कान्हा रे कान्हा असे काय करी
(चाल १):
दही विकाया गोपी निघाल्या मथूरेच्या बाजारी
वाट अडवून कान्हा बसला म्हणे दही कर द्यावा करी
प्रिती पाहूनी कान्हाची आपल्यावरी
गोपीका त्या वरवर रागावती
लटका लटका नकार देती परी मनी सुखावती
वाट अडवूनी कान्हा त्यांची छेड काढी
कारण करूनी कान्हा मडके फोडी
कान्हा मडके फोडी
(चाल बदलून):
कान्हा रे कान्हा असे काय करी
दुधा दह्याचे मडके असे का फोडी
फोडीलेस तर सोडीव मज ती गोडी ||धृ||
सवय झाली आहे
(फर्मास इडंबन आलं पाहीजे याच्यावालं बरं का मंडली!)
कार्यालयात युपीएससी तून नवीन भरती झाली आहे.
नवा साहेब तरणा आहे.
पिकले केस अन अनूभव नाही दिसत त्याला.
त्याची सवय झाली आता.
सोसायटीच्या जिन्यात देवांच्या टाईल्स लावल्या आहेत.
तरीही पान, तंबाखुच्या पिंका कोपर्‍यात पडतातच आहेत.
मला त्याची सवय झाली आहे.
काय सांगावं, पिंका टाकणार्‍यानाही त्याची
आता सवय झाली आहे.
शाळेत आताशा शिकवत नाही.
म्हणून मुलाला ट्यूशन लावली.
आमच्या वेळी नव्हत असं काही.
असं एकायची सवय झाली.
(सरकारी झैरातीत असल्या कविता असतात का?)
दारूमुळं सौंसाराची धुळधाण होई,
तिला सोडाया नका करू पण परंतू
उगा आजार लावून घ्याल,
सांगा माझं म्हनन खरं आहे का नाही?
टाकून द्या हि वंगाळ सवय, लावून घेता कशापायी ||१||
सुरूवातीला राही अवखळ अदा | मीच झाले माझ्यावर फिदा ||
नाचण्याचा छंद लागूनी | जडली वेडी प्रिती || ||१||
काळी चंद्रकळा आली नेसून | खडी त्यावरी चमके चमचम ||
मिलन होता जगदिशाशी | तुझी अन माझी एकच मिती || ||२||
काही बदल करून ही कविता पुन्हा प्रकाशित करत आहे. आधीची इथे आहे https://misalpav.com/node/11546
आठवते चतुर्थीला गणपतीच्या देवळात
आईचा हात धरून दर्शन घेताना
आठवते अजून तो भरगर्दीतला रस्ता
बाबांचा हात धरून ओलांडताना
आठवतं अंधुकसं पहिल्यांदा जेव्हा
आईनं शाळेत सोडलं होतं
आठवतं जेव्हा, माझ्या हट्टाखातर
बाबांनी खांद्यावर घेतलं होतं
पाणिग्रहण.........
रुढिन ठसवलेल
इतरानि सुचवलेल 8>
तु मनोमन असशिल जाणल
तर हा हात धर
र॑ग रुप शरिर
मनि जाचत नसल
त्या पलिकडे तुझ मन पोचल
तर हा हात धर
माझ्या मनिचा भाव
माझ्या भावनन्चि गुम्फण
हे सर्व तुला पुरेपुर उमगल्...भावल
तर हा हात धर
या प्रितिच प्रतिबिम्ब
तुझ्या मनाच्या आरशात
अगदि अस्सच उमटल
तर हा हात धर
घेण्यापेक्शा देण्या कड
रागापेक्शा लोभाकड
जर तुझ मन झुकल
तर हा हात धर......
लेखक हो तुमच्यासाठि...
अपर्णाचा सलामि नगमा चु.भु.द्या.घ्या.
दगडफोड्याचं गाणं (मेहनतीची लावणी: घावावर घाव घाला)
मंडळी, लावणी म्हटली की ती शृंगाराची असावी/असते असा आपला समज. पण लावणी ही त्या पलिकडे जावून आध्यात्मिक किंवा सामाजिक पद्धतीचीही असू शकते. खालील लावणीत आपली नेहमीची हिरवीन थोडं वेगळं बोलतेय. ती काय म्हणते ते बघा तर खरं:
दगडफोड्याचं गाणं (मेहनतीची लावणी: घावावर घाव घाला)
पुनवेवरती राग धरूनी, आवस धुसफ़ुसली
काळोखाला घेत साथीला, चंद्रकळा लपविली..
भरात आला खेळ मोडला, अवनी थरथरली
अवकाशाला रिक्त पाहूनी, मूकपणे रडली
उदास झाल्या अवनीसाठी, 'प्रथमा' मग धावली
चंद्रकोर ती नाजूक रेखीव, आकाशी सजली
रोज नव्याने पुन्हा पुन्हा ती, कोर नटू लागली
संध्याराणी तिच्या दर्शने, गोड हसू लागली
नव्या यौवनी चंदाराणी, मोहरूनिया गेली
तिला रिझविण्या सागरलाटही, उचंबळू लागली
लाटांनी मग शुभ्र फ़ुलांची रांगोळी रेखिली
क्षितिजावरती सोनसाजिरी, पौणिमा झळकली
- प्राजु
असतील ही माणसे आपल्यापेक्षा वेगळी
एकत्र बसून वाजवतात वाद्ये सगळी
एकतर रेडिओचा आकार छोटा
गायक, वादक, तबला, पेटी, वाद्ये इतर पसारा केवढा मोठा!
खासच असतील ही माणसे एकजात
तरीही प्रश्न पडे कशी वाजवतात गाणी एकसाथ?
एका गाण्यासाठी लता मंगेशकर येते
तिचे गाणे म्हणून ती निघून जाते
नंतरच्या गाण्यासाठी किशोर कुमार येतो
त्याचेही गाणे म्हणून तो निघून जातो
(मी आत्तापर्यंत लिहिलेल्या २२ चारोळ्या मिसळपाव च्या वाचकांसाठी देत आहे! )
-------------------------------------------------------
(१) गुढीवाडव्याच्या शुभेच्छा
"चैत्र महिन्याशी करूया
पुन्हा मैत्र...
नव्या वर्षाचे रंगवूया
सुखद चित्र... "
(२) भूताच्या भूतकाळाचे भूत
भग्न वाड्यात रोज मध्यरात्री...!!
सूडाच्या स्वप्नात मग्न, तो बसलेला असतो
मृत्यू लादला गेलेला हा मृतयात्री ...!!
भूतकाळाचे भूत, मानगुटीवर घेत "जगतो"
(३) 'विविधतेतील' कथित एकता
मिसळपाव