कविता

एका क्षणावरी या आयुष्य तोलुनी मी चुकता हिशेब केला सार्‍याच जिंदगीचा... १ फकिरीवरी फिदा तू मज ओढ चांदण्याची कवितेत छंद केला मी चंद्र माळण्याचा... २ नव्हते जरी दिलासे सोडून हात गेले मी बांधला निवारा छायेमध्ये स्वतःच्या... ३ लाजून शांतता ऐके स्वच्छंद गीत ऐसी अंतरी ध्यास तिलाही असा व्यक्त होण्याचा... ४ एकांत कधीचा जागा तृप्तीने रात जरी निजली बहाणा अवेळी मग झाला फिरूनी उजाडण्याचा... ५ हा साजण घेऊन आला चांदणे देह सजवाया उधळून कस्तुरी तूही कर सौदा आकाशाचा... ६ शीतल सहवासाला कलाहाचे गोंदण कैसे स्पर्शाने करूया उत्सव अंतरीच्या अद्वैताचा... ७

झालरी वसने तरूंची मूक त्यांची स्नेहभाषा जाणिवांच्या भावरंगी उन्मनी एकच दिशा जे मिळे तेथेच देई अंबरी पायातही गूढ नाते या चराशी अंतरी हळवी नशा कोष गाभ्याचे कळे ना कोण विणतो साखरी अंशकण मजला मिळावे आळवे निज वैखरी ..............................अज्ञात

निःशब्द तळ्याच्या काठी, रात्रीचे चांदणे झुलते नि:संग फकिरी अवघी, मग कवितेसाठी झुरते... १ नादास मोह शब्दांचे, शब्दास शाप अर्थांचे मौनाच्या देहावरती, गाण्याचे गोंदण होते.... २ रात्रीस वेध दिवसांचे, दिवसास कूस रात्रीची सजणीचा उसवता श्वास, दिवसाचे सार्थक होते... ३ श्वासास तडे मृत्यूचे, मृत्यूत नभाशी संग मिसळता मीच माझ्यात, श्वासात कस्तुरी भिनते... ४ उःशाप विषादावरचा आकाश सांगूनी गेले भेदून व्यूह मन सगळे कृष्णा सामोरे जाते....५ तुज उशीर झाला सजणे, शब्दांच्या तुटल्या तारा देहात भिनूनी आता, निर्वाण प्रतीक्षा करते.... ६

नशीबाने वारंवार पेकाटात लाथ घातली तरी लाळघोट्या कुत्र्यासारखं पुन्हा पुन्हा शेपूट कधी पायात घालून तर कधी हलवत हलवत त्याच्याच मागे मागे फिरणं.. संपलं एकदाचं ते मरत मरत जगणं ! तसा मी प्रयत्न बऱ्याचदा केला होता काळाचं लक्ष वेधून घेण्याचा त्याला जवळ बोलावण्याचा पण त्यालाही कधी वाटलं नाही मान वर करून पाहावंसं मला मुक्त करावंसं.. आणि मी फक्त लाथाच खाल्ल्या... कधी शेपूट पायात घालून कधी हलवून... हलवून... आज मात्र त्याचं कसं कोण जाणे, लक्ष गेलं (म्हणाला असावा - "अरे!

मुसमुसण्याने तिच्या जाग आली मला, जवळ घेऊन म्हणालो,' काय झाले बाई ग, इतके मुसमुसायला?' शिरली अलगद कुशीत माझ्या, लागली हमसाहमसून रडायला, कळेचना मलाही कसे शांत करू मी हिला, कवटाळून हृदयाशी थोपटले किंचीत इथे तिथे, राहिचना, शेवटी मस्त चुंबून गालावर, थोपटले जरा कुल्ह्यांवर, जमेचना शांत करणे, तेंव्हा हाक मारून पत्नीला म्हणालो, . . . . .'अग! सांभाळ जरा आपल्या छकुलीला, दुपटे बदल तिचे'..

रुतल्या कोर-कपारी दारी अगणित वांछा संसारी निवडुंग कुंपणी मी तैसा चाकरी करी खडकाळ तिरी निश्चल काटेरी खोड असे माळल्या विशाखा संभारी राखणे देखणे बहुतांचे अंकीत होतसे सहज उरी निरपेक्ष साधना जन्मभरी जड देह उभा; जळ गाभारी अवकाळहि माझा काळ नसे मी चिरंजीव तव दरबारी ...............अज्ञात