कविता

धर्म लाज संस्कार शरम सोडुन बनला कसा नराधम - फासुन व्यवसायास काळिमा पैसा-पैसा करसी अधमा ! अर्भक दिसले- शस्त्र उचलले माणुसकीचे नांव न उरले ! जिरला टाहो गर्भातच तो माउलीस ना पान्हा फुटतो - स्त्रीभ्रूणहत्या नित्य करावी कशी कळावी मातृथोरवी ! धन्य होतसे का तव माता - कृष्णकृत्य तव तिजला कळता ? म्हणेल माता नक्की तुजला, देव वाटला- असुर निपजला !!

इयत्ता पाचवीत शाळेतल्या संगीत शिक्षकांकडून शिकलेलं व आजही तोंडपाठ असलेलं एक वऱ्हाडी लोकगीत. माझे योगदान केवळ टंकण्याचे. ------------------------------ पावसानं इचीबहीन कहरच केला गावच्या नदीले पूरच काय आला अन लोक म्हणत नागोबुढा वाहूनच गेला बुढीबी बाप्पा भल्ली गया काढून रडे अन खोपड्यामध्ये इचीबहीन उठू उठू पडे यक जन पलीकडे जाऊन बी आला अन लोक म्हणत नागोबुढा वाहूनच गेला नागोबुढा पोरीच्या घरीबी गेला अन तुपासंगं पोयी खाऊन बी आला तरी म्हने यक रस राहूनच गेला अन लोक म्हणत नागोबुढा वाहूनच गेला पायटी पायटी बुढा कानी गावातची दिसे अन लोकाईकडे पाहून गालातची हसे लोक म्हने काबे काऊन नाही मेला अन लोक म्हणत न

काव्यरस

हास्य

आई पाझरत्या डोळ्यांनी तू जेव्हा मला पाठमोरा पहात होतीस जाताना... तेव्हा माझे पाय अडखळले....मी मागे वळून पाहिल्यावर मला दिसला... बाभलीखाली उभी राहिलेली तू अन तुझा तो फाटका पदर... ते रनरनत उन, बांधावर आडवा पडलेला तो नांगर... सावलीत उकिडवा बसून एक टक आभाळाकडे कोरड्या डोळ्याने पाहणारा तात्या.... हाडावंर कातडं ताणून खपाटीला गेलेलं पोट सांभाळत शेवटच्या घटका मोजणारी ढोरं.... पलिकड जमिनीचा ठाव घेत आ वासून बसलेली ती विहीर... आणि बांधावर लिंबाखाली भर उन्हात तिरपी किरणं अंगावर घेत घाम फुटल्यासारखा मक्ख बसलेला तो शेंदरी म्हसोबा... मला आता जायलाच हवं पुढं....

काव्यरस

करुण

एखाद्याचं निव्वळ 'असणं' इतकं सुंदर असतं? की आपल्या भावविश्वाची सारी सूत्र, त्या हाती सुपूर्द व्हावीत... आपण रिक्त होऊन! बेदरकारपणे स्वतःला आयुष्याच्या आरामखूर्चीत झोकून द्यावं, मिटल्या डोळ्यांनी आता, ते असणं अनुभवावं! नव्याने साठवावं! ते असणं मात्र टिकावं, रेंगाळावं- जगताना पुरून उरावं! कायमच, सुख मिळालं की दु:ख मागे रांगेत उभेच असतात, ह्या नियमाला तोडून...... -वेणू

मनमोहन असताना सगळ काही ठीक आहे सत्ताधार्‍यांना सोनियाचा दिन, जनता मागते भीक आहे. कॉमनवेल्थ घोटाळा करुन कलमाडी सध्या घरी आहेत. पॄथ्वी राजाच राज्य सध्या टोळ लुटण्यात मग्न आहे. प्रणव आता राष्ट्रपती होतील अशी आता आशा आहे. पाऊस पडला तरी पैकाविना शेती कशी ? शेतकरी राजा निराश आहे. नव नविन कर घेण्यात सरकार घेते आघाडी आहे. सोयी सुविद्या पुरविण्यात ह्यांची नेहमीच पिछाडी आहे. सरकार म्हणावे कसे? हा तर देश लुटण्याचा लुटारुंचा खेळ आहे. आता थांबवा हे सगळ कारण झोपलेली जनता जाग व्हायची वेळ आली आहे. झोपलेली जनता जाग व्हायची वेळ आली आहे.

