कविता

कधी भास्करबुवा जे पाहू शकत नाहीत ते पाहण्याच्या प्रसंग येईल असं वाटलं नव्हतं पण म्हंटलं होऊन जाऊ दे! तेव्हा या विभागात आमच्या पदार्पणाचा प्रयत्न, त्यासाठी कारणीभूत झाली ती ही प्रेरणा आशा आहे की मूळ प्रेरणेच्या अनुषंगानेच आमचा प्रयत्न झालेला आहे. नाक्या नाक्यावर तुझा हक्क मला नाकारता येईना अड्ड्याची जुळवणी काट्याचा नायटा करतेय... मुजोरीची बारीक सयही मला दाखवता येईना परत आलेल्या पंटरांचीच सतत सालटी निघतेय... खातं होतंच कुठे?

लक्ष लक्ष दिव्यांचा दिपत्कार घडविणारी दिवाळी, अज्ञानाच्या अंधारातून ज्ञानाचा प्रकाश दाखविणारी दिवाळी, मरगळलेल्या थकलेल्या मनाला उल्हासित करणारी दिवाळी, वर्षभर कामात बुडालेल्या जीवांना सलग सुट्टी देणारी दिवाळी, कामानिमित्त दूर दूर विखुरलेल्या पिलांना घरट्यात आणणारी दिवाळी, धनत्रयोदशी,नरकचतुर्दशी लक्ष्मीपूजन,पाडवा,भाऊबीज एकत्र आणणारी दिवाळी, घनदाट अंधारया रात्रीतील अलौकिक दिपोत्सव म्हणजे दिवाळी, ************************************************************************* अश्या ह्या अलौकिक दिवाळी/दीपावलीच्या सर्वांना मनपूर्वक शुभेच्छा अनिल तापकीर आणि परिवार

त्या दिवशी अचानक तुझी पुन्हा भेट झाली, तुला पाहताच माझ्या मनी जुन्या आठवणींची कालवाकालव झाली.. आठवले ते मोरपंखी दिवस तुझ्या सहवासात घालवलेले, आठवले ते सोनेरी क्षण तुझ्या परीसस्पर्शाने बहरलेले.. आठवले ते तासन-तास तुझ्याच प्रतिक्षेत घालवलेले, आठवली ती प्रेमपत्रे तुझ्या मैत्रिणींद्वारे तुला धाडलेली.. प्रेमाचा शिडकावा करुन तु नकळत मला सोडुन गेलीस, आणि आज इतक्या महिन्यांनी पुन्हा माझ्या सामोरी आलीस.. आज तुला असं समोर पाहुन काय बोलावं तेच कळत नाही, तुझी खुशाली विचारायला साधा शब्दसुद्धा सुचत नाही.. वाटलं माझ्या मनाला विचारावं तुला 'सोडन का गेलीस मला?' आणि अचानक त्या वेळी तुच म्हणालीस मला, खुप

तडकलेली स्वप्न काच पायात् रुतलेली अन पाऊल पुढं टाकता टाकता माझी मी खचलेली एक फ़र्लांगभर दूर एका मंदिरातला घंटानाद ऐकुन ,पुन्हा माजघरात रडत बसते फ़ुटेस्तोवर ऊर मापं ओलांडल्याच्या पाऊलखुणा अजुनही घाबरवतात थोडी जरा मागे फ़िर बजाऊन किंकाळतात चौकटितल्या आत एक देवघर देवघरातली ज्योत पाठीवर हात फ़िरवताना सांगत असते.....बाईचं जिणं असच असतं मापाच कलंडण... पैजणाच्या सुरात शेवटपर्यत रुणझुणत असतच श्वासातली काही नावं अस्पष्टच हुंकारतात ऐकुन न ऐकल्यासारखी कानात धुसफ़ुसतात कल्पी जोशी

पानावरच्या दवबिंदूपरी सजते, निसटुनिया विरते ऊन - सावली नाते अपुले कधी हसते अन्‌ कधी रुसते कधी हिरवाईच्या मखमाली भिरभिरते अन्‌ बागडते कधी काहिली, कधी होरपळ कधी पेटुनी धगधगते कधी पौर्णिमेच्या चंद्रापरी चमचमते अन्‌ लखलखते कधी गर्द अवसेच्या राती काळोखातुन पाझरते लडीवाळ कधी मोरपिसापरी हळुच कानी कुजबुजते कधी अनावर प्रपातापरी दुमदुमते अन्‌ कोसळते कधी मौनाच्या बंद क्षणांनी हिरमुसते अन्‌ मुसमुसते कधी शब्दांच्या पागोळ्यातुन गहिवरते अन्‌ रिमझिमते विरहाच्या एकांती नाते उष्ण आसवांनी भिजत

स्वार्थामधेच सारा आनंद मानतो मी! निस्वार्थ म्हणविणारा नसत्या भ्रमात आहे! ऐसे अनेक आले.. आले तसेच गेले.. माझी इथेच सत्ता तरीही भरात आहे.. संतांस काय जाते नीती जपा म्हणाया.. नाही सुखास म्हणणे अवसानघात आहे धर्म-अधर्म सारे कोळून प्यायलो मी.. आता मिजास माझी.. तुमची वरात आहे.. -- चघळून रक्त अपुले, कुत्रा सुखावतो ना? आमीष हाडकाचे.. अन्‌ मी सुखात आहे! राघव

मेरे हर लफ्ज मे छुपा हुआ तूफान है, खुदा भी अभी तक जिससे अन्जान है. मिटा दी है वक्त ने मासुमियत इस चेहरेसे, आँखे बताती है इरादा, क्या करु मैं, पहलेसे. दिल तो साहब साफ है, पर जिस्म बे-ईमान है मेरे हर लफ्ज मे छुपा हुआ तूफान है, काबिल को अपनी मंजिल पे लेजाने का जो राज है बेकार हम बैठे ह्ये, काम कर रहे अल्फाज है. दिमाग ये जागा है तब जब दिल हुआ बेजान है मेरे हर लफ्ज मे छुपा हुआ तूफान है, तू ही साहिल, तू ही मंजिल, तू ही है ये जिंदगी तू नही तो कुछ नही, ये जिंदगी है बेतुखी तेरे दीदार से समझता हु की मुझमे जान है मेरे हर लफ्ज मे छुपा हुआ तूफान है, हुस्न का ये रंग कभीसे मुझपे क्यु नाराज है ना तेरा साय

तुझी नि माझी जोडी जमली, तर किती गं येईल मज्जा! बँडस्टँडवर जाऊन रोमान्स करु, गं सोडून सगळी लज्जा! गीतांजलीच्या बागेमधली फुलं गं गपचूप वेचू, गच्चीत जाऊन लाडात येऊन एकमेकांना जवळ खेचू क्लास बुडवून, थापा मारून भेटण्यात असतं खरं थ्रिल! क्लास संपला तरी भेटता येईल, देअर्स अ वे इफ देअर्स अ विल! रात्रभर कॉल नि चॅटिंग करू, झोपून उठू दुस-या दुपारी टीनेज प्रेमाचे विक्रम करण्याचा, घेतलाय विडा, घेतली सुपारी