कविता

लचकत मुरडत चाले कामिनी
दिपवत चमकत चपळ दामिनी
वो बावळी ओ सावळी अगं ए चंचल
क्षणभर थांब ना थांब ना थांब ना

पैंजणवाले जप जरा, इथेच कुठे मन आहे,
पायतळी येवो ना

जशी दामिनी ती, मेघांतून उडे
थोडी चाले पुढे, हलकेच वळे
उचल ए, नयन तव काळे
पण एवढे समज की, कुणाची लागो हाय ना

कुठे जाशी अशी मदिराशी पिऊन
मदमस्त पवन पदरात भरून
आहे सारे जगच मस्तीभरे
पाहा पण कधी, ऋतुआधी, रात काळी, येवो ना

कधी ऐसे न हो, काही गोष्ट घडे
फिरकी ही माझी, तुझा नाच बने
नाच ना, ना बनून चकोरी
घुंगरू कधी, स्पंदन माझे, होवोत ना

एकांत; क्षणाच्या भवती
क्षण; उभा जणू की सवती
द्वय पाश; लटकती नाती
मन अस्थिर झोक्यावरती

वाटे जग सारे हलते
पण तिथेच स्थित ते असते
फांदीवर गोत ऋणांचे
मातीवर पाउल नसते

पेटत्या अजून मशाली
वार्‍यावर प्रतिमा झुलते
कधि दूर दूरचे दिसते
हृदयी स्पंदन काहुरते

..........................अज्ञात

चांदव्याचे प्रीत गाणे
ऐकता नभ रंगते |
कुणी येथे विरहिणी अन
वाट त्याची पाहते || ....

क्षितीज पार सांज धून
सूर अनवट छेडते |
अंतरात कुणी माझ्या
जीव गोंदून ठेवते ||

आर्त माझ्या मन्मनीचे
सख्या तुला समजेल का |
विरह व्याकूळ वेदनेचा
अर्थ तुज उमगेल का ||

सांडते घरदार मागे
सोडते जनरीत ही |
अंतरीची संगिनी मज
सांग तू करशील का ||
--सागर लहरी

एक सुंदर अरबी गाणे....

या आईला तर काही, काही कळत नाही..
------------------------------------------

या आईला तर काही, काही कळत नाही
ओरडत असते सदानकदा..जरा ब्रेक नाही..
झोपेतच उठवून नेते..खाण्यासाठी रागे भरते
इतक्या सक्काळी सक्काळी ..भूक लागत नाही
या आईला तर काही....काही कळत नाही .................................|१|

माणुस म्हणुन जगुक बघण्या
त्याकाही आता पैसे पडतत.

आजार पळवुक लावुक
घर विकुक बघतत.

पोराचा शिक्षाण करुचा झाला
तर शिक्षाण नको पण देणगी आवारा मारे, म्हणुक लावतत.

नोकरी करुक जाता
हरामखोर लाच मागतत.

जिवन जगण्या सोपा नाय
देवाक आपली काळजी आसा.
जिवन जगुन थकल्यावर
आराम सरणाचो त्यानेच दिलेलो असा..

जिवन जगुन थकल्यावर
आराम सरणाचो त्यानेच दिलेलो असा..

वावरणारा प्रत्येक मनुष्य,
एक ठिणगी!!
प्रत्येकात एक ज्वाला,
खोल आत दडलेली,
अवकाश निव्वळ ठिणगीने पेट घेण्याचा,
भडका ठरलेलाच!

अश्या लाखो ठिणग्या,
अवती-भवती वावरणार्‍या...
अचानक सगळ्यांनी पेटून उठावं
एकेच दिवशी, एकाच वेळी...!
मग,
ह्या पृथ्वीला, इतर ग्रहांना, आकाशगंगेला-
ह्या प्रचंड उर्जेचा भार पेलवेल??

आकाशाची पृथ्वीशी असलेली
क्षितीजावरची घट्ट वीण, उसवेल ताडकन!
आणि झेपावेल पृथ्वीच, आकाशगंगेबाहेर!

तिचा नवा सूर्य शोधण्याकरिता...!!

सय नाही जात, गेल्या दिसांची
येती न जाऊन जे दिस,
मन का पुकारे, त्यांस

दिस पाखरू जर असते,
पकडून मी ठेविता
पाळता त्यांना खुशीने,
मोत्यांचे दाणे देता
छातीशी जपता धरून

प्रतिमा तयांची जरी मी,
लपवली नजरेसमोरून
हृदयी उमटली मूर्ती,
परंतु हटे न हटवून
परकेच म्हटले जरी ते

गतदिवसांच्या आठवणी विसरता विसरत नाहीत.
त्यांचीच कैफियत कवीने मांडली आहे. तो कवी कोण? पाहा ओळखता आला तर!

हे मराठी आविष्करण मात्र माझेच आहे.

"तुला माझी साथ आहे"
शब्द, शब्दच राहतात,
तेव्हा वेदना हेलावते,
गोठतात नाजूक भावनाही!

चेहरा शांत असला,
तरी कोपरा दुखावलेला असतो- आतला!!
फक्त असे कोपरे दुमडत जाऊन,
मन संकुचित होऊ नये,
इतकंच जपतेय..

शेवटी,
मनाची 'परिटघडी'
जितकी नीटनेटकी
तितकाच आयुष्याला
कोरेपणा....!!

-वेणू
ब्लॉगवर पूर्वप्रकाशित: वेणूसाहित्य https://venusahitya.blogspot.com/

मुख मूका घ्यायला सरसावते
आणि त्याच वेळी लपवायचे असतात मला पाठीवरचे व्रण

चणे खाऊन, देशी ढोसुन, हवेत विहार करत माझे मन आणि
शरीर तयार असते, परत एकदा गटारात लोळण्याकरता....
आणि काही केल्या , चावणे बंद करत नाहीत हे डास,
हे ढेकूण ,गटारातील किडे आणि उकीरड्यातुन
माझ्या अंगावर येत रहातात ही पिसवे...

खातच रहातो मी गटारातील घाण थोडे पोट भरण्यासाठी
मेकूड शोधत राहतात माझे हात गाढवाच्या नाकामध्ये

एक कच्चा बेडूक सरकवतो घशात, घास म्हणुन, किंवा चकणा म्हणुन देखील
पण मेलेल्या कावळ्याला पिसां सकट गिळायला लाळ गाळत असते तोंड
बिना दाताचे..