कविता

एक खळाळती नदी तिचे रम्य दोन्ही काठ, दोन तिरी दोन मन माना दोघांच्याही ताठ! ऐलतिरी पैलतिरी दोन्ही बाजू दोन मन, एक होकार भरितो दुजा नकार घोकून... वाटे निर्मळ वहावे अडता, मना पुसावे, त्याने संभ्रम सारावे आपणास सुखवावे! प्रत्यक्षात असे नाही मने धरी भिन्न तान एक मी, मी, मी म्हणे दुजा म्हणे मी महान..! संभ्रमाने गोंधळावे असा अजब प्रकार, इथे मत एक नाही म्हणे जगा निर्विकार!! मग सहजच वाटे सारे आपण अर्जुन, त्याचे प्रश्न मोठे होते आणि संभ्रम कठिण..!! इथे प्रश्न इवलाले करी आपणा अर्जुन, संभ्रमात जग म्हणे- नाही सुटका ह्यातून! त्यास कृष्ण तरी होता योग्य अयोग्य सांगाया, इथे आपणच खरे नसे कुणाचीच माया!

3

(ढिस्क्लेमर : डोक्याचं भजं झाल्यावर आलेल्या विचार-कुंथनातून स्त्रवलेली ही कविता आहे. विचार-मंथन नाही..

आलो वेस ओलांडून देह जन्म त्वा वाहून आले गेले निरोपाचे रोप अंगणी लावून करू पाहिला संसार ऐहिकाचा मुका मार पळ पळालो बेजार नाही फिटला अंधार रूप निरूप आकार विरूपाची सोंगे फार जेहि देखणे पाहिले नाहि भेटला आधार जळू गेली माया काया छेडली अंगी शततार राहिल्या न पडदे भिंती दिसू लागले त्या पार क्षणाची उसंत बेतली उलगडले घन संभार घरटे उसवून उघडले उजेडास मिटले दार सुटे मोकळे आकाश जीव आता,.. विना पाश झिंग निराकार अशी ही नको पुन्हा उसने श्वास शेवटास आरंभाची चिरंजीव वेडी आशा राहुदेत ध्रुवापाशी अशी चंदनी आरास .........................अज्ञात

माझा नवरा नाही काही कामाचा माझा नवरा आहे बिनकामाचा सकाळी सकाळी पिवून येतो संध्याकाळी झोकून घेतो बिनघोर पडतो रात्रीचा दारू प्यायला मागतो पैसे पैसे मी आणावे कुठून कसे त्यासाठी कायम करतो घोशा फाटक्या संसारात पडला पाय तुम्हीच सांगा मी करावं काय त्याला पायपोस लागेना कशाचा दुसर्‍या बायांकडे बघते जेव्हा आनंद होतो मनात तेव्हा संसार तसा होवो माझा सुखाचा

कोरड्या विहरीतुन आटलेला दुष्काळ, रस्त्यातल्या पाईपातुन फुटलेला दुष्काळ, गळत्या टँकरमधुन गावकीला तुडवत, सोन्याच्या मोलाने लुटलेला दुष्काळ. पंचायतीत मंजुरीला आलेला दुष्काळ, मंत्रालयातुन पास केलेला दुष्काळ, टक्क्याच्या हिशोबाने चोख वाजवुन, आपापल्या घरी नेलेला दुष्काळ. टग्यांनी बघ्यांचा चोरलेला दुष्काळ, रिकाम्या पोटातुन कोरलेला दुष्काळ, हिरव्या वावरांतुन, पाटाच्या कडेने, भरपाईच्या पाण्याने पेरलेला दुष्काळ. खादीतुन बोलणारा प्रागतीक दुष्काळ, एन्जीओतुन खर्चलेला जागतीक दुष्काळ, भेगाळल्या जमीनीत जळुन मेलेला, लाचार निर्वासीत अगतीक दुष्काळ

घन; वेस ओलांडून आला सोनियाचा सण धुळवड आकाशात ऊर घगर भरून झरे रेशमाचं पोत सारे दारूण झाकून रोमरोम शहारून गाई अंकुरात धून थेंब थेंब फुटे वाळा वारा शकून पिऊन झिंग ओलेत्या मेघाची सय सय उधाणून सरे चातकाचे ऋण मोर माना उंचावून भिजलेल्या अंगणात मन पागोळी होऊन .........................अज्ञात