शांतरस

मनसरोवराच्या जलात चिमणा पक्षी
हलकेच उठवितो नाजुक तरंग नक्षी
त्या तरंगनक्षीचे कंकण मी ल्याले
कविते, तुज शोधित आले

इवल्या इवल्याशा बाळमुठी चुरणारे,
झोपेतच हसुनी मंत्रमुग्ध करणारे
ते ओठ दुधाचे टिपुनी तन्मय झाले
कविते, तुज शोधित आले

मायेची थरथर सुरकुतल्या स्पर्शाची,
कौतुकभरल्या नजरेत लहर हर्षाची,
मी आशिर्वादाचे अमृतकण प्याले
कविते, तुज शोधित आले

तू हवीहवीशी साथ सख्या सजणाची,
तू तन्मय मीरा दासी हरिचरणाची,
तुजसाठी जगले, तुझ्यात तल्लिन झाले,
कविते, तुज शोधित आले

:) नमस्कार मंडळी. मध्यंतरी अगदी ध्यानी-मनी नसताना डोळ्यांच्या शस्त्रक्रियेला सामोरं जावं लागलं. त्या अवघ्या ७-८ मिनिटांच्या कालावधीत जे आणि जसं सुचलं, तसंच अगदी अक्षराचाही बदल न करता इथं मांडलंय.

काळोखाच्या गर्तेत मी भोवंडत होते जेव्हा,
खुले होत गेले तेव्हा अंतर्मनाचे झरोके

दृष्टीहीनतेचे होते काही मोजकेच क्षण
अनुभव विलक्षण, अंतःचक्षु उघडले

मनावेगळ्या मनात शांत, कृतज्ञसे भाव,
खोल अंधाराचा ठाव घेता वृत्ती प्रकाशल्या

काळोखाशी माझे नाते होते निमिषभराचे,
तुझ्या प्रकाशघराचे दार खुले जन्मासाठी

जयवी ताईंची सुंदर कविता हिरवा साज वाचुन परत एकदा आज विडंबनाची कंड सुटली
डिस्केमिअरः (२६/११/२००९) सारखच्

असो...

मधूनच घाऊक बरसतो कसा मालक
टवाळी थांबवतो आणिबाणिचा प्रशासक

पुपे कविता पाडती अन टिंग्या ही चतुर
संपादकही खोडकर, उडवण्यास आतूर

पेशवाईचे नगारे नित्य बुधवारी फाटे
बडवुनी ही भुई, साप म्हणोनी धोपटे

जिरवतो जुना कंड, हा घालुन विरजण
टंकणारी ती माकडे टुल्ल शिवास पिउन

मुळ कवीची माफी मागून हे विडंबन सादर!

आयडी नाही मिळाला तर
लॉगिन होणारच कसे?
प्रतिसाद नाही मिळाला तर
वेळ जाणारच कसे?
होईलच मिपा पूर्ण
दंग्याशिवाय कसे?
मग कंपू आपले अपूर्णच
रंगाविना जसे संपादन-
स्वोज्वळपणाचे हे सोंग
त्यांना कळले नसेल
नाही फुटणार ना रे बिंग
आयपी ट्रॅकर लावला तर नसेल?.

आमची प्रेरणा : सखये तुझ्या मिठीत.....

प्रत्येक वादळाला केली बहाल होडी
तेव्हाच जाणली मी जगण्यामधील गोडी

साधे, सपाट रस्ते नव्हतेच या दिशेला
आधार सावल्यांचा झाकोळल्या निशेला
पायांत शृंखला अन् वाटाहि नागमोडी

एकेक संकटाला आमंत्रणे दिली मी
वैशाख-काहिलीचीही वाट पाहिली मी
अन् बोलले, "वसंता, तू घे उसंत थोडी!"

मौनात राहण्याने नुकसान फार केले
जाणून आपल्यांनी पाठीत वार केले
माया अजून उरली का काळजात थोडी?

या जन्मसिद्ध भोगांचे अर्थ काय होते?
जावे जिथे, तिथे का गुंत्यात पाय होते?
मी सोडवीत गेले, तू घातलीस कोडी!

पुन्हा पुन्हा तू नको विचारू! प्रीत आपुली जन्मांतरी
सुर्यास्ताच्या साक्षीने मग, भेट होईल पैलतिरी..

इतुके ओझे अपेक्षांची खांद्यावरती असे भारी
किंचित हसूनी जगतानाही कळ उठते हृदयांतरी
थोडी होईल गती कमी पण नसेल काही जबाबदारी
सुर्यास्ताच्या साक्षीने मग, भेट होईल पैलतिरी..

किती संपले किती राहिले, हिशोब सारा यथातथा
मनांस वरले मनानेच मग काय कथा अन काय व्यथा?
शितल छाया मनांस भावेल, रखरखणार्‍या उन्हापरी
सुर्यास्ताच्या साक्षीने मग, भेट होईल पैलतिरी..

अ-भाव, किर्र, काळा,
शून्य, कभिन्न, अंधार!

मनांच्या कल्लोळात,
इंद्रियांच्या अविष्कारातही

उच्चाराच्या अपेक्षेत,
उद्गाराच्या प्रतीक्षेतही

पाणावलेल्या डोळ्यांत,
उकललेल्या पापण्यांतही

विरलेल्या विस्मृतीत,
दाटलेल्या आठवणींतही

सुन्न एकटेपणात,
समुहांच्या दाट गर्दीतही,

निःशब्द रात्री,
अबोल दिवसाही

भारलेल्या जन्मकैदेत,
आभास अन् अस्तित्त्वाचा
अनासक्त मुक्तिदाता
काळाकभिन्न अंधार!

तसा अनेकांनी प्रयत्न केला
माझ्या हिंस्त्र मनाला आवर घालण्याचा,
नसलेल्या हाडाचा फायदा उचलणार्‍या
जिभेला वळण लावण्याचा,
षडरिपूंनी पोखरलेल्या देहाला
चांगुलपणाचा छंद लावण्याचा,
पण वेदनांची बलुतं वाटण्याचा उद्योग
जन्मसिद्ध अधिकारासारखाच...

या प्रवृत्तीचे मूळ शोधण्यासाठी
ग्रंथसंपदा चाळण्याची गरज नाही....

जन्मदात्रीला असह्य वेदना देऊनच
जन्माला आलोय मी...

तुमच्यासारखाच...

म्हणून तर ....
वेदनांची बलुतं वाटण्याचा उद्योग
जन्मसिद्ध अधिकारासारखाच...
जसा माझा तसाच तुमचाही..........

घरकूल छोटस,
ना महालाचा हव्यास,
दोन पिलांच हास्य,
आणि तू मात्र खास,

प्रेम भरपूर आणि
रागाचा नुसता भास,
ना आकांक्षा चंद्र सूर्याची,
तुझ्या सावलीचा ध्यास,

उंच आकाशी फिरून पुन्हा
धरतीवरच घ्यावा श्वास,,
हे एवढ आभाळ तुझ्या माझ्या
स्वप्नांना पुरेस आहे
.
प्रसन्ना जीके.२३/४/२००८