कविता

चौकोनी मावेल कसे मज सांग पिंजले असे पिसे अवशेष विखुरल्या लाटांचे वाटे झेलावे अलगदसे भंगल्या तनूचे अणुरेणू शोधिती हरवले जसे हसे पंखात नितळ दंव सोनेरी स्पर्शात भाव अस्पर्श असे मोट बांधली मेघाची पण पराधीन घरचे वासे अंदाज न सुटल्या धाग्यांचे क्षण जवळ न येती जराहिसे .....................अज्ञात

एक नाजुक परी आली आमुच्या घरी दिवे लागले दारी आप आंगे स्वतः || * दुडू दुडू रांगत फिरे अवघ्या घरात आनंद काळजात उठे पाहुनिया || चिमुकले दोन दात आले बोळक्या मुखात जे जे दिसते घरात पाही चाखावया || तुरू तुरू चालत आवडे दुधभात भोवताली पसारा जमा करुनिया || ती चिमुकली परी झाली राजकुमारी सुकुमार, निघालो आम्ही शोधावया |||| * = आपोआप

सुटला पहाट वारा अंतरात सळसळ मन सुगंधी सुगंधी पसरला दरवळ नको स्वप्नातून जाग नको जाग इतक्यात नीज हलके हलके पुन्हा आली पापण्यात कसा मुजोर हा वारा रेंगाळला खिडकीशी पावा मंजुळ मंजुळ जणु कृष्णाचा कानाशी मन सैरभैर झाले वेडावले, खुळावले कृष्ण रंगाने रंगाने चिंब चिंब भिजवले रेशमाच्या सोनसरी आला सोबती घेऊन ओला पाऊस पाऊस ढगातून उतरून सतरंगी झाले नभ धरा पाचूने नटली ऊन कोवळे कोवळे पसरली गोड लाली आज सृष्टी देते हाळी ऐक नाविन्याची साद सुख दारात दारात दे तयाला प्रतिसाद. जयश्री

खूप दिवसांनंतर मी, पुन्हा तुझ्यासाठीच लिहिणार आहे माझ्याच नकळत मी आज तुझ्याशी बोलणार आहे तु कोण आहेस?कशी आहेस?...माहित नाही ह्यां शबदांत तुला पाहण्याचा प्रयत्न मी करणार आहे असशील तु हसरी,थोडी लाजरी स्वप्नांमध्ये रमणारी असशील तु ही माझ्यासारखीच भावविश्वात जगणारी तुझ्याशी भेट होईल की नाही..? हे मलासुद्धा ठाऊक नाही ह्या मनःपटलावरचे चित्र पुसता पुसल्या जात नाही तुला आठवुण तुझ्यावर लिहिणं हेच तर कवितेचं कारण असतं ! खरं सांगु, तु नसताना तुला अनुभवणं "ह्या बेहोशितचं जगणं असतं"

भोवताली सर्वत्र अंधार आहे,सगळीकडे त्याचाच संचार आहे कोण कुणाच रक्त पितोय,कुणी आपलेच खिसे भरतोय ज्याला काही जमत नाही तो मात्र हताशपणे बघतोय पण त्याच्याकडे कोण लक्ष देणार आहे? कारण भोवताली सर्वत्र अंधार आहे.................. अंदाधुंदी माजली आहे,जो तो मनाला येईल तसे वागतोय स्वतः बरबटलेला आहे पण दुसऱ्याच्या शुद्धतेचा पुरावा मागतोय यातून पुढे काय साध्य होणार आहे? कारण भोवताली सर्वत्र अंधार आहे.................. एकेकाळी सोन्याचा धूर होता,आज दारिद्र्याचा पूर आहे बासष्ट वर्षे झाली तरी लक्ष्य अजून खूपच दूर आहे ज्या दिशेला धावतोय ती बरोबर का चूक ते कसे कळणार आहे? कारण भोवताली सर्वत्र अंधार आहे.......

नवयुगाची नार पुजिले कोणी मला देवता मानुनी भोगिले कोणी मल दासी समजुनी ब॑ड करता स्वतासाठी ठेविले डा॑बुनी कर्तुत्वास बेड्या घातल्या कधी कुलटा ठरवुनी अपेक्शील्या ईच्छा किती त्यागमुर्ति समजुनी कितीदा तरी मेले जगताना मनातुनी १ उभी उ॑बरठ्यावर नवशतकाच्या आठवणी मनी या गत काळाच्या झगड्ले विरोधात मी पर॑परेच्या सोसल्या,साहिल्या यातना दु:खाच्या सा॑गु किती कहाण्या मी माझ्या त्यागाच्या जाणिवल्या नाही तरी वेदना जखमेच्या २ अनेक रुपा॑नी मी झाले समर्पित स॑साराचा कणा पण मान नाही घरात यशाचे सारे धनी,अपयश माझ्या पदरात का? कोणासाठी?

१. उत्साही माळी मोसम पावसाळी रोपटी चूप .. २. झाडाचे पान गळते अवसान पाला पसार .. ३. मेघ नभात बरसात ढंगात मोर रंगात .. .

सहजपणे तुझे माझ्या जीवनात येणे, घेउन आले माझ्या साठी आनंदाचे लेणे.. वरचेवर आपल्या भेटी आता नित्य होउ लागल्या, तुझ्याच आठवणीत हरएक रात्री जागू लागल्या.. समजुनही उमजत नव्हतं ह्या नात्याला काय म्हणावं, सहजचं तू म्हणाली "ते मैत्रीसारखं असावं.." तितक्याच सहजपणे मी ते नातं स्विकारणं जमणारं नव्हतं मला तुझ्याशी नातं नाकारणं.. गुलमोहोरासवे आपली मैत्रीही बहरली, नकळतपणे तुलाही माझ्या अंतरीची ओढ लागली.. तुही माझ्या सारखीच हरएक रात्र जागू लागली, माझ्याच आठवणीत तू आता कूस बदलू लागली.. आपले नाते ना 'ते' राहिले माझी जीवनसाथी बनुन, "तू एक वर्तुळ पुर्ण केले.." कवीमित्र: अजय शे

मला वाट्ते लहानपणी नककीच मी डोक्यवर पड्लो, झक मारली आणी एन्जीनीअरिन्ग्ला आलो........ सतत नाईलाज म्हणुन लिहाव्या लागतात असाइन्मेन्ट्स, विसराव्या लागल्या स्वत:शी केलेल्या क्मीट्मेन्ट्स.. म्रुगजळामागे धावल्यामुळे "माझ्या" आनन्दाला मुकलो, झक मारली आणी एन्जीनीअरिन्ग्ला आलो........ टयुटोरियल्सच्या नावाखाली आम्हाला दिला जातो मानसिक त्रास, सहन करावा लागतो कारण व्हायच असत पास.. गुलामगिरी करावी लागते सर्रास, नाहीतर शिक्शकच के टी लावतात हमखास.... माझ्या स्वप्नाला मी ह्याचमुळे हुकलो, झक मारली आणी एन्जीनीअरिन्ग्ला आलो........ कॉलेजच्य

जुन्या आठवणीत रमता रमता माझी शाळा अजुनही पुन्हा पुन्हा आठवते डोळ्यातील आसवांवाटे परत ती पाझरते. शाळेचा तो पहिला दिवस आठवणीतुन काही जात नाहीत. बाईंचे ते प्रेमळ शब्द आता काही ऐकु येत नाहीत.