कविता

एक उनाड दिवस
चल सख्या घालवूया,
नको काटे घड्याळाचे
राना- वनात फिरूया!

एक उनाड दिवस
घालू पाखरांना साद,
जरा अंगणात त्यांच्या
चल रमूया निवांत!

एक उनाड दिवस
नको पैसा व्यवहार,
मन रिक्त होता थोडे
येते नात्यांस बहार..

एक उनाड दिवस
नको कर्तव्य नि पाश
मागे टा़कू कवडसे
पाहू मोकळे आकाश!!

अश्या उनाड दिवशी
भर उन्हात भटकू,
मृगजळे दिसताच
थोडे फसू, थोडे हसू!

पाहू सांज कलंडती
रंग जुनेच नव्याने,
येवो मन मोहरून
मरगळ विझल्याने!

तो माझे बोट धरून चालत असतो शाळेचा रस्ता
माझ्या घराजवळच आहे त्याची शाळा
रस्ता वळला की लगेच दिसू लागते त्याची शाळा
जशी शाळा जवळ येते तशी त्याची पकड घट्ट होते माझ्या बोटांची
थरथर जाणवते त्याच्या बोटांची माझ्या बोटांना
मी पण माझ्या हाताची पकड घट्ट करतो
त्याच्या चिमुकल्या पंजाची
नि अलगद सोडून देतो त्याला त्या घनगर्द जनअरण्यात
पाण्यात ढकलले की प्रथम जसे घाबरायला होते
तसा तो बिचकून जातो
मग कोणी मित्र भेटला की त्याचा हात धरून
हलकेच मला टाटा करतो

खरच मी लढणार
माणसातल्या राक्षसाला माणुसकी शिकवणार .

खरच मी लढणार..

सत्तेतल्या गुंडाबरोबर.
आया बहीणींवर अत्याचार करणार्‍या जनावरांबरोबर.

जनतेचे सेवक असताना त्यांचेच भक्षक होऊन
रक्तपिपासु गिधाड झालेल्या नोकरशहांबरोबर.

रुग्ण बरा होण्या ऐवजी
त्याच्या कडुन पैसे लुटणार्‍या डॉक्टररुपी दरवडेखोरांबरोबर.

भर रस्त्यात एका निरपराध मुलीवर वासनांध प्रेमापोटी चाकुचे वार करणार्‍या नराधमाबरोबर
आणि त्या मुलीच्या वाचवा वाचवा अश्या किंकाळ्या ऐकुनही मदतीस न जाणार्‍या षंढ समाजाबरोबर .

आठवणींचं मोहोळ
आज फुटलं फिरुन
सयी छळती जीवाला
डंख मारुन मारुन

जखमा जुन्या पुराण्या
पुन्हा नव्याने सलती
भळाभळा लागे वाहू
जरी खपली वरती

कधी आसूड शब्दांचे
गेले कातडी सोलून
कधी कुणी फसविले
गळा केसाने कापून

घाव वर्मावर झाले
काही काळजाच्या पार
परी दुखावून गेले
सग्या सोयर्‍याचे वार

सार्‍या कटू आठवांचे
येई मळभ दाटून
होई चित्त सैरभैर
राही काळोख भरुन

ओझे झाले पापण्यांना
काळ्या सावळ्या ढगांचे
कोसळे झडझडून
मन ऋणी आसवांचे

जयश्री

संस्कृती जाहली मरणप्राय
जगवणारी तुरळक गणती
मेली संस्कृती केंव्हाच
सर्वत्र जाहिरात होती ll १ ll

संपली, काळवंडली संस्कृती
उजळवणारी तजवीज थोडी
गाडून टाकणारी तिजला
गर्दी संपत नव्हती ll २ ll

जमवाया लोक जागृतीस
मित्रास कळविला मोर्चा
बघू उद्या म्हणाला
हात दुरूनच केला ll ३ ll

दुष्परिणाम प्रगतीचे
तुडवीत संस्कुती होते
मात्र लोकांना याचे
अप्रूप काहीच नव्हते ll ४ ll

रक्षणास बोलावता
आले उपायास नव्हते
विकृतीचे बसता फटके
ते मोर्चात सामील होते ll ५ ll

- सार्थबोध

नाव चालते नावीका रे

नाव चालते नावीका रे .............................
वाराभरली शीडे खुणावी, पैलतीराला निघाया रे ||धॄ||

जन्मभरिची ओझी घेती, दोन किना-या मधे तैरती
रंगमंच हा वाही कुणाचा, पाण्या वरती रे... | १ |

पल्याड जावे हीच आकांक्षा, कुणी मागता तुजला भिक्षा
धीराने तू वल्हवित नेशी, चिंता कसली रे.. | २ |

तरी कशाला चिंता वाहे, कर्मदरिद्री तया म्हणावे
अज्ञान्याला कशी कळावी, ओळख तुझी ही रे | ३ |

नाव चालते नावीका रे ................................

- संध्या

प्रेम करतो मी तुझ्यावर मनात
हे काही सांगता येईना तुझ्या कानात |
सांगावे हे तुजला घेउनी हातात हात
म्हणुनी मी आलो घेउनी लाल गुलाब ||

पण पहिले तर आधीच होता लाल गुलाब तुझ्या हातात
मग मी हिरमुसलो मनातल्या मनात |
कारण झाला होता उशीर प्रेम व्यक्त करण्यात
मग मी विचार केला काय अर्थ या जगण्यात ??||

निघून गेलो समुद्रा पाशी प्राण त्यागण्यास ''
मग मात्र परत आले माझ्या लक्षात |
काय आहे हरकत
जिने
सकाळी हा "लाल गुलाब" दिला हातात तिलाच हो म्हणण्यात ?? ||

मोरया .....