कविता

धर्म लाज संस्कार शरम सोडुन बनला कसा नराधम - फासुन व्यवसायास काळिमा पैसा-पैसा करसी अधमा ! अर्भक दिसले- शस्त्र उचलले माणुसकीचे नांव न उरले ! जिरला टाहो गर्भातच तो माउलीस ना पान्हा फुटतो - स्त्रीभ्रूणहत्या नित्य करावी कशी कळावी मातृथोरवी ! धन्य होतसे का तव माता - कृष्णकृत्य तव तिजला कळता ? म्हणेल माता नक्की तुजला, देव वाटला- असुर निपजला !!

इयत्ता पाचवीत शाळेतल्या संगीत शिक्षकांकडून शिकलेलं व आजही तोंडपाठ असलेलं एक वऱ्हाडी लोकगीत. माझे योगदान केवळ टंकण्याचे. ------------------------------ पावसानं इचीबहीन कहरच केला गावच्या नदीले पूरच काय आला अन लोक म्हणत नागोबुढा वाहूनच गेला बुढीबी बाप्पा भल्ली गया काढून रडे अन खोपड्यामध्ये इचीबहीन उठू उठू पडे यक जन पलीकडे जाऊन बी आला अन लोक म्हणत नागोबुढा वाहूनच गेला नागोबुढा पोरीच्या घरीबी गेला अन तुपासंगं पोयी खाऊन बी आला तरी म्हने यक रस राहूनच गेला अन लोक म्हणत नागोबुढा वाहूनच गेला पायटी पायटी बुढा कानी गावातची दिसे अन लोकाईकडे पाहून गालातची हसे लोक म्हने काबे काऊन नाही मेला अन लोक म्हणत न

आई पाझरत्या डोळ्यांनी तू जेव्हा मला पाठमोरा पहात होतीस जाताना... तेव्हा माझे पाय अडखळले....मी मागे वळून पाहिल्यावर मला दिसला... बाभलीखाली उभी राहिलेली तू अन तुझा तो फाटका पदर... ते रनरनत उन, बांधावर आडवा पडलेला तो नांगर... सावलीत उकिडवा बसून एक टक आभाळाकडे कोरड्या डोळ्याने पाहणारा तात्या.... हाडावंर कातडं ताणून खपाटीला गेलेलं पोट सांभाळत शेवटच्या घटका मोजणारी ढोरं.... पलिकड जमिनीचा ठाव घेत आ वासून बसलेली ती विहीर... आणि बांधावर लिंबाखाली भर उन्हात तिरपी किरणं अंगावर घेत घाम फुटल्यासारखा मक्ख बसलेला तो शेंदरी म्हसोबा... मला आता जायलाच हवं पुढं....

एखाद्याचं निव्वळ 'असणं' इतकं सुंदर असतं? की आपल्या भावविश्वाची सारी सूत्र, त्या हाती सुपूर्द व्हावीत... आपण रिक्त होऊन! बेदरकारपणे स्वतःला आयुष्याच्या आरामखूर्चीत झोकून द्यावं, मिटल्या डोळ्यांनी आता, ते असणं अनुभवावं! नव्याने साठवावं! ते असणं मात्र टिकावं, रेंगाळावं- जगताना पुरून उरावं! कायमच, सुख मिळालं की दु:ख मागे रांगेत उभेच असतात, ह्या नियमाला तोडून...... -वेणू

मनमोहन असताना सगळ काही ठीक आहे सत्ताधार्‍यांना सोनियाचा दिन, जनता मागते भीक आहे. कॉमनवेल्थ घोटाळा करुन कलमाडी सध्या घरी आहेत. पॄथ्वी राजाच राज्य सध्या टोळ लुटण्यात मग्न आहे. प्रणव आता राष्ट्रपती होतील अशी आता आशा आहे. पाऊस पडला तरी पैकाविना शेती कशी ? शेतकरी राजा निराश आहे. नव नविन कर घेण्यात सरकार घेते आघाडी आहे. सोयी सुविद्या पुरविण्यात ह्यांची नेहमीच पिछाडी आहे. सरकार म्हणावे कसे? हा तर देश लुटण्याचा लुटारुंचा खेळ आहे. आता थांबवा हे सगळ कारण झोपलेली जनता जाग व्हायची वेळ आली आहे. झोपलेली जनता जाग व्हायची वेळ आली आहे.

मिसळपावची चोरी बटाटेवड्यांची चोरी रबडी-फलुद्याची चोरी मनसोक्त भटकंतीची चोरी तण्णावून झोपंतीची चोरी मित्र-मैफिलींची चोरी डर्टी सिनेमांची चोरी... ह्याची चोरी त्याची चोरी... आता बोला, जगावं तरी कसं, नवरोबांनी... .....('सहज तुझी हालचाल' लिहिणार्‍या भा. रा. तांब्यांना श्रद्धांजली)...

का लिहितो मी कविता? कारण 'ती' लिहित नाही.. तीच जिला आजकाल गुलाबी रंग खूप आवडतो किती ठोके चुकले त्याचा हिशेब नेहमी चुकतो ती हसत राहते मनातल्या मनात कुणालाच न सांगता मी तेच मोती वेचतो आणि गुंफतो माझी कविता ! का लिहितो मी कविता? कारण 'तो' लिहित नाही.. तोच ज्याला कुठे दुखतंय तेच कळत नाही, पण दु:ख उगाळायला आवडतं त्याची व्यथा डोळ्यातून झरत राहते काहीच न बोलता.. मी तेच शब्द टिपतो आणि गातो माझी कविता ! का लिहितो मी कविता? कारण 'तो' लिहित नाही.. तोच जो फक्त किनाऱ्याच्या दगडांवर आपटत राहातो पुन्हा पुन्हा मागे जाऊन, पुन्हा पुन्हा उसळत राहातो तो खवळतो, आतल्या आत खदखदतो.. कधीच न थकता मी तोच उत्साह चोरतो