मिसळपाव
कोण होती ती.... (९)
3
कविता
काय करावे या किड्याला ?
काय करावे या किड्याला
साला लिहिता लिहु देत नाही
डोक्यात बरेच येत असते
पण डोळ्यांना पाहु देत नाही.
सुचत असते पान उघडल्यावर
'हे'...'हे'...लिहायचे..
पण बसले एकदा लिहायला
की..ते-तेच का रहायचे..?
काव्यरस
मागे वळुन बघायच नाही
समजावल आहे मनाला आता
मागे वळुन बघायच नाही.
जरी आला विचार अंतरी
आठवणीत अडकायच नाही.
झाली जखम मनाला तरी
जखमी होऊन रडायच नाही.
आपल सुख मिळाव आपल्याला तरी
हे जरी असल खर तरी
जगात कोणी कुणाच नसत
हे खोट समजायच नाही.
असेल ताकद लढायची तर
हरलेला डाव नव्या उमेदीने उभा करुन
परत कधी खचायच नाही.
मागे वळुन बघायच नाही....
आठवतोस तू .....!!
फोन हाती घेतल्यावर बघावा
एखादा sms सेंड करावासा वाटावा ,
मग नकोच जाऊदे असे वाटावे , फक्त कळावे
एवढंच कि या क्षणी आठवतोस तू .....
न चुकता करावा तुला फोन
मग तू उगीचच काहीतरी बोलवे
बोलता बोलता मग असाच वेळ निघून जावा ,फक्त कळावे
एवढंच कि या क्षणी आठवतोस तू ....
बोलणे व्हावे खूप काही
पण जेवढ्यास तेवढे असेच नेहमी,
गप्पच असतात मग ते बोलणारे शब्दही ,फक्त कळावे
एवढंच कि या क्षणी आठवतोस तू .....
अगदी पहाटे कधी पाऊस पडावा,
तुझी आठवण येऊन चहा पिऊन झालेला असावा,
आरसाही सकाळीच रुसलेला असावा,फक्त कळावे
एवढंच कि या क्षणी आठवतोस तू .....
दत्त दत्त बोलत गेलो
दत्त दत्त बोलत गेलो
दत्त दत्त बोलत गेलो
गेलो गेलो दत्त दत्त बोलत गेलो
दत्ताला भजूनी धन्य झालो
झालो झालो दत्ताला भजूनी धन्य झालो ||
दत्तनाम सदा राहे माझ्या मुखी
जगामधे मीच आहे सर्व सुखी
नकळे मला मी कोण होतो
दत्ता समोर प्रत्यक्ष शरण आलो ||
गुरूदत्तावरी माझा राही विश्वास
दत्त दत्त सदा घेई अंतरी श्वास
विस्मये आश्चर्ये असे दत्त किर्ती
वेळीअवेळी दत्ताला आठवित गेलो ||
चिंता क्लेश उणीवा असती माझ्यात
प्रयत्न करणे केवळ असे हातात
मागणे माझे काही नसता
दत्तगुरू प्रसाद नित्य मुखी मिळो ||
- पाभे
काव्यरस
कळीकाळानं असला कसला मौका साधला
कळीकाळानं असला कसला मौका साधला
कळीकाळानं असला कसला मौका साधला
व्हता तो आधार आमचा निघूनीया गेला ||धृ||
बाप तू रं आमचा तूच आमची माय
दूध बी तूच आन तूच दूधावरली साय
कोना म्हनू आता आमी माय अन बाप
तुझ्यायीना जगू कसं कळंना आम्हाला ||१||
न्हावूमाखू केलं तू रं
तूच घातलं खावू
तू न्हाई समोर आता
आमी कुठं पाहू
इस्तवात पडलो जवा
तवा तूच विझवाया आला ||२||
पुर्वप्रकाशित:
काव्यरस
आरसा
नेहमीच मी पाहीले होते आरश्यात मला
वाटले होते दाखवेल दोश माझ्यातले मला.
दोश दाखवले, दाखवले सत्य हे
जगणे जगताना कीती स्वारथाने फुकट नासविले
शिदोरी
शिदोरी
घाटांतून वळणा वळणातून पसरलेली
हिरव्या निळ्या मोदकांची ताटे
त्यावर पांढरे शुभ्र बर्फ खोवून वाढलेले
नागमोडी शेवयांच्या दोर्या गच्च पकडून
शक्य तेवढ्या सगळ्या बाजुन्नी हिन्दकळत
नशा केल्यासारखी चाललेली बस
सृष्टी सौन्दर्य चाखून, पिऊन, ओरबाडून
टुन्न झालेली पन्धरा वीस डोकी
डोळ्यांत मावत नसलेले, शब्दांत गावत नसलेले
भराभरा पळणारे बेहोश क्षण
नंतर हवे तेव्हा स्मृतीच्या काळडोहांतून
जसे होते तसे बाहेर काढता येणार नाही
हे माहित असल्याने
कॆमेर्याच्या पटलावर आधाशासारखे कोरून ठेवलेले
कधी वाघा सिमेवर सैनिकांच्या संरक्षणात
शत्रूकडील बघ्यान्ना डिवचत केलेला मेरे देश की धरती
चालू नको अशी तू
चालू नको अशी तू
चालू नको अशी तू तोर्यात ग तोर्यात
केस उडतात भुरूभुरू वार्यात
केस तुझे मखमली आले गाली
ओठांवर तिळ शोभे गाली खळी
नको तिरक्या नजरेनं पाहू
मीच दिसे तुझ्या डोळ्यात
खट्याळ वारा तुझा उडवी पदर
उगाच माझी त्यावर गेली नजर
पाहून तुझं रूप झाली हुरहुर
सावरून घे पदराला हातात
सांग तू असा का करते नखरा
बघून तुला मी मारतो चकरा
जीवाला लावून नको जावू घोर
कसं सांगू मी तूला प्रेमात
- पाभे
काव्यरस