कविता

मैत्री चिरायु होवो..Long Live Friendship.
येथील माझ्या सर्व मित्र मैत्रिंणींसाठी...
---------------------------------------
नको सम्राटपट मजला
नको इंद्रपद देवा..
मित्राचा हात सदा..
खांद्यावरती रहावा...

नको स्वर्गीय अमृत मजला
नको पंचपक्वान गोडधोड
मित्रासोबत खाता लागे
शिळी भाकर मजला गोड..

नको अफाट पैसा मजला..
नको गाडीबंगला काही...
मैत्रीची लाभो श्रीमंती सदैव मजला..
बाकी मागणे काही नाही..

नको मानमरातब मजला..
मिरवणुकीची गर्दी नको ती..
डोळे मिटता न्यावे मजला..
मित्रांनी वाजतगाजत खांद्यावरती...

मन आतुर झाले तेव्हा
ती खूप दूर होती....
मग मी वायुवेगाने
तिच्या दिशेने धावत गेलो....
ती तिथेच अजून निश्चल उभी असलेली पाहून
माझे मन मोर झाले....
आता, पुढे होउन तिला कवेत घेणार तोच
कळून चुकले की..
फाटत चालली आहे खाली धरती
अन् तिच्या आसवांचा समुद्र
रिता झाला आहे माझ्या या
हातावरती......

- सुभाष अक्कावार, नाशिक.

एक पाहुणी पोरगी
पाणी शेंदायला येते
आणि जराश्या उन्हानं
फूल पळसाचं होते

कसे खुणावती डोळे
कसे खुणावती हात
जणू अंधार राहतो
आजूबाजूच्या डोळ्यात

आडापुढची खिडकी
मुका हवेत सोडते
आणि पाहुण्या पोरीच्या
मनी मोहोळ फुटते

..सारा दीस आडावर तरी भरे ना घागर
एक पाहुणी पोरगी गेली विसरून घर..

वैभव देशमुख

A builder builded a temple
he wrought it with grace & skill
pillars & groins & arches
all fashioned to work his will
men said as the saw it's beauty,
"it shall never know decay
great is thy skill o builder!
thy fame shall endure for aye!"

A mother builded a temple
with loving & infinite care
planning each arch with patience
lying each stone with prayer
None praised her unceasing efforts
none knew of her wonderous plan
for the temple the mother builded
was unseen by the eyes of man

अरे आमच्या कृष्णा तू आमच्या संगे खेळत का नाही?

आवडते म्हणूनी लोणी मागतो
माझ्यासंगे गोपाळ फिरवीतो
उगाच माझी खोडी काढूनी
तुम्ही लोणी मज देत नाही
कशास मग तुम्हासंगती मी खेळाया येई?

दही दुध शिंक्यात टांगले
हाती माझ्या न लागे असे ठेवले
संवंगड्यासवे काढाया जाता
म्हणता दही मी चोरून खाई
कशास मग तुम्हासंगती मी खेळाया येई?

पाणवठ्यावरी जाता स्नाना करीता
उगाचच तुमची वस्त्रे विसरता
न जाणोनी कोठे शोधीता
आळ मजवर मग का घेई?
कशास मग तुम्हासंगती मी खेळाया येई?

- पाषाणभेद (दगडफोड्या)
३०/०७/२०१०

रक्त आटते,
मन सुकते,
आपल्या राष्ट्रात
आपणच स्वस्त।
त्यांच्या सांभाळा संवेदना,
झाकुन आपल्या वेदना।
वंदेमातरम् नको,
गुरुला फाशी नको।
समान कायदा नको,
काश्मिरात पंडीत नको।
तरीही तोंडे ह्यांची’,
मक्के कडे सदाची।

ती स्वप्नसुंदरी

सात खिडक्या पुरेशा मी झाकतो तरी
शिरते कशी कळेना ती स्वप्नसुंदरी

जोपासतो अशी ही आम्ही समानता
राधा,टिना,करीना बाजूस श्रीहरी

जोडे सजावटीला एसी-कपाट ते
भाजी-फ़ळास जागा, मात्र उघड्यावरी

मंगळ कह्यात आला, कक्षेत तारका
भैरू अजून खातो कांदा नि भाकरी

जिंकून मीच हरतो, ना जिंकतो कधी
तुमचा लवाद आहे, पंच तुमचे घरी

खेड्याकडून जावे शहराकडे जसे
आकार घटत चोळी, जाते सरासरी

शेती करून मालक होणेच मुर्खता
सन्मान मोल आहे कर अभय चाकरी

गंगाधर मुटे
………………………………….……

वदनी कवल घेता
नाम घ्या श्रीहरीचे
सहज हवन होते नाम घेता फुकाचे
जीवन करी जीवीत्वा अन्न हे पूर्णब्रम्ह
उदरभरण नोहे जाणीजे यज्ञकर्म
जय जय रघुवीर समर्थ

च्या चालीवर -

संस्थळी प्रतिसाद देता
सौजन्य सांडूनच चाला
महाभारत होते सौजन्य सांडता फुकाचे
शब्दाने शब्द वाढे शब्द हे आगलावे
फक्त उद्दामपणा बास नोहे (धागाकर्त्याच्या) धोतरासच हात घाला
जय जय गेंडाकातडीधारक जनता समर्थ

कवितांचे विडंबन होतच असते, घासकडवी गुर्जींच्या विडंबनातुन मला सुचलेली ही कविता. :)

दर्यात लाटेवरी नाव झुलते तरी
तु वल्हवित जा मर्दा, नाविका रे!!!

खवळतो दर्या तुज रोखण्यासाठी
तरी पडावी न आठी तुझ्या ललाटी
कधी हटु नको तु मागे, नाविका रे!!!

आभाळ गर्जेल, वादळ येईल
वार्‍याची ताकद आव्हान तुज देईल
पहाडापरी हो सामोरा, नाविका रे!!!

किनार्‍यावर कोळीण वाट तुझी बघते
संध्याकाली दर्याला डोले लावुन ती बसते
फेक लवकरी जाळे, नाविका रे!!!