कविता

3

'विठ्ठल, विठ्ठल' - स्वर कानी आले दर्शनास मोहित, मन माझे झाले ! पंढरीची वाट धरता मी थेट वारकरी माझे आप्तजन झाले ! चंद्रभागी स्नान, देता अर्घ्यदान पापाचे क्षालन देहाचे या झाले ! कामात विठ्ठल - नामात विठ्ठल ध्यानात विठ्ठल - अती भ्रम झाले ! टाळ चिपळ्यात गुंतले दो कर मनी नामस्मरण माऊलीचे झाले ! माझा तो विठ्ठल - त्याचा हा विठ्ठल अवघे जग माझ्या विठ्ठलाचे झाले !

!!...'मानवी भूकंप'...!! गोष्ट आहे ही एक ग्रासलेल्या मुलीची दरड कोसळली एके दिवशी तिच्यावर कृत्रिम आपत्तीची... असा काही झाला होता तिच्या मनावर आघात 'मानवी भूकंपा'चा घडला होता कृत्रिम अपघात... भूकंपाचे केंद्र होते जवळचेच एक घर राहात होता तिथेच तिचा तो 'प्रियकर'... प्रेमात असा काही दिला होता त्याने धोका एकाच फोन कॉल ने बसला होता तिला मोठा धक्का.. त्याच्या दूर जाण्याने तिच्या पायाखालची जमीनच हादरली होती मनाच्या भूकंपाची ती तीव्रता रिश्टर स्केलवर देखील मोजण्याजोगी नव्हती.. मनाचे तुकडे दिसत होते सर्वत्र विखुरलेले.. अन, आठवत होते जुने दिवस जेव्हा गीत नवे स्फुरलेले.. मानवी भूकंपामुळे जरी झाली हो

3

''ऐकव ना रे तुझी जुनी ती कविता'' म्हणते सखी मला, अन् हळूच हसते । तळहातांवर चेहरा घेउन, उत्सुकतेने समोर बसते । समजत नाही काय करावे, जुनीच कविता मांडावी? की स्वस्थ बसावे- -समोरची वाचावी कविता? वाचू देते खुशाल तीही, केवळ माझ्या कवितेकरता । क्षणाक्षणाला अधिरा होतो रंग तिचा, मी बुडू लागतो तिच्यात, तेव्हा पुनश्च हसते, अन् उंचावुन भुवया म्हणते, विसरलास का रे कविता ती? उत्तर देण्याइतके नसते भान मला, मी तिलाच केवळ पाहत बसतो, बऱ्याचशा माझ्या कवितांचा जन्माचा क्षण असाच असतो !! - चैतन्य

बस्सsss , हवा टपरी वरचा हाफ कटींग सोबत दोस्तांची 'un -Scheduled' Meeting .. कॉलेजचे 'Boring Lecture' करू आम्ही 'Bunk' Canteen मधले खाऊ ते फास्ट -फ़ूड 'Junk' बस्सsss , हवा टपरी वरचा हाफ कटींग सोबत दोस्तांची 'un -Scheduled' Meeting .. ओफिसमधे Over-Time करू आम्ही काम बॉस ची खिटपीट पण ऐकू , सुबह -शाम.. बस्सsss , हवा टपरी वरचा हाफ कटींग सोबत दोस्तांची 'un -Scheduled' Meeting .. पंजाबी ढाब्यावर करू "Result Party"....३५ Percent ची आणि महागड्या हॉटेल मध्ये करू पार्टी 'Increment' ची बस्सsss , हवा टपरी वरचा हाफ कटींग सोबत दोस्तांची 'un -Scheduled' Meeting .. Corporate मध्ये होऊ मोठ्या पदावर अधिका

होते स्वतंत्र, मजला, वृत्तात बांधले मी कृत्रिम या जगाशी, संधान सांधले मी अस्तित्व आज माझे, दुनिया निघे पुसाया आईसवेच माझ्या, गर्भात भांडले मी रूढी, परंपरा, अन्, शीलास झेलताना काट्यास त्या भुकेच्या, बेहाल गांजले मी होती शिकावयाला, बंदी मलाच केली बाराखडीत माझ्या, ध्येयास मांडले मी क्रांतीस पेव फुटले, ठिणगी सवे भडकली पाठीस मूल होते, रक्तास सांडले मी मकरंद २१०२१००२

साधे सोपे सहज शब्द ते एकापुढती एक ठेवले , कांगावा काही ना करता निमुटपणे ते कविता बनले ! याला तुम्ही कविता म्हणता ? -उसळुन सारे धावत आले , शांतच होती माझी कविता घाव किती अंगावर पडले ! अगम्य असभ्य शब्द कोषिचे एकापुढती एक ठेविले , डोक्यावरती घेऊन सारे कविता सापडली म्हणाले ! ही कविता की ती कविता मज अजूनही पुरते ना कळते , भीत रहावे - लढत रहावे - काय करावे मन तळमळते !