कविता

सुखाच्या घडीला निभावू कसे निळ्या आसमंती शशीचे हसे नसे स्वप्न हे नाही आभासही मिटे पापणी ना असे हे पिसे स्पर्श अस्पर्श खोल आत कोषातले आस वेल्ह्या नभाचे तरंग वेगळे ओलवेली तृषा तृप्त परस अंगणी कोण गाथा रुधीरास सांगते भले ? ..........................अज्ञात

एक रान ल्याले होते पानांपानांतून मोती गलबला पक्षी तेथे न जाणे कशास करीती एक रान ओले होता चिमण्यांची शाळा भरली पर्णांच्या छत्र्यांमध्ये चिवचीव उजळणी केली एक रान चिंब भीजता धारांच्या बघ पागोळ्या थेंबांनी रांग करूनी रेखिल्या शुभ्र रांगोळ्या एक रान हसते जेव्हा किरणांच्या स्पुल्लिंगांनी सुर्याची पिल्ले पिवळी बुंध्याशी जमती ढिगांनी एक रान रात्री लाजले वारा गात्रांशी दंगा चंद्राची मादक किरणे तशांत लगटली अंगा एक रान करी आक्रोश लपटूनी केशरी ज्वाळा सोडूनी सोयरे गेले पसरला गालिचा काळा एक रान देई आहूती पुरविण्या मानवी लोभा प्रेतासव हिरवे आसू चघळती यंत्रमय दाढा

उभे भक्कम पायावर एक राजस आहे घर तेथे भगवंताचा वास, देह आत्म्याचे मंदीर देणे लाभले इश्वरी चमत्कार खरोखरी त्याचे लोभस रुपडे काया रेशमी गोजीरी चार खांबांचा निवारा दोन नेत्रांचा पहारा आत्माराम तेजोमय राही धरूनी पिंजरा नको भरू ते धूराने नको माखू काजळीने प्राणज्योतीचे देऊळ ठेवी त्याला निगुतीने देह आत्म्याचे मंदीर दिव्यतेजाचे ते घर उरे मूठभर माती जाता प्राणपक्षी दूर लक्ष चौ-यांशी फ़े-यांत आला मानवी देहात नको घालू रे करंट्या देणे इश्वरी, कच-यात

जगत रहायच,जगत रहायच जगत रहायच,जगत रहायच झाडाने जन्म दिलेल्या फुलासाठी फुलाने जन्मदात्या झाडासाठी कधी प्रेम म्हणून, कधी कर्तव्य म्हणून कधी ओझे म्हणून, कधी नाइलाज म्हणून तेच तेच करत रहायच जगत रहायच,जगत रहायच जगत रहायच,जगत रहायच स्वप्नांच्या अपमार्जकाचे फुगे हवे मधे सोडत रहायच काही पहायचे उंच उडताना काही तेंव्हाच फुटताना अमिबाच्या विभाजनासारख एकातून दूसरी, दुसर्यातून तीसरी वासना प्रसृत करत रहायच जगत रहायच,जगत रहायच जगत रहायच,जगत रहायच गवताने पहायचे झाडाकडे झाडाने डोंगराकडे, अन डोंगराने उंच आकाशाकडे आणि मांडायच समीकरण आपल्या खुजेपणाचे. भुकंप झाला तरी बेहत्तर उंची आपली वाढवत रहायच जगत रहायच,

मुसळधार पाऊस आणि मि एक एकटा शांत बससेला... मुसळधार पाऊस आणि सोबतीला त्या दळकाळी फोडणाऱ्या विजांचा कडकडाट पावसाच्या सरी कधी या कुशीवर कधी त्या आणि मि एकटा शांत बससेला......... वाटले मलाही कि जावे त्या पावसात स्वचंद भिजावे, नाचावे, मनमुक्त खेळावे, गाणे गावे....... पण मी एकटाच त्या भयानक पावसात............... सखे येशीलका तू माझ्य्ब्रोबर त्या पावसात .. नाही म्हणू नकोस ... पाऊस थांबेल , विजा नाहीशा होतील , माझ्या आश्या-आकांश्या नष्ट होतील नाही म्हणू नकोस ............ *कृपया संभारून घ्या मराठी प्रथमच लिहितो आहे*

