कविता

शाळेत शिकलेल्या कविता, कोणतीतरी त्यापैकी एक मनात कुठेतरी घर करून राहिलेली आणि खूप खूप आवडलेली, भावलेली. काही वर्षांनंतर ऐकली की मनाला आणखीच जास्त भुरळ घालणारी. मला वाटत आपल्या प्रत्येकाची अशी एखादी 'खास' कविता असेलच. माझीही होती. शाळेत खूप खूप आवडलेली म्हणून माझ्या एका मैत्रिणीने तिच्या स्वतःच्या सुंदर हस्ताक्षरात मला लिहून दिलेली. पण नंतर नोकरी-संसार या सगळ्या पसाऱ्यात हरवून गेली. दोन-चार ओळी लक्षात होत्या पण पूर्ण नीट अशी आठवेच ना.

तू माझ्या शेजारी आणि घननिळ फुलोरा आहे
स्वप्नवेड केसात माळताना स्पर्शाची रेशमधग
बाहूतल्या ह्या घुसमटण्याचे हे शब्दनृत्य आहे
जिथे भेटलो शरीर द्विपाला कुठल्याशा तुफानासम
कोसळलो मीच माझ्यात माझी नाव तिथेच उलटली आहे
भरून येता आभाळ चांदण्याने
डोळ्यांचे तुझ्या अद्भुतसे नक्षत्र
खोल गात्र वेडांचे निळे आकाश कसे फेसाळते आहे!
जुळताना ओठांचे दुवे विरघळते अंतरात काही
स्पर्शाच्या आरशात बघ सखे एक जीव दुसऱ्यास न्याहाळत आहे
दंग गुंफण्यात क्षेत्रे आत्म्याची ही "देहबोली"
हुंकार गर्द श्वासांचे हे वेद पारदर्शक भोगवेळी
ही 'झदम अदम' वृत्ते मिलनाच्या लयीतली

डोळ्यातला चंद्र
आणि मनातला अंधार घेऊन

सत्याचे भास झेलत
स्वप्नांच्या उंबरठ्यावर

निद्रेची वाट बघत
ताटकळत उभी होती रात्र

माझा सुद्धा डोळा लागला नाही ती झोपेपर्यंत.

"मराठी कविता समूहा"च्या "लिहा ओळीवरून कविता - भाग ९०" मधील माझा सहभाग -

भिजऱ्या पाउलवाटा आणिक टपटप गळती पाने
दरवळ मृद्गंधाचा पाणी खळखळ झुळझुळवाणे
हळवी रिमझिम अंगणवेडी ठाव मनाचा घेते
धुंद लाघवी संध्याकाळी तुझी आठवण येते

मोत्यांनी चमचम करणारी हरिततृणांची पाती
सप्तसुरांची रंगसंगती तरळे क्षितिजावरती
गंधभारली झुळुक अनाहुत कानाशी गुणगुणते
नवी पालवी बघुन कोवळी तुझी आठवण येते

ओली वाळू फसफस लाटा अनवाणी पाऊले
भुरभुर पाऊस नकळत भिजवे थेंब-थेंब ओघळे
डबडबल्या डोळ्यातुन कविता गालावरून झरते
लोभसवाण्या कातरवेळी तुझी आठवण येते

कौल कौल छत्रामधुनी गीत अंबराचे गळते
रोम रोम कोण पुकारी; हृदयी सल; ना आकळते
जीर्ण; कुडाच्या ह्या भिंती जड होउन पाउल पडते
आर्त कोळुनी जन्माचे पडछाया हसते रडते

किती जाहले राहीले चाक रहाटाचे फिरते
कोरडे जलाशय तरिही आंसवात मन भिरभिरते
ऊर उतू वाहू पाहे बांधावर पाहुन नाते
अंकुरात माया असुनी मातीशी सलगी नडते

.................अज्ञात

पुढे ही अनभिज्ञ तू, मागे ही अनभिज्ञ तू
जे जे आहे ते, पळ हाच आहे
साध हीच वेळ, करी पूरी इप्सिते

अनोळखी छायेचा, वाटेत डेरा आहे
अदृष्य हातांचा, आम्हाला घेरा आहे
पळ हा प्रकाशाचा, बाकी अंधेर आहे
पळ हा गमवू नको, तो पळ तुझा आहे
राहणार्‍या कर विचार,
साध हीच वेळ, करी पूरी इप्सिते

ह्या क्षणीच्या तोर्‍याने, बैठक सावरलेली
ह्या क्षणीच्या ऊर्जेने, धडधड चालवलेली
ह्याच्या अस्तित्वाने, दुनिया आमची आहे
शतके ओवाळून ह्या, पळा दिली आहेत
राहणार्‍या कर विचार,
साध हीच वेळ, करी पूरी इप्सिते

गर्द नजरेची नार
जणु चांदण्याची धार
होता पैंजणांचा वार
सार डोलतं शिवार

कधी उसळता ज्वार
कधी बावरी ती खार
चिंब मोगर्‍यांचे हार
हसु तिचं वाहणारं

उंच उडणारी घार
जशी तेज तलवार
करी नजरांचे भार
एका नजरेत गार

गर्द नजरेची नार
काय शब्द बोलणारं
तिच्या नजरेतं सारं
माझ्या मनातलं सार

पूर्वी ,म्हणजे जेव्हा 'ख्वाबों को सच बनाने का ख्वाब देखने की ऊमर थी ' तेव्हाचे लिहिलेले आहे .. सध्या थोडा मोकळा वेळ असल्याने टंकून काढले.

स्वप्न ऊराशी जे बाळगले,
त्या स्वप्नी मन रंगी रंगले |
तारा जुळल्या, सूर ऊमटले,
पण सत्याशी नाते तुटले ||

त्या स्वप्नाशी नाते जुळता,
स्वप्न मना ते सत्यची गमले |
पण सत्याची चाहूल लागता,
'सत्य' काय ते मना ऊमगले ||

सत्य पूर्ण ते मना ऊमगता,
स्वप्नांच्या तारा तणतणल्या |
सूर बहकले, रंग ऊधळले,
सत्य मनावर स्वार जाहले ||

मन पाऊस पाऊस
चिंब अंगण- ओसरी,
कुंद गारव्याची हवा
गंध मातीचा पसरी..

मन पाऊस पाऊस
होते गालिचा हिरवा,
टेक क्षणभर तू ही
नको होऊस पारवा!

मन पाऊस पाऊस
पाणी डोळ्यांच्या द्रोणात,
अवखळ ओघळते
मंद हवेच्या झोकात!

मन पाऊस पाऊस
थेंब थेंबाने रुजतो,
ध्यास रुजे त्याच्यासवे
कोंब आशेला फुटतो..

मन झिम्माड पाऊस
आठवांची बरसात
माझ्या काजळात ओल्या
फुले उद्याची पहाट!!

मन पाऊस मेघांचा
सुटे मळभ जीवांचे
रंग आसमानी झाले
तुझ्या माझ्या नशीबाचे!