कविता

थोडी पार्श्वभूमी-इथे एका कालीज(कॉलेज) कन्यकेने एका रोड-रोमिओमुळे त्रस्त होऊन काही मैतरणींना हाताशी घेऊन,त्याला धडा शिकवला आहे...(खरं म्हणजे प्रस्तुत प्र-संग आमच्या शालीन वयात ;-) ,आमच्या पल्याडच्या कालीजात आखो-देखे घडलेला होता, तो आज त्या कॉलेजला काही कामानिमित्त भेट दिल्यामुळे स्मृतिपटलावर आला...म्हणुन म्हटलं आलाय बाहेर..तर त्याला जमेल तसा मांडावा) तो एक लाज-पुत्र,मी ही-रान्टी फूलं। चारिन मी ,मी त्याला ग्राउंडची माती/धूळ॥धृ॥ कंठात बगळ्याचे हाड,केसात उवांची जाळी अंगाला सार्‍या बरबटुन शाई,घालीन चपलांची माळ।१। खाशील का पुंन्हा माती..?करशील का उचापती..?। ताई रे ताई म्हणुन स्वारी,भरशील नळावरी

तुझ्या भोवती मी हा असा दरवळतो सुगंधालाही का कळेना मी असा कळवळतो हलकाच मंद वारा विभक्तो पारीजातकाला वार्यालाही का कळेना स्पर्श वेदनेचा श्वासात गुंतलेला श्वास भावनेचा श्वासालाही का कळेना हिंकार भावनेचा अन्कुरले बीज गर्भात या भुईच्या मेघांनाही का कळेना भेद अन्तरीचा श्रावणातही तठत्स शरदातील शुक्रतारा ऋतूलाही का कळेना रहस्य या ग्रहांचे संथ सागराचे मन शांत नि स्त:ब्ध ओहटीच्या लाटांनाही का कळेना भरतीचे प्रारब्ध

न्यूयॉर्कच्या अतिप्रगत रस्त्यांवर सिंगापूरच्या अदृष्य गल्ल्यांमध्ये रोमच्या ऐतिहासिक चौकाचौकात आणि मुंबईच्या प्रत्येक फुटपाथवर निवांत लोळत पडून असते मी तुमच्या दिशादर्शक नाकाखाली गाडीच्या पारदर्शक काचेबाहेर हवं तेच पाहणार्‍या डोळ्यांसमोर आणि तुमच्या घरामागच्या बोळीत सुखेनैव विहरत असते मी उंची मखमली बैठकींवर बसून सिंगल मॉल्टच्या घुटक्यांबरोबर कबाबसोबत तोंडी लावायला मला हटवायच्या गप्पा करतात तेव्हा पांढर्‍या गणवेशात 'सर्व्ह' करते मी अ‍ॅपलपासून बर्गरपर्यंत आणि केकपासून पिझ्झ्यापर्यंत ठासून भरलेल्या फ्रीजसमोर आमचा बबडू काही खातच नाही म्हणतात तिथेच अर्धपोटी भांडी घासते मी कचरा काढायला, गाड्या ध

तुटल्या तार्‍याची उल्का मी मी एक शलाका जलणारी राखेतिल सुप्त निखारा मी पाण्यातिल ज्वाला झुरणारी का व्हेट दिली का ओढ मला आशा अभिलाषा भाव उरी एकांत क्लांत विरही रात्री स्वप्नात होतसे गाठ जरी ह्या ध्यासाचे नच मोल तुला टांगते सदा मन अधांतरी मज आस प्रभाती रोज असे आलिंगशील एकदा तरी ..........................अज्ञात

ढग भरल्या आभाळातून पाउस पडो न पडो त्याना ह्याचे काहीच घेणे देणे नसते ह्यांच्या नळाला पाणी येतेय तेवढेच त्याना पुरे असते ... शेतकर्याचे काय झाले ..? शेतमजुरांचे काय झाले ...?? कसा देशोधडीला लागलाय ह्याना न काही घेणे देणे असते दुष्काळी कामासाठी ह्यांची सोय होतेय तेवढेच त्यांना पुरे असते कशी पोटासाठी येतात दुष्काळी प्रदेशातून ही अर्धपोटी माणसे कशी हवालदिल होऊन जातात ही माणसे ही पोरे ,ह्या बायका दुष्काळी कामासाठी दीड दमडीने विकली जातात कशी बळी पडते ह्या दुष्काळी भागातील एखादी स्त्री एखादी पोर .... कधीतरी ह्यांचे बिंग फुटते, नाही असे नाही पण हे पक्के बिलंदर असतात हे अलगद नाम

कसे भास होत असतात मला कसे कसे सुंगध पसरतात मनात माझ्या तू आठवत राहतेस संध्याकाळी तिन्हीसांजेला, कशी हलके हलके उतरतेस मनात माझ्या ह्या खिन्न वेळी ,कातरवेळी अलगद पावलांनी किती दूर आहेस तू नि मी असा परदेशी फक्त एकटा माझ्या खिडकीतून बघत बसतो हे खिन्न आभाळ नि घराकडे परतणारी पाखरे तुझ्या आठवणीने किती काहूर उठतात मनात माझ्या नि किती व्याकुळ होऊन जाते मन माझे गच्च कल्लोळ नुसता मी गुदमरून जातो तुझ्या आठवणीत मग कधीतरी अचानक नेटवर बोलताना दिसू लागतो मला देवघरातील दिवा नि तुझ्या चेहऱ्यावरचा प्रसन्न भाव किती सहजपणे सहन करीत असतेस तुझे एकटेपण . मुलाना सांभाळीत हे सगळे आठवून हलकेच कल्लोळ कमी होऊ लागत

आला दिवस गेला दिवस कसा दिवस निघून जातो घरी बसलो म्हणून दिवस काही थांबत नसतो एके दिवशी म्हणालो त्याला थांब जरासा थोड्याशा गप्पा मारू जरा माझे-तुझे जुने दिवस आठवीत बसू हलकेच म्हणालो त्याला तिच्यावर माझे प्रेम होते हे तुला माहित होते तुझे सगळे भन्नाट होते माझे मन झुलत होते ती तर बोलूच नको काळजाचे गाणे होते हसला दिवस लाजला थोडासां अरे थांबरे जरासा कटाळलास कारे बाबा ..? तिला आठवताना किती बरे वाटते तिला आठवताना शप्पत तुझी आठवण मात्र नक्की असते उदासला दिवस हलकेच निघाला म्हणालो जरा फ्रेश होण्यासाठी तुझ्यासाठी चहां टाकतो मग जराश्या गप्पा मारू जरा जुने दिवस आठवीत बसू त्याला थां

(पुर्वप्रकाशित - जालरंग प्रकाशन! शब्दगाऽऽरवा २०११!)

मंतरलेली शीळ कुठुनशी चित्तसदन मन होते मंथर अंदोलत उलगडते प्रतिमा झुळुक मिटविते पुरते अंतर कोष रेशमी लय कांचनमय रात्र झुलविते रास निशाचर गोत्र मिरविते मोरपिसांचे अमानवी संस्कार शिरावर मिटल्या डोळ्यां-आंत सरोवर झुरते काजळ उभय तिरांवर जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर ..............अज्ञात