कविता

तडकलेली स्वप्न काच
पायात् रुतलेली
अन पाऊल पुढं टाकता टाकता
माझी मी खचलेली

एक फ़र्लांगभर दूर
एका मंदिरातला घंटानाद
ऐकुन ,पुन्हा
माजघरात रडत बसते
फ़ुटेस्तोवर ऊर

मापं ओलांडल्याच्या
पाऊलखुणा
अजुनही घाबरवतात
थोडी जरा मागे फ़िर
बजाऊन किंकाळतात

चौकटितल्या आत
एक देवघर
देवघरातली ज्योत
पाठीवर हात फ़िरवताना
सांगत असते.....बाईचं जिणं
असच असतं

मापाच कलंडण...
पैजणाच्या सुरात
शेवटपर्यत रुणझुणत असतच

श्वासातली काही नावं
अस्पष्टच हुंकारतात
ऐकुन न ऐकल्यासारखी
कानात धुसफ़ुसतात

पानावरच्या दवबिंदूपरी
सजते, निसटुनिया विरते
ऊन - सावली नाते अपुले
कधी हसते अन्‌ कधी रुसते

कधी हिरवाईच्या मखमाली
भिरभिरते अन्‌ बागडते
कधी काहिली, कधी होरपळ
कधी पेटुनी धगधगते

कधी पौर्णिमेच्या चंद्रापरी
चमचमते अन्‌ लखलखते
कधी गर्द अवसेच्या राती
काळोखातुन पाझरते

लडीवाळ कधी मोरपिसापरी
हळुच कानी कुजबुजते
कधी अनावर प्रपातापरी
दुमदुमते अन्‌ कोसळते

स्वार्थामधेच सारा आनंद मानतो मी!
निस्वार्थ म्हणविणारा नसत्या भ्रमात आहे!

ऐसे अनेक आले.. आले तसेच गेले..
माझी इथेच सत्ता तरीही भरात आहे..

संतांस काय जाते नीती जपा म्हणाया..
नाही सुखास म्हणणे अवसानघात आहे

धर्म-अधर्म सारे कोळून प्यायलो मी..
आता मिजास माझी.. तुमची वरात आहे..
--
चघळून रक्त अपुले, कुत्रा सुखावतो ना?
आमीष हाडकाचे.. अन्‌ मी सुखात आहे!

राघव

मेरे हर लफ्ज मे छुपा हुआ तूफान है,
खुदा भी अभी तक जिससे अन्जान है.

मिटा दी है वक्त ने मासुमियत इस चेहरेसे,
आँखे बताती है इरादा, क्या करु मैं, पहलेसे.
दिल तो साहब साफ है, पर जिस्म बे-ईमान है
मेरे हर लफ्ज मे छुपा हुआ तूफान है,

काबिल को अपनी मंजिल पे लेजाने का जो राज है
बेकार हम बैठे ह्ये, काम कर रहे अल्फाज है.
दिमाग ये जागा है तब जब दिल हुआ बेजान है
मेरे हर लफ्ज मे छुपा हुआ तूफान है,

तुझी नि माझी जोडी जमली,
तर किती गं येईल मज्जा!
बँडस्टँडवर जाऊन रोमान्स करु,
गं सोडून सगळी लज्जा!

गीतांजलीच्या बागेमधली
फुलं गं गपचूप वेचू,
गच्चीत जाऊन लाडात येऊन
एकमेकांना जवळ खेचू

क्लास बुडवून, थापा मारून
भेटण्यात असतं खरं थ्रिल!
क्लास संपला तरी भेटता येईल,
देअर्स अ वे इफ देअर्स अ विल!

रात्रभर कॉल नि चॅटिंग करू,
झोपून उठू दुस-या दुपारी
टीनेज प्रेमाचे विक्रम करण्याचा,
घेतलाय विडा, घेतली सुपारी

मी जेव्हा उभा रहातो स्वतः विरुद्ध लढायला..
तेव्हा लक्षावधी विचारांच्या झुंडीच्या झुंडी घेरतात मला
निमिषार्धात..
मी एकटा केविलवाणा दुर्बल..
सुळावर चढवलं जातय मला...
विचारांचा एक एक बोचरा खीळा ठोकला जातोय माझ्या मेंदुत
हृदयात, शरीराच्या प्रत्येक संवेदनशील भागावर
प्रचंड अत्याचार...!!
सुटण्याची असहाय्य धडपड..!!!
त्यागर्दीत लुप्त झालाय माझा आवाज
माझा मलाच ऐकु येत नाही माझा आक्रोष..
मी घाबरलेला भेदरलेला अखेर शरण जातो
विचारांच्या मुर्दाड झुंडी पुढे
नको नको हा सूळ ,उतरवा मला खाली
माझा अगतीक विलाप..

(गुलाम अली यांनी गायलेल्या 'जिंदगी को उदास कर भी गया' या गझलचा स्वैर भावानुवाद)

आला ॠतू अनामिक, अवचित निघून गेला
जगणे उदासवाणे, माझे करून गेला

नशिबी वियोग आला, सार्‍या सवंगड्यांचा
अश्रू उरात झरले, जडशीळ देह झाला

हुलकावूनीच गेले, दुष्प्राप्य ध्येय होते
चुकता दिशा जराशी, साथी विभक्त झाला

मृत्यू समोर अंती, सपशेल हार झाली
निर्जीव चेहरा ही, पुरता विदीर्ण झाला

दुवा: www.youtube.com/watch?v=uEai_rz4s84

नमस्कर मन्दलि,

मी तसा मिसल्पवव्र नविनच अहे, पन बरेच वर्षान्पसोन मिसल्पव वाच्तोय. इथ्ले निर्निरल्य विश्यन्वर्चे सम्रुद्ध लिखन वचुन आपनहि काहि लिहाव या विचारने सदस्य झलो. कय लिहव, कह्शवर लिहव, यच विचर कर्तकर्त आततच मुखप्रुश्तआवर हई कवित वाच्ली, आनि ति वचून मलाहि काहि ओळी स्फुरल्या त्या इथे देत आहे. क्रूओपय गोड मनून घ्यव्यात!

वाधल्या दाढी-मिश्या

आज माझ्या वेदनेला
पंख हसरे लाभले
दु:ख झाले पाखरू
अन नाचू गाऊ लागले

भिरभिरीची पाखराच्या
सवय होऊ लागली
वेदनेच्या जाणिवेची
गरज भासू लागली

दूर झाले मग सुखाच्या
पाश सारे तोडले
जीव जडला वेदनेवर
दु:ख मिरवू लागले.

भेटते जेव्हा नव्याने
वेदनेला त्या जुन्या
जाग येते जीवनाच्या
मैफिलीला मग सुन्या

जयश्री