कविता

जळली तृणके गिरी बोडके वणवा बिन बोभाटा कशाच उरल्या तशाच अजुनी पायखुणांच्या वाटा काजळ तनभर माळशिरावर त्यात विखुरलेल्या लाटा पोत धुळीचे अधिक उजळले शेष न एकहि काटा या वळणावर उभा एक मी निरखित लामण रेषा काळावरती उठून दिसल्या विरलेल्या विधिलेशा .......................अज्ञात

तुला जमावे मला जमावे त्रास जीवाचे सोडून देणे डोळ्यामधल्या पाण्यालाही जमून जावे वाहून जाणे दोन मनांच्या मधले अंतर आहे केवळ टोचत राहणे कसे कळावे खुळ्या मनाला निवडुंगाचे बहरून येणे भास जगाचे खासच फसवे त्यात जडावे दुर्धर रुसवे.. ओठांवरचे शब्द गरिबडे श्वासागणती खडतर होणे आठवणींचे गुलाब हळवे नको उशाशी काटे जपणे निर्माल्याचे प्राक्तन घेउनी जन्मा यावे आपले जगणे

मराठी कविता समुहाच्या 'लिहा प्रसंगावर गीत' या उपक्रमासाठी मझा सहभाग... बाबाची अंगाई पापण्यांवर नीज येऊन जडावले डोळे घे बाबाच्या कुशीत सोन्या निवांत हिंदोळे धावधावतो बाबा जणू की पायाला भिंगरी शिणतो, धडपड करतो येण्या लवकर माघारी व्याकुळते मन बाल्य स्मरुनी होते बघना खुळे घे बाबाच्या कुशीत सोन्या निवांत हिंदोळे बाबालाही आस सतावे तुझ्याच बोलांची चिऊ-काऊची गोष्ट बोबडी लाख मोलांची समजुत काढू कशी तुझी मी मलाच हे ना कळे घे बाबाच्या कुशीत सोन्या निवांत हिंदोळे घरट्यामध्ये पक्षी निजले रात खूप झाली चांदोमामा झोपी गेला त्याच्या मेघ महाली नीज माझ्या राजा आता थांबव ना चाळे घे बाबाच्या कुशीत सोन्या निवां

आज पुन्हा क्षणभर, मी थबकले याच ठिकाणी पूर्वी, मी तुला भेटलेले हलकेच झाली पानांची सळसळ हृदयात माझ्या पुन्हा ती खळबळ इतक्या दिसांनी मी परत जुनेच हसले हरवलेले ते प्रेम, कधीच नव्हते मिळाले तू नि मी, इथूनच, येण्यासाठी निघालो वचने देऊनही, पुन्हा कधीच नाही भेटलो वाट तुझी पाहून मी होते थकले ना कळे तू प्रेम आपले, कुठे हरवले ? किती दिवस न रात्री, मी एकटीनेच पाहिल्या तुझ्याविनाच सर्व आठवणी पुनःपुन्हा आठवल्या दूरवर कुठेच तुझी चाहूल नव्हती सगळे आप्तेष्ट मात्र मला सतावत होती काय त्यांना सांगावे कळेना कुठे तुला शोधावे, उमजेना मी पण मग माझ्यावर चिडले पुन्हा एकदा मनाविरुद्ध लढले जुन्या आठवणींना कोंडून

शून्यात सामावलेला समुद्र त्याची एक आठवण ..एक मोती हवेहवेसे वाटणारे ते रत्न पण नकोशा वाटणाऱ्या लाटा वाहून नेणाऱ्या रत्नांचे मोल किनाऱ्याला कधीच नसते वाहून आणलेले ते ओझे असते कुणाच्या आठवणी बनून राहतात ते कुणी व्यवहार करतात त्याचे रेतीवरचे नाव वाहून जाते पाण्यासवे दगड काही शिल्लक राहतात उन्हासवे रत्न पुसत राहते कथा त्याच्या वैभवाची चांदण्यानाही हेवा वाटे त्या स्फटिकाची नसणे असूनही आणि असणे नसूनही लाटांबरोबर वाहत जाणे रत्न बनूनही वेचणा-याच्या प्राक्तनाची लाचारी आणि खेचणा-याच्या नशिबाची जुगारी संपत नाही कधीच त्यांच्या जीवनाची उधारी नवीन किनाऱ्यावर नव्या लाटांना सलाम

सख्या मला सवे तुझ्या कवेत रे फिरायचे नभात शुक्रचांदणे अजून ही दिसायचे कशास लाज लाजसी घडी घडीस साजणा मनात काय माझिया, कळेल का प्रिया तुला मिठीतले शहार हे धुक्यात रे जपायचे अजून "श्यामसावळ्या" कुशीत गुंतलास ना बटेत सोनकेवडा अजून माळलास ना नको व्रुथा करु उशीर मावळेल चांद रे तुझ्याच आज अंगणी हरीप्रिया खुणावते भरून टाक भांग ही हळूच कुंकवात रे उठेल आसमंत हा जपून कोर श्वास रे बेहेरे मकरंद ०१२०२१२०

आमची प्रेरणा: सावली आता ठरवलय की कवी व्हायचं नाही, पण तरीही येतो एक झटका जस जशा इतरांचा कविता दिसत जातात, कागदांच्या ढिगार्‍यात बसलेला वेचत असतो उमटलेले शब्द अन् शब्द, सोबतीला असतात ताव,कलमे, करत असतात सोबत जुळवणार्‍या यमकांशी, 'ट' ला 'ट' जोडून मुक्तछंदाच्या साक्षीने, आणि लिहीत असतो त्या कागदाच्या तुकड्यांवर उगाच काहिही, सोबतीला असते माझी आकांक्षा मी प्रसिद्ध कवी होण्याची वाट पाहात..... --- न्याहाळे कविछंद