माझेच घर टाळून नभातून मेघ निघाले होते

माझेच घर टाळून नभातून मेघ निघाले होते माझ्या दु:खाने माझे अंगण कधीच न्हाले होते मी कोरडवाहू मातीमध्ये बाग फुलवला हसरा तू फुले वेचता केवळ काटे मला मिळाले होते क्षण एक जरासा थांब जीवना तुला न्याहळू दे ना पाऊल तुझे अन माझे सोबत कधी न आले होते मी डोक्यावरती छप्पर येण्यासाठी धडपड केली अन पायाखाली जमीन येता सर्व उडाले होते आयुष्य असावे कसे मला ही जाणिव झाली जेव्हा तोपर्यंत 'जीतू' जीवन माझे जगून झाले होते ....रसप.... १० जून २०१२ http://www.ranjeetparadkar.com/2012/06/blog-post_10.html