शांतरस

आज उघडुन बसले होते
सगळी जुनी पत्रे
तुझी, माझी, काही जपलेली,
न पाठवलेली, काही फाडलेली....

कधी डोळे भरुन येत होते
कधी रागाने लाल होत होते..
कधी मी उदास होत होते
कधी हरवून जात होते...

एक पत्र तुझं मला पाठवलेलं
एक असच खुप जुन्या मैत्रिणीचं
पहिल्यांदा माहेरी गेल्य नंतर
एकटं वाटत असताना तू लिहिलेलं
तसचं तुझ्या सोबत आल्यानंतर
सखी ने पा्ठवलेले खास बंध....

नातं तुझं माझं
आठवणींच्या पलिकडलं
मनात वसलेलं
डॊळ्यात साठलेलं
हृदयात साठवलेलं

नातं तुझं माझं
पाण्यासारखं नितळ
गहिरं जस कातळं
खोल जस तळं
हिरव गार जस मळं

नुसत्या नावात न अडकणारं
नुसत्या रेषांमधे न सामावणारं
नुसत्या आभाळात न मावणारं
नुसत्या देहात न राहणारं

नातं तुझं माझं

प्रसन्ना जीके.

तू आणि तुझं वाचन....
टेबल-लॅम्पच्या प्रकाशात.. कॉम्पुटरच्या जगात
नेटवर भटकणारा तू...
एका हाताला थंड होत आलेलं जेवण.... दुसर्‍या हाताने
पुस्तकाचा फडशा पाडणारा तू...
शतपावली करताना मागे बांधलेल्या उजव्या हाताने
डाव्या हातातल्या साप्ताहिकाशी सलगी करणारा तू...
कधी उताणा तर कधी पोटावर झोपून
हलत्या पायांच्या तालावर अंक चाळणारा तू...
छातीवर उघडे मासिक वाचनखूण ठेवून
वाचता-वाचता निद्रिस्त झालेला तू...
प्रवासात मिळेल त्या जागेत
अवघडून वर्तमानपत्र हाताळणारा तू.......
जिभेच्या टोकाला अनामिकेचा स्पर्श करून
पानं उलटवणारा तू...
....
.....

गर्द अरण्यात शिरताना
हंस स्वतःशीच म्हणाला,
"शब्द, स्पर्श, रस, रूप, गंध -
शून्य, अपूर्ण की पूर्ण?"
गणित सुटेनासं झालं तेव्हा,
अंधुक फुटलेला एक हुंदका
शून्याकडून पूर्णाकडे झेपावला...
***
पंख आवरून उतरताना
भूमीवर पाहिलं हंसानं
तेव्हा 'शून्या'तही त्याला
एक संख्या दिसली...
दिसणं, आणि असणं
या खेळाचे नियम
उमजेपर्यंत तो हरला...
उंचावत श्वेत-धवल पंख
एकाकी उड्डाण केलं तेव्हा
त्याच्याकडंच पाहात
ती संख्या म्हणाली,
"शून्य हेच तर पूर्ण!"

रचना: केव्हातरी, २००८

दिवाळी नंतर आलेल्या विडंबनाच्या बहरात आमचेही एक कण्हेरीचे फूल. प्रेरणा: रंगाकाकांनी पाडलेले हे विडंबन . बाकी मात्रा-बित्रा नियमाप्रमाणे आधीच फाट्यावर मारल्याने त्यात सदर काव्य बसणार नाही याची काळजी घेतलेली आहे.

'खोका' वदून गेल्या, आता नडेन म्हणतो
काढून आयड्यांना खंदा लढेन म्हणतो

गुद्दा अवांतरातला हा मी सोसणार नाही
जे जे दिलेस ठोसे सारे फेडेन म्हणतो

सारेच कंपू माझे ना उतरले स्थळी या
बसलेत खनपटीला ते वापरेन म्हणतो

माझ्याघरी कसा मी ढोसत आज बसलो!
काव्य बुधवाराचे आता लिहेन म्हणतो

त्यांनी आयुष्यभर गांधीवाद जोपासला....
....असं ते म्हणतात.
त्यांना 'गांधीगिरी' भावली नाही.
आम्ही म्ह्टल, " तुमचा विरोध नक्की कशाला ? "
तुम्ही उभं आयुष्य 'गांधीं'च्या मागे
'वाद' लावून जगलात.
पण वादाने प्रश्न सुटत नाहीत......
..
...
आम्ही त्यांच्या मागे 'गिरी' उभा करतोय.
आधी लोकांना हिमालयाची भव्यता दिसू दे...
मग गंगेचे फायदे हळू हळु कळतीलच...............

तेज दिपांचे उजळुन आले
दिप मनींचे झणी प्रकाशले..
तेजाळल्या त्या ज्योतींमधुनी
ओज तयांचे ओसंडूनी न्हाले..!!

दिपवाळीच्या आनंदामध्ये
आर्त मनांचे विरुनी गेले..
सुख-दु:खाच्या गंधासह मम
आयुष्य सुखे गंधावून गेले..!!

गाणे मनातले ओठी आले
दिपावलीसह फुलून गेले..
सुमन सुगंधी दिपावलीचे
दिपांसवे जिवनी दरवळले..!!

कानी निनादती तेच तराणे
सदैव एक ते आनंदी गाणे..
आले दिन सौख्याचे आले
सवे घेवुनी समृद्धीचे मेळे..!!

दिपावली शुभचिंतन !

विशाल.

प्रेरणा अर्थात कविवर्य मोडक यांचा प्रवास

पायवाट म्हणाली, "सांभाळ!
अनवाणीच आहेस
ठाऊक नाही मुक्काम तुला.
प्रश्न सुरवातीला नसतोच,
ते येतात तेव्हा
उत्तरांचा शोध सुरू होतो,
वाटेकडं दुर्लक्ष होतं..."
वाट राखणं
हे तर जगणं, अन्यथा
सारेच प्रवास महामार्गी!
"महामार्गाचं बरं असतं,
तो बदलतो
माझं तसं नसतं
मी मातीचीच असते.
अनवाणी चालताना
पाय मळतील म्हणून सांगतेय..."
चालताना केव्हा तरी
वाट सुटली, भरकटली
आता पायाखाली केवळ
माती अन मातीच आहे
मी चालतोच आहे...
'मातीचे पाय'चा
दागिना मिरवत!

क्षणांत खाली क्षणांत वरती
श्वास झुलतो झुल्यावरी
आभासांच्या मागे भिरभिर
मन झाले गं भिंगोरी..

खळबळ मनांत धडधड उरांत
चाहूल ही हृदयांतरी
कधी आकाशी कधी जळाशी
पाऊल माझे अधांतरी

कशी आवरू कशी सावरू
साद घालते कुणीतरी
क्षणांत येथे क्षणांत तेथे
चित्त नसे थार्‍यावरी

किती करावे नवे बहाणे
नशा चढावी मनावरी
उगा रूसावे उगा हसावे
राग लटका कधीतरी

ओढ लागुनी स्पंद रूजावे
माझ्या उरीचे तुझ्या उरी
सोन स्वरांनी गीत सजावे
प्रित फ़ुलावी जन्मांतरी

- प्राजु