर्धाच प्याला, म्हणता सौख्य कळेना.. अवीट जीवन गोडवा, मग जिभेवरी रुळेना.. . स्वीकार मीच न केला, माझ्या अपूर्णतेचा.. आसवांच्या अंध धारा, राहिल्या देत ठेचा.. . हाती अर्धाच प्याला, जो तो बघे रिकामा.. धडपडा जीव "वेडा", हताश नि निकामा.. . जन्म आशा निराशा, मन आंदोल साहवेना.. हातचा आधार विसरता, जीवनी संघर्ष चुकेना.. . हाती अर्धाच प्याला, म्हणता सौख्य कळेना.. हा सोहळा असण्याचा, हृदयांतरी खुलेना..! . बेरजेत मोजावयाचा, हातचा राहून गेला.. जोडून त्यास घेता, गोषवारा नवाच आला.. . हाती अर्धा (च) प्याला, कोट कोट सुखाचा...! हाती अर्धा (च) प्याला, काठो-काठ सुखाचा...! . . ==========