कविता

आलो वेस ओलांडून देह जन्म त्वा वाहून
आले गेले निरोपाचे रोप अंगणी लावून

करू पाहिला संसार ऐहिकाचा मुका मार
पळ पळालो बेजार नाही फिटला अंधार
रूप निरूप आकार विरूपाची सोंगे फार
जेहि देखणे पाहिले नाहि भेटला आधार

जळू गेली माया काया छेडली अंगी शततार
राहिल्या न पडदे भिंती दिसू लागले त्या पार
क्षणाची उसंत बेतली उलगडले घन संभार
घरटे उसवून उघडले उजेडास मिटले दार

माझा नवरा नाही काही कामाचा
माझा नवरा आहे बिनकामाचा

सकाळी सकाळी पिवून येतो
संध्याकाळी झोकून घेतो
बिनघोर पडतो रात्रीचा

दारू प्यायला मागतो पैसे
पैसे मी आणावे कुठून कसे
त्यासाठी कायम करतो घोशा

फाटक्या संसारात पडला पाय
तुम्हीच सांगा मी करावं काय
त्याला पायपोस लागेना कशाचा

दुसर्‍या बायांकडे बघते जेव्हा
आनंद होतो मनात तेव्हा
संसार तसा होवो माझा सुखाचा

कोरड्या विहरीतुन आटलेला दुष्काळ,
रस्त्यातल्या पाईपातुन फुटलेला दुष्काळ,
गळत्या टँकरमधुन गावकीला तुडवत,
सोन्याच्या मोलाने लुटलेला दुष्काळ.

पंचायतीत मंजुरीला आलेला दुष्काळ,
मंत्रालयातुन पास केलेला दुष्काळ,
टक्क्याच्या हिशोबाने चोख वाजवुन,
आपापल्या घरी नेलेला दुष्काळ.

टग्यांनी बघ्यांचा चोरलेला दुष्काळ,
रिकाम्या पोटातुन कोरलेला दुष्काळ,
हिरव्या वावरांतुन, पाटाच्या कडेने,
भरपाईच्या पाण्याने पेरलेला दुष्काळ.

धरतीची आस
होउनी उदास
अंतरी भकास
प्रार्थिते देवास

हजार डोळे
आभाळास पहाती
निष्प्राण होउनी
केविलवाणे होती

आस ती मनास
गावे पाऊसगाणे
मनांत रोजचेच
पाण्याचे रडगाणे

मना लागलीसे
धरतीची ओढ
कोसळे आभाळ
पाऊस होऊन

घन; वेस ओलांडून
आला सोनियाचा सण
धुळवड आकाशात
ऊर घगर भरून
झरे रेशमाचं पोत
सारे दारूण झाकून
रोमरोम शहारून
गाई अंकुरात धून

थेंब थेंब फुटे वाळा
वारा शकून पिऊन
झिंग ओलेत्या मेघाची
सय सय उधाणून
सरे चातकाचे ऋण
मोर माना उंचावून
भिजलेल्या अंगणात
मन पागोळी होऊन

.........................अज्ञात

रत्नांच्या बघ राशी झाल्या,
माझ्या काचखड्यांच्या
काटे भरल्या वाट होती ,
मखमल पायघड्यांच्या

ओले हिरवे झाले माझे,
मौसम निष्पर्णाचे
निळे जांभळे फ़ूल श्रावणी,
देही गोकर्णाचे

तुझ्यासोबती वाटा सार्‍या,
यमनामधले गाणे
घमघमणार्‍या सुरावटींशी,
नाते लोभसवाणे

रोमरोमी भिजते मीही,
हळवा श्रावण दे
ओघळते मी प्राजक्तासम,
भिजलं अंगण दे

उधाणू दे ना सागरलाटा,
तुझ्या किनार्‍यावरी
तुझी पौर्णिमा होऊन आले,
तुझ्याच मी अंबरी

-प्राजु

कधी कधी,
सैरभैर, प्रश्नांकित होऊन,
शरिर स्वतःला हरवुन बसतं
गर्दीत लहान मुलासारखं

आणि कधी आपण
मनाला हरवु देतो
कधीकधी वेगळं जगता यावं
म्हणुनसुद्धा....

पण नियती कधीच
हरवुन बसत नाही स्वतःला
ती आंधळ्या डोळ्यांनी
नी बांधलेल्या हाताने
धापा टाकत,
मूकपणे चालत रहाते.

तिच्यात
सापळ्याआड धडधडणारं
असं काहीच नसतं.
कुण्याच्याही स्पर्शाने
उभे रहाणारे किंवा सुटणारे
प्रश्न नसतात.

भंगणारी आकांक्षा,
फाटलेलं ह्र्दय
शोकाचे सुर
पश्चातापाचे निश्वास
जखमा आणि सारं काही
असतं शवपेटीत बंद.

स्वच्छ किनारी हिरव्या दारी
नभी खगांची सोनभरारी
आकाशी विरघळे चांदवा
दिवस; उषेच्या दरबारी

पुनव जशी; शीतल अंबारी
स्वप्न पापण्यांच्या मखरी
ओतप्रोत गाण्यांच्या लहरी
जळ; प्रतिमेच्या गाभारी

गोड पिसे स्वच्छंद अंबरी
दिसे दूरचे जवळ उरी
उत्सव हा जुळल्या धाग्यांचा
रोज असावा संसारी

.............................अज्ञात

ही माणसं एकत्र का रहातात?
कपल्स म्हणुन?
कुटुंब बनवुन?
शहरं वसवुन?
देश, धर्म??

पावलं घेऊन जेव्हा बाहेर पडलो,
तेव्हा जाणवलं,
जिथे जिथे पोकळी आहे,
तिथे कुंटणखाने निपजलेले
आदिम संस्कृतीला पर्याय म्हणुन?
कुणास ठाऊक पण,
पोकळीला पर्याय नव्हते
संदर्भ नव्हते
तिथे आतमध्ये खुप सोप्पंय
किंचाळू नका श्वास घ्या
धपापु नका हपापुन घ्या
पाऊस पाडा पिकं घ्या
एकबारी, दुबारी..कितीही..
एक स्तन वासनेचा
दुसरा स्तन मायेचा