कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
आई आज काय आहे ते सांग तरी,
कोणासाठी बनवली ही बासुंदी पुरी?
तुझे प्रश्न ऐकून, मी त्रासलेय पुरी
बाहेर जाउन खेळ, बसू नकोस घरी
आणतील का मोठे, खाउ छान छान?
का सांगतील खोटे, बंद होते दुकान!
परवा पाहुण्यांनी उचलून घेतले थेट
गाल पिळून हा्ती दिले छोटे चॉकलेट
अवलक्षणी कार्टा लाज माझी काढतो
नसते प्रश्न विचारून भंडावून सोडतो
आजच्या काकांचे नाक जरा वाकडे
सारे सोडून कार्टे हसेल बघून तिकडे
आज गप्प बस, पचकू नको, नको तिथे
नाकाविषयी बोलू नको काही उलटेतिलथे
त्या गावांत चौघेजण
चौघांकडेही मोबाईल फोन
वेगवेगळे हॅण्डसेट, अन्
वेगवेगळे रिंगटोन
कायम कामात असतात ते
त्यात फारसा 'चेंज' नाही
एकाच गावात असूनसुध्दा
भेटण्यासाठी 'रेंज' नाही
बोलतात, भेटतात फोनवरच
एसेमेसमधून पडते गाठ
"हाय.. हॅलो .. कसं काय"
(हे फोनलादेखील झालंय पाठ)
एके दिवशी एकजण
वैतागूनच गेला फार
गप्पा मारु, भेटू तरी
काहीतरी करु यार
त्याने मग सगळ्यांना
एके दिवशी एसेमेस केले
दिवस ठरवला, रानात गेले
फोनसुध्दा फेकून दिले
मंडळी नमस्कार.
राधेची व्यक्तीरेखा मला नेहमीच भुरळ घालत आलेली आहे. जरी काव्य समजल तरी या व्यक्तीरेखेला त्या काव्यातही कुठेच पुर्णत्व वा 'न्याय' म्हणता येइल तो नाही मिळालेला अस मला मनापासुन वाटत. इतक जीव ओवाळुन टाकुन , सर्वस्वाला विसरुन केलेल्या प्रेमाला, पुढे कृष्णाच्या वाढत्या सामाजिक,राजकिय महत्वात अगदी नामोनिशाणी न राखता अनुल्लेखात विलीन व्हाव लागण हे एक दुर्दैवच नाही का?
नुकताच प्राजुचा 'वनराणी....' वाचला.
या शबरीच्या भोळ्या भक्तीवर भाळुन तिला पुढील जन्मी पुन्हा भेटण्याच आश्वासन श्रीरामानी दिले, तीच ही राधा! या वचनावर आधारित ही कविता.
कठीण होत चाललेय सगळे
हे शेताचे बहरणे
आता गायब झालीय विहिरीतील मोटेचे पाणी
बैलाच्या गळ्यातील घुन्गारांचा लडिवाळ आवाज
शेती नापीक दाखवून न.अ करीत चाललेत खूपशे
शेतात बंगले बांधून दिवाळी साजरी करू लागलेत
आपली माणसे
हिरवळीचा स्वर्ग होत चाललाय नर्क
बैलगाडीच्या पायवाटा पुसून गेल्यात कधीच
नि फटफटीचा चाक्राळलेला रस्ता तयार झालाय
संपन्नता आलीय डोक्यावर ह्या छोट्याशा खेड्यात
कोण्या सुस्त दुपारी असता भानू धरा जाळीत
कोणी अर्ध जागृत पहुडले कोणी सुरा ऐकीत
रस्ते एकले झळा झेलीता पसरुनी सुस्तावले
छाया किंचीत कुठे तरी तिच्या उष्म्याने ताडीयले
झिजल्या पायतणाला ओढीत महिला फ़ळे घेउनी
भिजल्या पदराशी घट्ट धरुनी शिरभार सांभाळुनी
संत्री घ्या संत्री वदे अविरत आवाजही चिरकला
घर्मे अंग पाणी ते निथळता शुष्कावला कि गळा
नसे मुळीच जाणीव तिजला नव्हती भूक तहान
विकतील का फ़ळे थोडी, घरी निजले बाळ लहान
संत्री संत्री स्वरांमुळे उघडले गृहद्वार कोणी तरी
निद्रा नष्ट झाली यास्तव तो वदिला क्रोधित स्वरी
जालावर भटकत असताना अतिशय गेय अशी एक कविता माझ्या वाचनात आली. वीररसाने ओथम्बलेली ही रचना हिंदीतील नामवंत कवी "रामधारी सिंह दिनकर" यांची असून खाली उधृत केलेली आहे.
