कविता

नेहमीच मी पाहीले होते आरश्यात मला
वाटले होते दाखवेल दोश माझ्यातले मला.

दोश दाखवले, दाखवले सत्य हे
जगणे जगताना कीती स्वारथाने फुकट नासविले

शिदोरी

घाटांतून वळणा वळणातून पसरलेली
हिरव्या निळ्या मोदकांची ताटे
त्यावर पांढरे शुभ्र बर्फ खोवून वाढलेले
नागमोडी शेवयांच्या दोर्या गच्च पकडून
शक्य तेवढ्या सगळ्या बाजुन्नी हिन्दकळत
नशा केल्यासारखी चाललेली बस
सृष्टी सौन्दर्य चाखून, पिऊन, ओरबाडून
टुन्न झालेली पन्धरा वीस डोकी

डोळ्यांत मावत नसलेले, शब्दांत गावत नसलेले
भराभरा पळणारे बेहोश क्षण
नंतर हवे तेव्हा स्मृतीच्या काळडोहांतून
जसे होते तसे बाहेर काढता येणार नाही
हे माहित असल्याने
कॆमेर्याच्या पटलावर आधाशासारखे कोरून ठेवलेले

ती तरुणी चालली कुणिकड,
डोक्यावर घेउनी घागर,
पडता कानी बासरीचे ते स्वर,
धुंद होऊनी ती चालली बेफिकीर.

तहान आणि भुकेचा आता पडला विसर,
नाजूक पायी तिच्या ना ठेचाचा असर,
त्या स्वरातील हाक आहे ती जाणून,
मग बेभान होऊनी ती चालली बेफिकीर.

खरच त्या स्वरात आहे खूप माधुर्य,
पण तिला तर सख्याची ओढ,
ते तर आहे तिच्यासाठी भेटीच माध्यम,
मग सख्याच्या ओढीन ती चालली बेफिकीर.

आता ना कसल्या थकव्याची जाणीव,
नाजूक पद तिचे पडती भर भर,
आता त्याच्या भेटीशिवाय तिच्या मनास कसले चैन,
मग बैचैन होऊनी ती चालली बेफिकीर.

तिच्या वेड्या हृदयाला, माझे प्रेम कळेल का?
मित्रांनो, तुम्हीच सांगा, ती माझ्यावर प्रेम करेल का?

पावसाळ्याच्या त्या रात्रीत, ती चिंSS ब भिजली होती;
मला आठवते आमची, पहिली भेट तीच होती..!
झाडाखाली ऊभी राहून ती, रिक्शाची वाट पाहत होती;
अन् माझी वेडी नजर मात्र, तिच्यावरून हटत नव्हती.

मनात फक्त एकच विचार.. इतकं सुंदर कोण असेल का?
मित्रांनो, तुंम्हीच सांगा आता, ती मझ्यावर प्रेम करेल का?

आठवणीने दे !!

चांदणे पांघरलेले आकाश नाही मागत तुझ्याकडे ,
क्षितिजावर लुकलुकणारा एक तर मात्र आठवणीने दे !!

ढगांनी भरलेले आभाळ नाही मागत तुझ्याकडे ,
थेंबा थेंबा ने बरसणारा एक ढग मात्र आठवणीने दे !!

बेभान कोसळणारा मुक्त पाऊस नाही मागत तुझ्याकडे ,
श्वासात दरवळणारा ओल्या मातीचा सुवास मात्र आठवणीने दे !!

बेधुंद करणाऱ्या रातराणीचा बहर नाही मागत तुझ्याकडे ,
जाताना एक मोगऱ्याची कळी मात्र आठवणीने दे !!

जळली तृणके गिरी बोडके
वणवा बिन बोभाटा
कशाच उरल्या तशाच अजुनी
पायखुणांच्या वाटा

काजळ तनभर माळशिरावर
त्यात विखुरलेल्या लाटा
पोत धुळीचे अधिक उजळले
शेष न एकहि काटा

या वळणावर उभा एक मी
निरखित लामण रेषा
काळावरती उठून दिसल्या
विरलेल्या विधिलेशा

.......................अज्ञात