कविता

कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.

टंकेल वीडंबक जैं न काहीं
.
टंकेल वीडंबक जैं न काहीं,
तैं हासयाला मिळणार नाहीं.
कोठून पद्यें मिळतील ठोक?
सवंगतेला मुकतील लोक. ॥१॥
.
कवित्व लोकांत जरी विकें ना,
विडंबनीं खूप रुची जनांना.
झाकावया लाज कवी न पाहो,
विडंबनांचा सुकाळ राहो! ॥२॥
.
तीं-तींच चोथा यमकें फिरून,
कथानकें तीच फिकी विरून,
स्वस्तात आस्वाद तैं नष्ट सारा,
रुसेल वीडंबक जैं बिचारा! ॥३॥

काव्यरस

हास्य

करुण

मीरा हसुनी सांगे राधेला
रोजच भेटे श्रीहरी मजला
हेवा मी करू तरी कसला
तो माझ्यातच भरुनी उरला

सकाळी माझ्या शेजेवरी
सूर्यकिरण बनुनी येतो
अल्लड उधळीत उषा
लाडिक चाळा तो करितो

स्नानासाठी मी जाता
माझ्यास्तव तो जल होतो
मी माळंता फुले सुगंधी
तोच तयातुनी परीमळतो

गंध उगळता त्याच्यासाठी
चंदन बनुनी तो झिजतो
माला गुंफता जाईची
तो सूत्र म्हणुनी वावरतो

मी नेसता वस्त्र रेशमी
तो तयातील मार्दव बनतो
मी करिता शृंगार दर्पणी
तो सौंदर्य माझे होतो

काव्यरस

शृंगार

मिपावरील थोर विडंबनकार, संपादक व आता बल्लवाचार्य केशवसुमार यांना समर्पित. त्यांच्याच दोन विडंबकविता व एक पाककृती यांच्या मिश्रणातून खालील रचनेला प्रेरणा मिळालेली आहे.

हळूहळू हा तापच झाला स्वैपाक अन्
भोजनमात्र रहावे आता कन्क्लूजन

येती अश्रु - न दु:खाचे ना आनंदाचे
वेगाने कांद्यांचे त्या होते कर्तन.

जीव घेऊ मी का त्या दुर्बळ प्राण्यांचा
मसुरी देऊन तडका करतो ते उलथन

हेडफोन लावुन कानी, मी शांतपणे-
फोडणी-चुरचुरी कडे करतो दुर्लक्षन.

उगाच पडले काळे कणकेचे गोळे
पोळपाटि जणू झाले त्यांचे मउ तिंबन

काव्यरस

हास्य

उठ रे मराठी गड्या तू चल सीमेवर

उठ रे मराठी गड्या तू चल सीमेवर
उचल मराठी झेंडा जावूदे वर वर ||धृ||

उचल तुझे हात नको भिऊ आता
आपूलाच जय होईल सीमेत शिरता
झेंडा मराठीचा फडके बेळगाव मनपावर
उठ रे मराठी गड्या तू चल सीमेवर ||१||

राज्य आपले एक व्हावे मराठी भाषकांचे
वेगळे न राहू आता एक घर करू बांधवांचे
सुपीक प्रदेश ताब्यात आणू निप्पाणी कारवार
उठ रे मराठी गड्या तू चल सीमेवर ||२||

काव्यरस

वीररस

रौद्ररस

प्रितीचा वृक्ष जेव्हा बहरला

प्रितीचा वृक्ष जेव्हा बहरला
किती वेचली फुले ओंजळ भरून
आताच का लागली पानगळ
शिशिर ऋतू का आला हेमंत सरून

हरदिनी तुझी वाट बघणे
वेळ लागतो म्हणूनी रूसणे
येतील का आठवणी कधी परतून
शिशिर ऋतू का आला हेमंत सरून

मज आठवे ओंजळ फुलांची
घट्ट केलेल्या दोन करांची
तीच निष्प्राण फुले बघते आता वहीतून
शिशिर ऋतू का आला हेमंत सरून

टायम मोठा झकास आला
आवळा नाड्या सावरा चड्डी
दारू कोंबडी हिरवा गांधी
सुरू नव्याने रोज कबड्डी

धोंडे फेकू गोळ्या झाडू
स्वत: स्वत:चे कपडे फाडू
'कैसी जनता भूखी नंगी'
म्हणत आपणच गळेही काढू

लाठ्या काठ्या अश्रूधूर अन्
कधि एखादी गोळी आहे
थांबायाला वेळ कुणा पण
भाजायाची पोळी आहे

पिचले रडले कुणी भरडले
कैवाराला आपण आहे
फोटो बाईटा काळे झेंडे
चुलीत अपुल्या सरपण आहे

शरम बेशरम नीती अनीती
जुन्या बुकातील फंदा आहे
राजकीय रंडीबाजीचा
खुल्लमखुल्ला धंदा आहे

ही कल्पना बरीच आधी सुचली होती.. पण शब्द सापडत नव्हतेत.. यशोधरातैंचा ये परतीचा वारा... हा लेख वाचून शब्द आपोआप स्फुरायला लागलेत.. म्हणून ही कविता त्यांचीच! :)

जीवन म्हणजे सागर असतो
शांत गंभीर भासणारा..
वादळांस प्रसवणारा..
नवा प्रलय दाखवणारा..

जीवन म्हणजे वादळ असतं
खंबीर झाडांना उचकटून टाकणारं..
रूळलेल्या वाटांमधून घोंघावणारं..
पुढ्यांत येईल ते उध्वस्त करणारं..

काव्यरस

अद्भुतरस

शांतरस