कविता

एका गजबजलेल्या रस्त्यावर एक पोर भिक मागत आपल्याकडे, भुकेने व्याकु़ळ असुनही आपल्या नजरेतील हेटळणीचा विखार त्यालाही उमजतो व तो रडवेला होतो.

20080414 का रे असा अबोल तू तीः का रे असा अबोल तू, काहीतरी तू बोल ना । शब्दांना तुझ्या तहानले, मनातले काही बोल ना ॥ तोः तू सरस परी कुठे, कुठे मी निरस रूक्षसा । सुरस कितीही बोललो, रुचेल का तुझ्या मना ॥ तीः स्फटिक जणू तुझे विचार, स्पष्ट किती तुझे आचार । मी गुंतते गुंतते सदा, शब्दांच्या तुझ्या आवर्तनांत ॥ तोः वळत्या केसांच्या महिरपी, मीन अक्ष बोलके । जिवणीच्या मोहक हरकती, सारे कसे लावी पिसे ॥ काही गीते स्वतःतच एक नाद घेऊन येत असतात. ती इतर गीतांच्या चालीत म्हणता येतीलही. मात्र ह्या कथेत स्वतःची एक सादही आहे. ही कविता माझीच आहे. हा कुठल्याही गीताचा अनुवाद नाही.

एक उनाड दिवस चल सख्या घालवूया, नको काटे घड्याळाचे राना- वनात फिरूया! एक उनाड दिवस घालू पाखरांना साद, जरा अंगणात त्यांच्या चल रमूया निवांत! एक उनाड दिवस नको पैसा व्यवहार, मन रिक्त होता थोडे येते नात्यांस बहार.. एक उनाड दिवस नको कर्तव्य नि पाश मागे टा़कू कवडसे पाहू मोकळे आकाश!! अश्या उनाड दिवशी भर उन्हात भटकू, मृगजळे दिसताच थोडे फसू, थोडे हसू! पाहू सांज कलंडती रंग जुनेच नव्याने, येवो मन मोहरून मरगळ विझल्याने! असे मनाजोगा वेळ मग हळूच सरावा, चित्त, पुन्हा ताजे होता नवा दिवस गुंफावा! नवा दिवस गुंफावा... -वेणू ब्लॉगः वेणूसाहित्य http://venusahitya.b

तो माझे बोट धरून चालत असतो शाळेचा रस्ता माझ्या घराजवळच आहे त्याची शाळा रस्ता वळला की लगेच दिसू लागते त्याची शाळा जशी शाळा जवळ येते तशी त्याची पकड घट्ट होते माझ्या बोटांची थरथर जाणवते त्याच्या बोटांची माझ्या बोटांना मी पण माझ्या हाताची पकड घट्ट करतो त्याच्या चिमुकल्या पंजाची नि अलगद सोडून देतो त्याला त्या घनगर्द जनअरण्यात पाण्यात ढकलले की प्रथम जसे घाबरायला होते तसा तो बिचकून जातो मग कोणी मित्र भेटला की त्याचा हात धरून हलकेच मला टाटा करतो रात्री अगदी घट्ट बिलगून झोपतो मी बघत बसतो त्याच्याकडे त्याच्या पापण्याची कधीतरी दिसते फडफड नि त्याच्या बोटांची घट्ट पकड माझ्या बोटाना जाणवत अ

खरच मी लढणार माणसातल्या राक्षसाला माणुसकी शिकवणार . खरच मी लढणार.. सत्तेतल्या गुंडाबरोबर. आया बहीणींवर अत्याचार करणार्‍या जनावरांबरोबर.

आठवणींचं मोहोळ आज फुटलं फिरुन सयी छळती जीवाला डंख मारुन मारुन जखमा जुन्या पुराण्या पुन्हा नव्याने सलती भळाभळा लागे वाहू जरी खपली वरती कधी आसूड शब्दांचे गेले कातडी सोलून कधी कुणी फसविले गळा केसाने कापून घाव वर्मावर झाले काही काळजाच्या पार परी दुखावून गेले सग्या सोयर्‍याचे वार सार्‍या कटू आठवांचे येई मळभ दाटून होई चित्त सैरभैर राही काळोख भरुन ओझे झाले पापण्यांना काळ्या सावळ्या ढगांचे कोसळे झडझडून मन ऋणी आसवांचे जयश्री

संस्कृती जाहली मरणप्राय जगवणारी तुरळक गणती मेली संस्कृती केंव्हाच सर्वत्र जाहिरात होती ll १ ll संपली, काळवंडली संस्कृती उजळवणारी तजवीज थोडी गाडून टाकणारी तिजला गर्दी संपत नव्हती ll २ ll जमवाया लोक जागृतीस मित्रास कळविला मोर्चा बघू उद्या म्हणाला हात दुरूनच केला ll ३ ll दुष्परिणाम प्रगतीचे तुडवीत संस्कुती होते मात्र लोकांना याचे अप्रूप काहीच नव्हते ll ४ ll रक्षणास बोलावता आले उपायास नव्हते विकृतीचे बसता फटके ते मोर्चात सामील होते ll ५ ll - सार्थबोध