कविता

ढग भरल्या आभाळातून पाउस पडो न पडो त्याना ह्याचे काहीच घेणे देणे नसते ह्यांच्या नळाला पाणी येतेय तेवढेच त्याना पुरे असते ... शेतकर्याचे काय झाले ..? शेतमजुरांचे काय झाले ...?? कसा देशोधडीला लागलाय ह्याना न काही घेणे देणे असते दुष्काळी कामासाठी ह्यांची सोय होतेय तेवढेच त्यांना पुरे असते कशी पोटासाठी येतात दुष्काळी प्रदेशातून ही अर्धपोटी माणसे कशी हवालदिल होऊन जातात ही माणसे ही पोरे ,ह्या बायका दुष्काळी कामासाठी दीड दमडीने विकली जातात कशी बळी पडते ह्या दुष्काळी भागातील एखादी स्त्री एखादी पोर .... कधीतरी ह्यांचे बिंग फुटते, नाही असे नाही पण हे पक्के बिलंदर असतात हे अलगद नाम

कसे भास होत असतात मला कसे कसे सुंगध पसरतात मनात माझ्या तू आठवत राहतेस संध्याकाळी तिन्हीसांजेला, कशी हलके हलके उतरतेस मनात माझ्या ह्या खिन्न वेळी ,कातरवेळी अलगद पावलांनी किती दूर आहेस तू नि मी असा परदेशी फक्त एकटा माझ्या खिडकीतून बघत बसतो हे खिन्न आभाळ नि घराकडे परतणारी पाखरे तुझ्या आठवणीने किती काहूर उठतात मनात माझ्या नि किती व्याकुळ होऊन जाते मन माझे गच्च कल्लोळ नुसता मी गुदमरून जातो तुझ्या आठवणीत मग कधीतरी अचानक नेटवर बोलताना दिसू लागतो मला देवघरातील दिवा नि तुझ्या चेहऱ्यावरचा प्रसन्न भाव किती सहजपणे सहन करीत असतेस तुझे एकटेपण . मुलाना सांभाळीत हे सगळे आठवून हलकेच कल्लोळ कमी होऊ लागत

आला दिवस गेला दिवस कसा दिवस निघून जातो घरी बसलो म्हणून दिवस काही थांबत नसतो एके दिवशी म्हणालो त्याला थांब जरासा थोड्याशा गप्पा मारू जरा माझे-तुझे जुने दिवस आठवीत बसू हलकेच म्हणालो त्याला तिच्यावर माझे प्रेम होते हे तुला माहित होते तुझे सगळे भन्नाट होते माझे मन झुलत होते ती तर बोलूच नको काळजाचे गाणे होते हसला दिवस लाजला थोडासां अरे थांबरे जरासा कटाळलास कारे बाबा ..? तिला आठवताना किती बरे वाटते तिला आठवताना शप्पत तुझी आठवण मात्र नक्की असते उदासला दिवस हलकेच निघाला म्हणालो जरा फ्रेश होण्यासाठी तुझ्यासाठी चहां टाकतो मग जराश्या गप्पा मारू जरा जुने दिवस आठवीत बसू त्याला थां

(पुर्वप्रकाशित - जालरंग प्रकाशन! शब्दगाऽऽरवा २०११!)

मंतरलेली शीळ कुठुनशी चित्तसदन मन होते मंथर अंदोलत उलगडते प्रतिमा झुळुक मिटविते पुरते अंतर कोष रेशमी लय कांचनमय रात्र झुलविते रास निशाचर गोत्र मिरविते मोरपिसांचे अमानवी संस्कार शिरावर मिटल्या डोळ्यां-आंत सरोवर झुरते काजळ उभय तिरांवर जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर ..............अज्ञात

मलाही तुझ्या सारखंच वागायचंय !!! उधाणलेल्या समुद्राला सावरायचंय कोसळणाऱ्या पावसालाही झेलायचंय सूर्याचा रंग पांघरून स्वताला पाहायचंय कुणाचा निरोप तर कुणाचा आधार व्हायचंय किनाऱ्या.....मलाही तुझ्या सारखंच वागायचंय !!!

माणूस तोच माना, बोले विचार करुनी बोले जसा मुखाने चालून दाखवी जो - मदतीस धावुनी ये नात्यासही जपूनी सर्वांस आदरून मैत्रीस मानतो जो ! वेळेवरी स्तुतीला निर्व्याज कौतुकाला मागेपुढे न पाही, करि ना कधी ठणाणा - निंदा करी न कधिही अपशब्द बोलतो ना माणूस संगतीला सत्पात्र तोचि जाणा ! माणूस तो न माना व्यसनात गुंतला जो व्यसनात राहुनीया इतरांस ओढतो तो - अवसानघात करि जो मातापिता सख्याचा हक्कास फक्त जाणी, कर्तव्य टाळतो तो ! नात्यास आणु पाहे गोत्यात जी लबाडी तोंडावरीच गोडी पाठीवरी चहाडी - राहूनिया कृतघ्न निंदा सदा करी जो विश्वासघात करतो माणूस ना मुळी तो !

प्रेम कस कराव हे खरच कळत नाहि मला म्हणुन तर येता जाता प्रेमाचा देखावा करणार हे जग ढ म्हणत मला..... कारण.... मी कधिच करत नाहि तिला चंद्र सुर्य तारे आणुन देईन म्हणुन वादे, अन नाहि सांगत माळिन केसात तुझ्या गजरा म्हणुन मोतियाचे दाणे... मि कधिच नाहि दाखवत तिला खोटी आशा सोन्याने सजवायचि देत नाहि सतत खोट वचन ति खुश बघावि म्हणुन जिव देण्याचि..... मि देत असतो तिला सतत एक विश्वास नेहमि देईन साथ सुख आणि दुखात. सुख असेल तेव्हा आनंद देइनच पण जेव्हा असेल खुप दुख तेव्हा काळजि घेइन खरच तुझि जिवापाड.... तिच्यावर येणार प्रत्येक आघात झेलिन माझ्यावर सतत करुन तिच्या आणि फक्त तिच्या सुखाचि आस. देणार नाहि अं