आता तरी देवा आम्हा पावशील का? महागाईला आळा तू घालशील का? दिवसेंदिवस हि वाढतच जाई | जगामध्ये हिला कोणी रोखणारा नाही | तू तरी हिला आता रोखशील का? महागाईला आळा तू घालशील का? गरीब श्रीमंतातली दरी वाढतच जाई | पुढारी खिसे भरण्यात मग्न होई | याच्यासाठी काहीतरी करशील का? महागाईला आळा तू घालशील का? पैसेवाले रोज करतात मजा | गरिबांसाठी संसार, आहे एक सजा | गरीबांचा वाली तू होशील का? महागाईला आळा तू घालशील का? रोज होत आहे नवीन घोटाळे | गरिबांचे निघते आहे रोज दिवाळे | त्यांच्यासाठी रोज दिवाळी आणशील का? महागाईला आळा तू घालशील का? महागाईचा असा चालला आहे खेळ | खर्चाचा नि पगाराचा बसेना वो मेळ | ताळमेळ घडवू

चड्डी खाली खेचल्या शिवाय मोकळे होता येत नाही पण कधी कधी चड्डी खाली खेचायलाही वेळ मिळत नाही...... निवडुंग ती गेली तरी तीने मागे सोडलेला गंध काही गेला नाही नाकावर दाबुन धरलेल्या रुमालालाही त्याला रोखणे जमले नाही...... निवडुंग तो म्हणाला प्रिये मला डोळ्यात साठवुदे तुझे हे सुंदर रुपडे ती म्हणाली त्या साठी आधि साफ कर तु़झ्या डोळ्यातली चिपडे.......निवडुंग पळायची करु नको घाई, पळायची करु नको घाई, चप्पल हातात घेतली म्हणजे प्रत्येक वेळेला ती मारेलच असे नाही कधी कधी तिची चप्पलही तुटलेली असु शकते....... निवडुंग पैजारबुवा,

मी. माझ, मला.... असा पिळदार रेशमाचा भक्कम कोष गुंफायचा स्वत:भोवतीच अन विणायची स्वप्न लपेटदार पंखांची सुरेख रंगावलीन माखलेल्या आयुष्याची. यांन द्याव, त्यानं करावं. शिवाजींन सदाच शेजारी जन्माव. मी मात्र माझ्या कोषात मग्न मनी मानसी पंखांची स्वप्न पण विसर मुख्य मुद्द्याचा स्वत:ला झोकून द्यायचा कुठे एक बोच नको माझ्या पुरती आंच नको कशी लाभावी देण पंखांची जर न सुटती कोषाच्या भिंती? असेलच बदलायचं तर बदल स्वत:ला धुडकाव पहिलं आपल्याच मताला. तरच अपेक्षांना फुटतील पंख सोस क्षणिक दु:खाचा डंख मग होशील मुक्त तू घ्याया भरारी फुटतील आशा दुज्या जीवांना काटेरी सोड आस या रेशीम कोषाची जग असा क्षणभरी की

धुंदीत जर कळाले, तारुण्य या कळ्यांना सांभाळ का म्हणावे, गालातल्या खळ्यांना गंधाळत्या नशेला, शृंगारुनी गुलाबी देऊन कोण गेले, गुलकंद पाकळ्यांना हे कायदे निजामी, का लावता फुलांना भेदी कुणी पहारे, टाळून सापळ्यांना अंधार दाटताना, रंगून सांज यावी थांबावयास सांगा, डोळ्यांत सावल्यांना ह्या रेशमी क्षणांनी. सृजनास जाग यावी कविता हळू फुलाव्या, अनुभूतल्या मळ्यांना संध्या