कविता माझी

हरी मुखे म्हणा हरी मुखे म्हणा सुर्या सम जीणे उदयास्त पाळणे गजर न वाजणे राम प्रहरी दोन भाकरी चारी ठाव करी पंढरीची वारी ( morning walk) नेम धर्म चंद्रोदया माजी अस्तासं पावणे निद्रा समाधिस्त नित्य होय नको ते दिक्षीतं नको जुवेकरी का उगा छळशी जठराग्नी जिव्हेंचे चोचले नाही मोह माया न शीणवी काया आणी मन हेची नित्य कर्म आरोग्याचे मर्म मनुष्य जन्म दुर्लभ हेची जाण हरी मुखे म्हणा हरी मुखे म्हणा

हरी मुखे म्हणा हरी मुखे म्हणा सुर्या सम जीणे उदयास्त पाळणे गजर न वाजणे राम प्रहरी दोन भाकरी चारी ठाव करी पंढरीची वारी ( morning walk) नेम धर्म चंद्रोदया माजी अस्तासं पावणे निद्रा समाधिस्त नित्य होय नको ते दिक्षीतं नको जुवेकरी का उगा छळशी जठराग्नी जिव्हेंचे चोचले नाही मोह माया न शीणवी काया आणी मन हेची नित्य कर्म आरोग्याचे मर्म मनुष्य जन्म दुर्लभ हेची जाण हरी मुखे म्हणा हरी मुखे म्हणा

शब्दांची कर्णफुले प्रसन्न सुंदर सुगंधी सकाळी प्रेम बरसले अवचीत अवकाळी नाहत्या ओलेत्या भोर केशांतून थेंब तयाचे अवतरले भाळी ओठी शब्द फुलून आले शब्दांचे मग मोती झाले तु ते हळूवार उचलूनी घेत कर्णफुलांसम कानी ल्याले (मिपाच्या यंदाच्या दिवाळीअंकासाठी काही उत्पादन करावे म्हणून या शब्दफुलांचे उत्पादन घेतले होते. पण आम्हा शब्दशेतकर्यांच्या मनाच्या गोदामात अनेक प्रकारचा लगोलग नष्ट पावणारा पण भरघोस उत्पन्न मिळणारा माल तयार होत असल्याने आहे ते उत्पादीत शब्दपीक मिपाच्या साहित्य मंडईइत विकायला ठेवले आहे.

जलाशयाच्या उदरामध्ये, गूढ कहाणि वसते आहे. मनात माझ्या काही का ही?, म्हणता आतच बसते आहे.

चंद्रधगीने रातराणी उत्फुल्लपणे- परिमळेल तेव्हा व्याधविद्ध मृगशीर्ष जरासे मावळतीवर- ढळेल तेव्हा केतकीत नागीण निळी टाकून कात- सळसळेल तेव्हा नि:शब्दांची धून खोलवर रुजून ओठी- रुळेल तेव्हा वास्तवतळिचे अस्फुट अद्भुत कणाकणाने- कळेल तेव्हा... ....वीज शिरी कोसळली तरीही, सावरेन मी अद्भुत अवघे विरून, वास्तव क्षणोक्षणी मग- छळेल तेव्हा... ....आज जरी निष्पर्ण तरी बहरेन उद्या मी

कवितेनंतर बाकी उरल्या शब्दांचे विभ्रम मी बघतो ऐकून आहे ठिणगीचाही बघता बघता वणवा होतो वळीव कोसळता वणव्यावर राखेची रांगोळी होते अगणित थेंबांतिल थोड्याश्या थेंबांची पागोळी होते सोसून पागोळ्यांचा मारा, तरारून अंकुर जो फुटतो वृक्ष होऊनी त्याचा, अनघड शब्दांनी तो डवरून जातो पाठशिवणीचा नाद लावुनी शब्द बीज वळचणीत रुजते कधीतरी त्यातून अचानक ओळ नवी कवितेची फुलते - पण ओळीच्या पैलतिरावर अनाघ्रातसे काही उरते

श्रीरंग.... सावळ्याचा शाम रंग.. भक्तिमाजी गोपी दंग.. प्रेमाचे उधळुनि रंग.. स्वानंदे भिजले अंग.. ममत्वाचा होई भंग.. अहंतेचा सुटे संग.. वैराग्याचा मनी तरंग.. उजळुन जाई अंतरंग.. जाणिवेत "मी" च गुंग.. "तो" चि "मी" श्रीरंग... "तो" चि "मी" श्रीरंग... जयगंधा... ६-३-२०१७.

तू जीव माझा - तू प्राण माझा - घ्यावया नच होतीस आली मालूम होते मला शौच्यालयात घुसता मग सावरून बसता मोबाइलात रमता आलीस तू अवचिता जवळि जवळ येता मग कडकडून डसता मम उष्ण रक्त प्रशिता मेरा चैन-वैन सब लुटिता वाजवून टाळिका मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा.

हाक........ देवा, मारु कशी रे तुजला हाक... किती संबोधने कामी आली.. मम प्रतिभाही इथे निमाली.. तरी म्हणसी मजला तू रे.. अजुनी करुणा भाक... ईश्वरा, मारु कशी रे तुजला हाक.. संग तुझा नित मजला असुनी.. कधी वाटते एकाकी मी.. पसरुनी बाहु पुन्हा मागते.. तुझीच केवळ साथ.. प्रभो, मारु कशी रे तुजला हाक.. आयुष्याच्या अवघड वळणी.. देवदूताची साथ घेऊनी.. पुढती आले कशीबशी मी.. संमुख आहे ही वैतरणी.. गाठू कसा रे काठ.. कृष्णा, मारु कशी रे तुजला हाक.. गुरुरायांनी धरुनी मम कर.. अश्रू पुसुनी दिधला मज धीर.. प्रेमभरे दाखविली त्यांनी.. नामाची ही वाट.. अनंता, मारु कशी रे तुजला हाक...

शहरदिव्यांचे पिवळट ठिपके काळ्याकरड्या रस्त्यांवरच्या धुरात भेसुर चमचमण्याच्या थोडे आधी तिथून निघूया, पाखरठिपक्यांच्या नक्षीला भगव्यापिवळ्या मावळतीशी किलबिलणारा कंठ फुटेतो जरा थांबूया मग बोलूया, चांदणठिपक्यांची रांगोळी गारूड पाडून विस्कटण्याच्या थोडी आधी चंद्रधगीने जरा वितळू दे मग थांबूया.