कविता

मलाही तुझ्या सारखंच वागायचंय !!! उधाणलेल्या समुद्राला सावरायचंय कोसळणाऱ्या पावसालाही झेलायचंय सूर्याचा रंग पांघरून स्वताला पाहायचंय कुणाचा निरोप तर कुणाचा आधार व्हायचंय किनाऱ्या.....मलाही तुझ्या सारखंच वागायचंय !!!

माणूस तोच माना, बोले विचार करुनी बोले जसा मुखाने चालून दाखवी जो - मदतीस धावुनी ये नात्यासही जपूनी सर्वांस आदरून मैत्रीस मानतो जो ! वेळेवरी स्तुतीला निर्व्याज कौतुकाला मागेपुढे न पाही, करि ना कधी ठणाणा - निंदा करी न कधिही अपशब्द बोलतो ना माणूस संगतीला सत्पात्र तोचि जाणा ! माणूस तो न माना व्यसनात गुंतला जो व्यसनात राहुनीया इतरांस ओढतो तो - अवसानघात करि जो मातापिता सख्याचा हक्कास फक्त जाणी, कर्तव्य टाळतो तो ! नात्यास आणु पाहे गोत्यात जी लबाडी तोंडावरीच गोडी पाठीवरी चहाडी - राहूनिया कृतघ्न निंदा सदा करी जो विश्वासघात करतो माणूस ना मुळी तो !

प्रेम कस कराव हे खरच कळत नाहि मला म्हणुन तर येता जाता प्रेमाचा देखावा करणार हे जग ढ म्हणत मला..... कारण.... मी कधिच करत नाहि तिला चंद्र सुर्य तारे आणुन देईन म्हणुन वादे, अन नाहि सांगत माळिन केसात तुझ्या गजरा म्हणुन मोतियाचे दाणे... मि कधिच नाहि दाखवत तिला खोटी आशा सोन्याने सजवायचि देत नाहि सतत खोट वचन ति खुश बघावि म्हणुन जिव देण्याचि..... मि देत असतो तिला सतत एक विश्वास नेहमि देईन साथ सुख आणि दुखात. सुख असेल तेव्हा आनंद देइनच पण जेव्हा असेल खुप दुख तेव्हा काळजि घेइन खरच तुझि जिवापाड.... तिच्यावर येणार प्रत्येक आघात झेलिन माझ्यावर सतत करुन तिच्या आणि फक्त तिच्या सुखाचि आस. देणार नाहि अं

ती ..... जमलेच होते तिला मस्त जगायला आखून दिलेल्या चौकटीत मुक्त फिरायला खंत नव्हती कसली आभाळ तिचेच होते दोरी असली तरीही, पतंगाचे रंग तिचेच होते ..... होईलच पहाट वाट बघुनी होईलच सकाळ मग रंग भरुनी आकाश कधी झोपते का असे विचारायची उगीचच हसून हसून मग रडायची ...... जमलेच होते तिला हसायला आणि खोटे खोटे रुसायला संगतीला बरेच होते पण .. साथ कुणाचीच नव्हती जगायला........ पतंग असूनही पक्षासारखी उडायची दुरूनच मग क्षितीज पहायची जगण्यासाठी धडपड नसायची तिची हसण्यासाठी मात्र ......कारणे शोधायची ती....... हातात येईपर्यंत प्रत्येक गोष्ट निसटायची हट्ट नव्हता कसलाच, पण तगमग मात्र व

आयुष्य म्हंजे... एका चांगल्या महागड्या हॉटेलातील जेवण, बील दुसरा कोणी भरणारा असेल तर आनंद देणार व आपल्याला भराव लागणार असेल तर घाम फोडणार... आयुष्य म्हंजे... पहिल्या पगारातुन मुलाने आईवडिलाना प्रेमाने आणलेलि भेटवस्तु व ति भेटवस्तु घेताना मुलाच्या कौतुकाने आलेले आइवडिलांच्या डोळ्यातले आनंदाचे अश्रु... आयुष्य म्हंजे... त्याच मुलाकडुन लग्न झाल्यानंतर बायकोला आइवडिल घरात नको म्हणुन म्हातार्‍या आईवडिलाना वॄधाश्रमात पाठवणारा तोच मुलगा व वॄधाश्रमात जाव लागत म्हणुन मनापासुन घाबरलेले तेच त्याचे आईवडिल व त्यामुळि आलेले त्यांच्या डोळ्यातील दुखाने आलेले अश्रु... आयुष्य म्हंजे... ऑफीसातील कामाच्या

3

चंद्रिका आकाशलक्षी; कूस छाया पावली त्या प्रभाती, नांदणार्‍या; जागल्या अन चाहुली मंद वारा गंधमंडित छंदला गात्रांतुनी धुंदल्या हृदयी; स्वरांच्या; आर्द्र ओल्या मैफिली तेच गाणे ते उखाणे पापण्यांची सावली सुप्तशा वर्मास छेडे, गोत, हलक्या पाउली डोहजळकुंभात फुलल्या; तलम कोमल कमलिनी आर्त रात्रीचे विखुरले, स्वप्न भरले लोचनी .......................अज्ञात