कविता

जीवन म्हणजे एक सरळ रस्ता किती तरी होतात मनाला खस्ता | आनंदाला हि नाही कुठं कट्टा दुःखांनी सुधा मांडला सर्वी कडे सट्टा | रात्र व दिवस ह्यांचा नुसता पोर खेळ ह्यामध्ये सावलीचा ही कुठं नाही बसत मेळ | नाला, नद्यांनी बदलला मार्ग पण रस्ता मात्र सरळ| -- मयुर (नवकवी)

तन मन वाणी अंजन डोळे काया व्हावे जीथे तीथे तू जाशी तेव्हा छाया व्हावे गात्रे गात्रे शामल शामल तुंदिल तुंदिल येशोदेने केलेली ती माया व्हावे जन्मोजन्मी ओठावरची सटवी व्हावे काळ्या काळ्या श्रीकृष्णाची राधा व्हावे कौरव पांडव लढण्या जमले कुरुक्षेत्री त्या पार्थाच्या मी नाशामधली बाधा व्हावे जेव्हा जेव्हा भारत "भू"ला येई ग्लानी तेव्हा तेव्हा रायाची मी गीता व्हावे मकरंद २१०२१०९१

सर्वधर्मसमभाव सुखाने रमतो येथे माणुसकीला जपण्या जो तो बघतो येथे अतिथी आदर सन्मानाने घडतो येथे भारतीय मी, या देशाचा बाळगतो अभिमान ! |१| प्रतिकूल निसर्गातही चढाई शत्रूवरती जवान जखमी होउन लढतो सीमेवरती बलिदानाचा गर्व सांडतो भूमीवरती येथ जन्मलो, येथ वाढलो, बाळगतो अभिमान ! |२| सणवारांचे महत्व जपणे आहे एकीसाठी लहान मोठा भेद विसरणे जाणिव नित्यासाठी वैरभाव मतभेद विसरणे घडता भेटीगाठी संस्कारांचे वैभव अमुचे, बाळगतो अभिमान !

ओढाळ स्मिताची रेष रेशमी फुलली रचना हुरहुरली; काहुर गुंता; दृष्ट जाहली ओली रज्जूंस पावली ऊर्जा मेघांमधली दाटून श्वासभर अक्षत अंकित झाली हे दूर-देखणे स्वर होते यक्षांचे पारणे लाभले; फिटले; ज्वर अक्षांचे राहिल्या मागुती गंधखुणा झुळुकेच्या पापणीबंद सार्‍याच छ्टा प्रतिमेच्या मग वाट पहाणे आठवणे गत उरले नुरले भवताल; लयींवर; भुलले अंबर-झूले एकांत झुरे भेटीसाठी लक्षण हे नच भवभोळे पंजरी शरांच्या; भीष्म; स्मृती हळवेले .........................अज्ञात

------ भाग १: ------ प्रचंड गारठा...... चक्क शून्यावर घसरलाय पारा......! बर्फ़च घेऊन जणु बाहेर वाहतोय सुसाट वारा ! सूर्यकिरणांनी चकाकतोय दवबिंदू... की पारा? निसर्गाने उघडलाय बघ! सौंदर्याचा गाभारा.... माझ्या हातात तुझा हात उबदार जरा... तुझ्यासवे चालत चालत सरावा जन्म सारा.... प्रचंड गारठा...... चक्क शून्यावर घसरलाय पारा......! तुझ्यासह घालवलेला क्षण क्षण न्यारा....! ------ भाग २: ------ प्रचंड गारठा...... चक्क शून्यावर घसरलाय पारा......! झोपावे जरा, अजून कामाचा शीण नाही गेला सारा.... पहाटे पहाटे पेपरवाल्याने बेल वाजवली कराकरा.. सकाळी सकाळी "ही" का आवरतेय आज घरातला पसारा? आज रविवार!

घडे काय हे; ना कळे योजना ही उभा ज्येष्ठ रावा; कुणी हाक मारी मिळे कोपर्‍याला नव्याने उभारी उधाणून ऊर्मी उमलली दुपारी गाभ्या तळाशी किती रत्नराशी लयधुंद वलये तरीही उराशी अंगी दुरावा कसा हा म्हणावा रेखे कुणी पापणी-आत नक्षी स्मिताची कळी अंगणी अंग जाळी नयनी खुळी ओढ नवती निराळी अव्हेरू कसे आवरू वा कसे गुंतला व्याध पाशात भुलला अवेळी .....................अज्ञात

3