पाहिजे एकांत थोडा पाहिजे थोडा अबोला पाहिजे पहाट थोडी पाहिजे निशब्द वारा होउनी मग एक तेव्हा अंतरी मिसळून जाउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ मिटूनी तू डोळे तुझे ग काहीशी हरवून जासी स्पर्शता लाभे दिलासा तू मला बिलगून जासी छेडूनी तारा मनाच्या शब्द तू मी सुर होउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ त्रुप्ताता ह्रद्यात दोन्ही त्रुप्ताता देहात ही त्रुप्ताता विश्वास सार्‍या त्रुप्ताता श्वासास ही संपता पहाट थोडी काहीशी हुरहुर व्हावी धुसरत्या तारकांना भेटीचे संकेत देउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ -पुष्कराज

खेळ मागल्यावेळी सारखाच. फक्त यावेळेस दुसरी ओळ दिलेली आहे अन् पहिली जमवायची आहे! ..... कृष्णा, तुझ्या बासरीला बंध कसा नाही! हि कविता नाही. त्यामुळे फक्त दोनच ओळी असणारेत. अट एकच, वर लिहिलेल्या ओळीशी निगडीत अशीच पहिली ओळ असायला हवी! शुभेच्छा!! मुमुक्षु

सहज भेट्ली वाटेवर ती बर्‍याच दिवसानंतर ओळ्ख पटुनी गाली बर्‍याच दिवसानंतर रंग रेशमी उधळून आले नभात दाटे लाली क्षीतिजावरचे मुग्ध चांदणे फुलुनी आले गाली आनंदघन संध्या झाली बर्‍याच दिवसानंतर सहज भेट्ली वाटेवर ती बर्‍याच दिवसानंतर उपचाराच्या मोडूनी सीमा हाती घेतला हात वळ्णावरती अवघड वेड्या सहज देशील साथ? गडबडली आणि लाजली मान घातली खाली त्या मौनाचा अर्थ सांगण्या कोकीळ धाउन आली आनंदाची उधळ्ण झाली बर्‍याच दिवसानंतर सहज भेट्ली वाटेवर ती बर्‍याच दिवसानंतर

(प्रेरणा: शरदिनी यांची याच नांवाची कविता! कृपया ह. घ्या!) शिजत जाणारे लुसलुशीत तुकडे मोगलाई रश्श्यात रटरटतांना.... कुणी धाडलंय तुला अन्वर खाटकाच्या दुकानी माझ्या सुखावलेल्या देहसावलीवर आणखी मस्ती चढवायला.... पण चालेल, मुखात विरघळणारा तुझा तो स्पर्श आणि ती रुचकर देणगी पचवतांना तृप्त समाधानाचा चोरटा ढेकर... (गेल्या रविवारी आमच्यासाठी बलिदान करणार्‍या त्या अनामिक बोकडास अर्पण!!!!)