अर्धसत्य

अज्ञातकुल जे न देखे रवी...
मंतरलेली शीळ कुठुनशी चित्तसदन मन होते मंथर अंदोलत उलगडते प्रतिमा झुळुक मिटविते पुरते अंतर कोष रेशमी लय कांचनमय रात्र झुलविते रास निशाचर गोत्र मिरविते मोरपिसांचे अमानवी संस्कार शिरावर मिटल्या डोळ्यां-आंत सरोवर झुरते काजळ उभय तिरांवर जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर ..............अज्ञात
वर्गीकरण
लेखनविषय:
काव्यरस
8 टिप्पण्या 1,675 दृश्ये
शेअर करा: 📱 WhatsApp

Comments

मिसळलेला काव्यप्रेमी नवीन

मिटल्या डोळ्यां-आंत सरोवर झुरते काजळ उभय तिरांवर जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर
__/\__
इन्दुसुता नवीन

जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर हे कळाले नाही :( त्यामुळे कवितेचा आशय साधारणपणे समजला तरी पूर्ण कविता अ‍ॅप्रिशियेट करता आली नाही... कविनी येथे समजावून सांगावे अशी विनंती करते.
अज्ञातकुल नवीन

आपल्या विनंतीवरून रसग्रहणाचा एक अल्पमती प्रयत्न................... शान्त एकांत. तो स्वतःत मग्न. श्वासांवर लक्ष. सभोवताल नीरव; जगृतीच्या प्रतीक्षेत. अर्धस्फुट पहाट. उजाडू पहातंय. दूर कुठून कुण्या पक्षाची; नाजुक-हलकी-मायावी शीळ ऐकू येते आणि "एकाग्रतेचं माहेरघर मन" विचलित होतं. हळव्या अंदोलनांमधून अंतर्मनातील सुप्त प्रतिमा उलगडू लागते. दरवळणारी मंद झुळुक; "काल आणि आज" मधलं अंतर मिटवून त्याला गतकाळात घेऊन जाते. सुवर्णमयी तंतूंनी विणलेली तलम रेशमी क्षणांची लय आणि रात्र झुलविणारी निशाचर रास आठवून; मोरपिसाचं ईश्वरी (अमानवी) गोत्र (कृष्णलीला) शिरावर मिरवू लागतं. अशा भारावलेल्या अवस्थेत, मिटल्या डोळ्यांत ओथंबलेलं सरोवर; काठांचं काजळ झिजवू लागतं. इतक्यात नियतीचा मत्सर त्याला ह्या अमृतसमाधीतून जागा करतो आणि चरितार्थासाठी जगणारं वास्तव, "दुसरं अर्धसत्य", कर्यान्वित (गोचर) होतं. ........................अज्ञात
अत्रुप्त आत्मा नवीन

@रसग्रहणाचा एक अल्पमती प्रयत्न...>>> व्वाहवा कुल...! रसग्रहणालाही सलाम आपला... :-)
अत्रुप्त आत्मा नवीन

जाग मत्सरी येते अवचित अर्धसत्य मग होते गोचर ......... व्वा व्वा..! इस की तो कुछ बात ही और है..! मंत्रमुग्ध की कायसं म्हणतात ना,ते व्हायला झालं....! :-)
अभिजीत राजवाडे नवीन

लयदार काव्य, अचुक शब्द रचना. वाचतानाच तालमय अनुभव येतो. कविता सादर केल्याबद्दल आभार.