इकडे कविता तिकडे कविता बघावे तिकडे कविताच कविता पेपरच्या पुरवणीत कविता मासिकाच्या गदारोळात कविता रद्दी कागदावर दिसते कविता कवितेच्या रद्दीवर कविता सुटका नाही बजावतात कविता संमेलनात सतावतात कविता ऑर्कुट कविता सर्किट कविता ब्लॉग कविता फेसबुक कविता चितेवर कविता चिंतेवर कविता उन्हावर कविता पावसावर कविता गारांसारख्या आदळतात कविता धबधब्यासारख्या कोसळतात कविता तहानभूक विसरून कविता उठता बसता पाडतात कविता शब्दांपुढती शब्द कविता वेळही जातो बनते कविता

काव्यरस

शांतरस

उशीर ती ही समीप होती, पुनवेस चांद राती अन बात छेडण्याची फक्त देर होती नक्षत्र पाहतांना थोडीच रेलली ती आधार द्यावयाची फक्त देर होती ठावे मलाही होते, अनभिदन्य ती ही नव्हती शब्दात सांगण्याची फक्त देर होती आतूर भावनाही येऊन दाविते ती डोळ्यात वाचण्याची फक्त देर होती तीसरे कुणीही नव्हते, दोघात रात्र होती वाटून घ्यावयाची फक्त देर होती गेल्या अशाच रात्री, कां दूर राहते ती सर्वांस कारणे ही, फक्त देर होती --अशोक

काव्यरस

शृंगार

करुण

मिसळपावची चोरी बटाटेवड्यांची चोरी रबडी-फलुद्याची चोरी मनसोक्त भटकंतीची चोरी तण्णावून झोपंतीची चोरी मित्र-मैफिलींची चोरी डर्टी सिनेमांची चोरी... ह्याची चोरी त्याची चोरी... आता बोला, जगावं तरी कसं, नवरोबांनी... .....('सहज तुझी हालचाल' लिहिणार्‍या भा. रा. तांब्यांना श्रद्धांजली)...

काव्यरस

भयानक

करुण

. नवे कपडे नवे बूट पुन्हा तीच शाळा - आजपासून पुन्हा दप्तर करा गोळा ! छान होती सुट्टी कित्ती कित्ती आराम रोज भोवताली गोळा राजा राणी गुलाम ! मित्र मैत्रिणी घालत अवतीभवती पिंगा, आईस्क्रीमच्या पार्टीचा रोजचा धांगडधिंगा रात्री होई जागरण दुपारी खूप दंगा - अभ्यासाचा मुळीच पाठीशी नव्हता भुंगा अस्सू दे ना ग आई शाळेला कायम सुट्टी अजून आहे लहान मी... अस्सू दे थोडा हट्टी !

काव्यरस

शांतरस

का लिहितो मी कविता? कारण 'ती' लिहित नाही.. तीच जिला आजकाल गुलाबी रंग खूप आवडतो किती ठोके चुकले त्याचा हिशेब नेहमी चुकतो ती हसत राहते मनातल्या मनात कुणालाच न सांगता मी तेच मोती वेचतो आणि गुंफतो माझी कविता ! का लिहितो मी कविता? कारण 'तो' लिहित नाही.. तोच ज्याला कुठे दुखतंय तेच कळत नाही, पण दु:ख उगाळायला आवडतं त्याची व्यथा डोळ्यातून झरत राहते काहीच न बोलता.. मी तेच शब्द टिपतो आणि गातो माझी कविता ! का लिहितो मी कविता? कारण 'तो' लिहित नाही.. तोच जो फक्त किनाऱ्याच्या दगडांवर आपटत राहातो पुन्हा पुन्हा मागे जाऊन, पुन्हा पुन्हा उसळत राहातो तो खवळतो, आतल्या आत खदखदतो.. कधीच न थकता मी तोच उत्साह चोरतो

Subscribe to कविता

कविता

देव वाटला- असुर निपजला !!

वऱ्हाडी लोकगीत -उचाट नागोबुढा

दुष्काळ...

असणं!

जनता मागते भीक आहे.

"...कविता कविता कविता..."

उशीर

मिसळपावची चोरी

" अजून आहे लहान मी... ! "

का लिहितो मी कविता?