कविता

काळोखातली कासवे
काळोखात का(?)सवे आली...
सहज बादलीभर अंडी घातली...
कोणती हिची? कोणती तिची? कळलेच न्हाई...!(म्हणुन मग एक दुसरीला पुढे म्हणते...)
बाजी...मारलीस का..? तू ही... ;-)

(विमान हॅलिकॉप्टर नाकात-नथ-यांच्या एका बालिश कवितेवरुन)

(हुआन रामोन हिमेनेथ याच्या एका स्पॅनिश कवितेवरून)

" यक्ष प्रश्न "
अश्याच एका सुंदर संध्याकाळी
एकटाच होतो पण तू नव्हतीस
तुझ्या आठवणींची एक एक गाठ
उसवत चाललो होतो एकटाच
पाखरं आपल्या घराकडे येत होती
वाराही गारवा देत जात होता पुर्वीसारखाच
मनात तुझ्या आठवनींच काहुर पण दैव
या आठवनींना एकटेपणाची झालर

कुठे शोधू तुला एकटीला
किती शोधू तुला एकटीला
तुझा विरह असह्य होतोय
तुझ्याविना चडफडतोय !
येताजाता बाहेर फिरायला
कामाला आणि उंडारायला
तुझी साथ असायची !
लांब जवळ गेलो तरी
तू बरोबरच असायची !
दारापासून कार्यालयापर्यंत-
मंदिरापासून मद्यालयापर्यंत
तुझ्याविना बाहेर पडायला
लाज वाटते मला ,
तुझ्याशिवाय बाहेर जायला

दहावी ला असताना आंम्हाला फकीरराव शिंदे यांची 'आई' ही कविता होती. शाळेत असताना आमच्या सर्वात जास्त आवडत्या कवितांमधीलच ही एक कविता! फ.मु. शिंदेंनी आपल्या प्रभावि अन् नेमक्या शब्दांत आई या शब्दाचा व्यापक अर्थ पटवुन दिला होता. तो खरोखरच हृदयाला स्पर्श करणारा होता.

सुखाच्या ह्या ऋतूत
तुम्हाला हवे म्हणून-

माझ्याजवळचे
पाने फुले फळे आणि फांद्याचे
सर्वस्व देण्यासाठी-
मला जगावेच लागेल !

दु:खाच्या त्या ऋतूत
तुम्हाला हवे म्हणून-

कुणाच्या तरी
जगण्यासाठी
चुलीत जळण्यासाठी-
कुणाच्या तरी
मरणानंतर
चिता जाळण्यासाठी-

माझे अचेतन खोड
मला जपावेच लागेल !

कशी कुणास ठाऊक
कोठून उगवते ही झुरळांची जमात
कशी कोठे दडून बसते फटीत
बाथरूममध्ये ....
किचनच्या बेसिन खाली
मध्यरात्री कधी उठलो तर दिसतात मस्त मजेने
फिरत असतात इतस्तत:
दिवां लागताच तुरुतुरु पळतात
अदृश्य होऊन जातात
भयंकर किळसवाणे वाटते त्याना बघतांना

झुरळे असतात बारीक
झुरळे असतात ढब्बू
डौलदार ...बेढब
झुरळे असतात चीनी माणसाच्या मिशी सारखी
धीर गंभीर विचारवंत
योग्या सारखी ध्यान लावून बसलेली

किती नष्ट केली
नष्ट झाली असे वाटले तरी
ती उगवतात फिनिक्स पक्ष्या सारखी
राखेतून उभी राहतात
जिद्दीने .....!