अनाम ,नामवंत, अमर, लहान, थोर अशा स्वातंत्र्यवीरांना ही कविता अर्पण केलेली आहे.
पहीले कडवे चटका लावणारे आहे आणि ते वाचत असताना भगतसिंग, राजगुरु, चाफेकर बंधूंची आठवण झाल्याखेरीज रहात नाही.
"जो चढ़ गये पुण्यवेदी पर
लिए बिना गर्दन का मोल।" हे वाचतानाच काळजात चर्र होते.
कधी नव्हती तशी, हवा थंडगार होती
सुर्याने कापसाची रजाई ओढली होती
हवेच्या झुळूका गुदगुल्या करून जाती
ग्लासांनी भज्यांची ऑर्डर सोडली होती
नाकाने इकडेतिकडे पाहीले थोडे हुंगून
पिणारे केव्हाचेच गेले होते रंगून
पेय ओरडले भजी! आणि तेही गुंगून
कमरेवर हात, झाऱ्याने ऐकले लांबून
बाहेर हवा थंड, आत पेटले होते बंड
झारा विचार करी, काय करावा दंड
सगळे टुन्न झालेले जमवलेले पुंड
नाकांनाही सुटला, भज्यांसाठी कंड
भ...ज्जी-भ...ज्जी उंचावले गेले पेले
यजमान टल्ली, तरी ओळखे सारे मेले
आली ज्वाला बाहेर, काही होरपळले
झारा मारा चुकवित पळाले उरलेले
ट्रिंग ट्रिंग ट्रिंग ट्रिंग
ऐकू आली फोनची रिंग -
कुणीच नाही फोनपाशी
उंदीरमामा बिळापाशी !
उंदीरमामा हसले मिशीत ,
टेबलावरती चढले खुषीत -
फोन लावला कानाला
जोरात लागले बोलायला -
" उंदीरमामा मी इकडे ;
कोण बोलतय हो तिकडे ? "
- विचारले मामानी झटकन
उत्तर आले की पटकन-
" मी तुमची मनीमावशी,
कालपासून आहे उपाशी ."
- मनीमावशी भलती हुषार ,
टुणकन मामा बिळात पसार !!
आतापर्यंत मिसळपाव वर प्रकाशीत झालेल्या सर्व कविता एकत्रीत स्वरूपात येथे देत आहे.
- निमिष न. सोनार
प्रेमाचा निसर्ग
प्रेम असावे झाडासारख्रे
दिवसेंदिवस वाढत जाण्यासाठी
एकमेकांना सुखाची सावली देण्यासाठी
प्रेम असावे पहाडासारखे
अढळ अचल राहाण्यासाठी
एकमेकांना भक्कम आधार देण्यासाठी
प्रेम असावे फुलासारखे
नाजूक हळूवार फुलण्यासाठी
एकमेकांना जीवापाड जपण्यासाठी
प्रेम असावे नदीसारखे
बेधुंद प्रणयात वाहून जाण्यासाठी
एकमेकांना उत्कट प्रेमसागराकडे नेण्यासाठी
आली आली आली.... मकरसंक्रांत आली!...
भोगीच्या दुसर्‍या दिवशी, किंक्रान्तीच्या आदल्या दिवशी... संक्रान्त आली!
संक्रान्तीला फुलतो काटेरी हलवा!
आसपासच्या बायकांना हळदीकुन्कवाला बोलवा....
हळदीकुंकू म्हटलं, की आठवते- काळ्यांची आशा आणि कुबलांची अलका...
स्त्री-मुक्तीची चळवळ पूर्वी त्यांच्यापर्यंत कधी पोचलीच नाही का? :-?
पण जेव्हा पोचली, तेव्हा मात्र खूपच उत्तेजित झाली अलका कुबल!
उतरत्या वयातही नवर्‍याच्या कृपेने झाली ती- कडक चाय- "रेड लेबल"
मिसळपाव