कविता

क्षणामागूनी क्षण धावती, काट्यामागुनी काटा अंधारातुनी नित्य उजळती चहुबाजुनी वाटा सुवर्ण झगमग दूर दावते संधीप्रकाश खोटा मृगतृष्णेच्या पाठी व्याकूळ नीज हरविल्या खाटा शर्यतीतल्या बाजारातूनी माल विकाया सारा गुणवत्ता ना मोल ठरविते बोल वल्गना धारा कवडीमोल ती मोलमजूरी फोल डोईचा भारा शक्ती मिळवी घामच येथे तोल युक्तीचा न्यारा बुद्धीच्या राज्यात जिंकतो तर्कविचारी घोडा दौडत राही सतत धडाधड नाही उसंत थोडा रात्रंदिन जप मंत्र एकला झोडा तोडा जोडा मजल्यावरती मजले चढतो गगनचुंबी वाडा तरीही कुथती कर्मविरांच्या व्यस्त थकल्या रांगा भले शमविले परिवाराच्या पालन पोषण अंगा आम्हा जैसे फिरत रहा तू बद्ध घाणीच्

सुप्रभात .. शुभ रजनी ... कशासाठी दोस्त ? अफजलगुरू कसाब मजेत मस्त आपण महागाईने नेहमीच त्रस्त गृहिणी टंचाईत नित्य चिंताग्रस्त सामान्यांची स्वप्ने धुळीत उध्वस्त नेतेमंडळीचे दौरे कायम जबरदस्त जनतेची कमाई दलालाकडून फस्त सभागृह नेहमी गोंधळातच व्यस्त गुड मॉर्निंग... गुड नाईट... कशासाठी दोस्त ? "

सरले ते पळ,......मन भरुनी जपले सय समरांगण मी,.... ओल्या नयनी ओतीत मधाळ पखाली;.... मनमानी हिंदोळा झुलवित,.... खेळ खेळतो कोणी ही भातुकली;.. डोळ्यात आणते पाणी कधि गतवचनांची स्मरते आणीबाणी विखुरल्या कथा परि पंख पेरते राणी;.. शब्दात नाहते; हृदयस्वरांची; बिंबित अबलख वाणी बहु मुळे तळाशी दुर्वा शिरी ठिकाणी मोगरी कळ्यांची गंधित सवेस वेणी लाटेस किनारा; किनार्‍यालगत; अगणित; व्रत लेणी ह्या खुणा जपाच्या;.... चिरजीवीत कहाणी ............................अज्ञात

झझझझ झोपडीत चचचच चारपाई झोपडीत चारपाई माणसाविना, अंबो... रडते वेडी प्रेमाचा करुया धिंगाणा, निघुन न जावो सुहानी घडी माका तुझा प्रेम पाहिजे. प्रेम पाहिजे, प्रेम पाहिजे कुकरू कुकरू हू तुझ्याच सारखा यार पाहिजे यार पाहिजे हा हा यार पाहिजे सूर्य न पाही चंद्र न पाही तुझाच बस दीदार पाहिजे कुकरू कुकरूहू झोपडीत चारपाई माणसाविना, अंबो... रडते वेडी प्रेमाचा करुया धिंगाणा, निघुन न जावो सुहानी घडी रोखू नका, करुद्या की प्रेम तरी दिलवाल्यांना कुकरू कुकरू हू टोचू नका भरुद्या की मनात तनाच्या उजाळ्यांना तू तुझ्या घरवाल्यांना समजाव गं मी माझ्या घरवाल्यांना कुकरू कुकरूहू झोपडीत चारपाई माणसाविना, अंबो...

मुख न लपवून जगा, आणि न मानही झुकू द्या की दुःख कोसळो कितीही, तुम्ही हसून जगा की अंधारात बुडून, तारे नाहीसे न होती अंधेर्‍या रात्रीच्या हृदयी, दिवे उजाळा, जगा कुणा पडावावरी, जीवन थांबू ना शकते दरेक पडावा नंतरही, पुढे मार्ग चला न जाणे कोणता क्षण, मृत्यूच्या सुपूर्त असेल क्षणोक्षणींच्या सुखांना, उरी धरून जगा हे मराठी शब्द माझेच आहेत. मूळ हिंदी शब्द कुणाचे आहेत, ते तुम्ही ओळखालच!

तो एक पदर मायेचा आधार किती आईचा वादळात सामर्थ्याचा भयमुक्ती उपदेशाचा नजराणा संस्काराचा संदेश शांत जगण्याचा रागास शांत करण्याचा मस्तकास थापटण्याचा तो दर्शक सन्मार्गाचा तो रक्षक कल्याणाचा तो पूजक सौंदर्याचा

कळायलाच हव्या काही गोष्टी पण त्या कधी कळतच नाहीत. कळल्या अस वाटतानाच , खरच त्या कधीही उलगडतच नाहीत. खुप पैसा कमावुनही अजुन अजुन पाहीजे हा हव्यास का केला जाई ? टाळुवरच लोणी ओरबाडायची इथे ज्याला त्याला सतत घाई. बहुतेक खरा आंनदही विकत असावा बाजाभावात. म्हणुनच टाळुवरच लोणी खाउनही आनंदापेक्षा दु:खी चेहरेच दिसतात प्रत्येक शहर व गावा गावात. खरा आनंद असतो मनाच्या उदारतेवर टिकुन दुसर्‍यांच्या आनंदात स्वताचा आनंद मानुन. पण आपण आनंदास बसतो घालवुन अवती भोवतीच्या मतलबी दुष्ट चेहर्‍यांच ऐकुन. आनंदास मुकतो मतलबी दुष्ट चेहर्‍यांच ऐकुन.

कालचा काळोख माझा आजचा अन् हा प्रकाश होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश || अंतरीचे सूख माझ्या आज झाले बोलके, आणि माझे दु:ख आपोआप झाले पोरके गवसलो माझा मला मी, भोगले मी त्या क्षणास होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||१|| काळज्या होत्याच खोट्या आणि भीती ती खुळी जे जसे दिसते जगाला ते तसे नसते मुळी कळुन आले, जाणिवेने बघत गेलो आसपास होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||२|| काल नव्हतो मोकळा मी, आज नाही बद्ध मी कालच्याइतकाच उरलो आज आहे शुद्ध मी बंधने वा मोकळेपण हे मनाचे फक्त भास होत आहे विश्व माझे, मीहि त्याचा सावकाश ||३|| जेवढा अव्यक्त आहे तेवढा प्रत्यक्ष मी मीच माझी सर्व कर्मे आ

पाहून कंठ दाटे लागे तरंग भंगू काठांस पापण्यांच्या जळपात पाहि लंघू हे अस्त्र नयनबाणी शब्दात काय सांगू घायाळ वृश्चिकाचे नांगीत वीष पंगू ओठांस माणकांची आलेपणे फिरंगी गाली गुलाबमाया स्मित रेशमी सुरंगी काट्यास आकळे ना ममता उलाल अंगी अंदोलने सुखाची व्यापून अंतरंगी अस्पर्श गोत न्यारे गेले विरून सारे चहुओर रजतकांती आनंदघन पसारे हळव्या सुरात हलके गंधर्वगीत भारे गंधात जाणिवांच्या अस्तित्व विलय वारे ............................अज्ञात