कविता

मनमोहन असताना सगळ काही ठीक आहे
सत्ताधार्‍यांना सोनियाचा दिन, जनता मागते भीक आहे.

कॉमनवेल्थ घोटाळा करुन कलमाडी सध्या घरी आहेत.
पॄथ्वी राजाच राज्य सध्या टोळ लुटण्यात मग्न आहे.

प्रणव आता राष्ट्रपती होतील अशी आता आशा आहे.
पाऊस पडला तरी पैकाविना शेती कशी ? शेतकरी राजा निराश आहे.

नव नविन कर घेण्यात सरकार घेते आघाडी आहे.
सोयी सुविद्या पुरविण्यात ह्यांची नेहमीच पिछाडी आहे.

सरकार म्हणावे कसे? हा तर देश लुटण्याचा लुटारुंचा खेळ आहे.
आता थांबवा हे सगळ कारण झोपलेली जनता जाग व्हायची वेळ आली आहे.

झोपलेली जनता जाग व्हायची वेळ आली आहे.

इकडे कविता तिकडे कविता
बघावे तिकडे कविताच कविता
पेपरच्या पुरवणीत कविता
मासिकाच्या गदारोळात कविता
रद्दी कागदावर दिसते कविता
कवितेच्या रद्दीवर कविता
सुटका नाही बजावतात कविता
संमेलनात सतावतात कविता
ऑर्कुट कविता सर्किट कविता
ब्लॉग कविता फेसबुक कविता
चितेवर कविता चिंतेवर कविता
उन्हावर कविता पावसावर कविता
गारांसारख्या आदळतात कविता
धबधब्यासारख्या कोसळतात कविता
तहानभूक विसरून कविता
उठता बसता पाडतात कविता
शब्दांपुढती शब्द कविता
वेळही जातो बनते कविता

मिसळपावची चोरी
बटाटेवड्यांची चोरी
रबडी-फलुद्याची चोरी
मनसोक्त भटकंतीची चोरी
तण्णावून झोपंतीची चोरी
मित्र-मैफिलींची चोरी
डर्टी सिनेमांची चोरी...
ह्याची चोरी
त्याची चोरी...
आता बोला,
जगावं तरी कसं,
नवरोबांनी...

.....('सहज तुझी हालचाल' लिहिणार्‍या भा. रा. तांब्यांना श्रद्धांजली)...

.

नवे कपडे नवे बूट
पुन्हा तीच शाळा -
आजपासून पुन्हा
दप्तर करा गोळा !

छान होती सुट्टी
कित्ती कित्ती आराम
रोज भोवताली गोळा
राजा राणी गुलाम !

मित्र मैत्रिणी घालत
अवतीभवती पिंगा,
आईस्क्रीमच्या पार्टीचा
रोजचा धांगडधिंगा

रात्री होई जागरण
दुपारी खूप दंगा -
अभ्यासाचा मुळीच
पाठीशी नव्हता भुंगा

अस्सू दे ना ग आई
शाळेला कायम सुट्टी
अजून आहे लहान मी...
अस्सू दे थोडा हट्टी !

का लिहितो मी कविता?
कारण 'ती' लिहित नाही..
तीच जिला आजकाल गुलाबी रंग खूप आवडतो
किती ठोके चुकले त्याचा हिशेब नेहमी चुकतो
ती हसत राहते मनातल्या मनात
कुणालाच न सांगता
मी तेच मोती वेचतो आणि
गुंफतो माझी कविता !

का लिहितो मी कविता?
कारण 'तो' लिहित नाही..
तोच ज्याला कुठे दुखतंय तेच कळत नाही,
पण दु:ख उगाळायला आवडतं
त्याची व्यथा डोळ्यातून झरत राहते
काहीच न बोलता..
मी तेच शब्द टिपतो आणि
गातो माझी कविता !

"| पालखीच्या सोहळ्यात |"

नामामधे रंगलो मी, ध्यानामधे गुंगलो मी
माउलीत दंगलो मी, पालखीच्या सोहळ्यात |

ओठी विठ्ठलाचे नाम, पाठी विठ्ठलाचे धाम
चित्ती विठ्ठलच ठाम, पालखीच्या सोहळ्यात |

कुणी गातसे अभंग, कीर्तनास चढवी रंग
तो सुटेना संतसंग, पालखीच्या सोहळ्यात |

एकमेका आलिंगूनी, सर्व जाऊ आनंदूनी
भक्तिरसात न्हाऊनी, पालखीच्या सोहळ्यात |

धावे सांजवेळी गाय, तैसे ओढतात पाय
डोळ्यांपुढे विठूमाय, पालखीच्या सोहळ्यात ||

एक खळाळती नदी
तिचे रम्य दोन्ही काठ,
दोन तिरी दोन मन
माना दोघांच्याही ताठ!

ऐलतिरी पैलतिरी
दोन्ही बाजू दोन मन,
एक होकार भरितो
दुजा नकार घोकून...

वाटे निर्मळ वहावे
अडता, मना पुसावे,
त्याने संभ्रम सारावे
आपणास सुखवावे!

प्रत्यक्षात असे नाही
मने धरी भिन्न तान
एक मी, मी, मी म्हणे
दुजा म्हणे मी महान..!

संभ्रमाने गोंधळावे
असा अजब प्रकार,
इथे मत एक नाही
म्हणे जगा निर्विकार!!

3

(ढिस्क्लेमर : डोक्याचं भजं झाल्यावर आलेल्या विचार-कुंथनातून स्त्रवलेली ही कविता आहे. विचार-मंथन नाही.. हाणा.)

अध्यात्म दर्शन पुराण-बिराण
अतिंद्रीय अनुभवांचा सध्या पूर आहे.
ऊर्ध्वरेतन, डावा उजवा मेंदु जडबंबाळ शब्द प्रकट
मागे फक्त गांजाचा धूर आहे..

"हरवलेल्या" कविता सापडल्या
काय च्यामारी त्रास आहे.
आमंत्रण नव्हतं दिलं वाचायला
वर ह्यांचीच मिजास आहे..

देशाची किती चिंता मला, बघा
तुम्ही साले तत्त्व-संवेदनाविहीन,
खोदून खोदून विषय काढतो
पाडतो कविता त्यांवर निश-दिन..