कविता माझी

हाक........ देवा, मारु कशी रे तुजला हाक... किती संबोधने कामी आली.. मम प्रतिभाही इथे निमाली.. तरी म्हणसी मजला तू रे.. अजुनी करुणा भाक... ईश्वरा, मारु कशी रे तुजला हाक.. संग तुझा नित मजला असुनी.. कधी वाटते एकाकी मी.. पसरुनी बाहु पुन्हा मागते.. तुझीच केवळ साथ.. प्रभो, मारु कशी रे तुजला हाक.. आयुष्याच्या अवघड वळणी.. देवदूताची साथ घेऊनी.. पुढती आले कशीबशी मी.. संमुख आहे ही वैतरणी.. गाठू कसा रे काठ.. कृष्णा, मारु कशी रे तुजला हाक.. गुरुरायांनी धरुनी मम कर.. अश्रू पुसुनी दिधला मज धीर.. प्रेमभरे दाखविली त्यांनी.. नामाची ही वाट.. अनंता, मारु कशी रे तुजला हाक...

शहरदिव्यांचे पिवळट ठिपके काळ्याकरड्या रस्त्यांवरच्या धुरात भेसुर चमचमण्याच्या थोडे आधी तिथून निघूया, पाखरठिपक्यांच्या नक्षीला भगव्यापिवळ्या मावळतीशी किलबिलणारा कंठ फुटेतो जरा थांबूया मग बोलूया, चांदणठिपक्यांची रांगोळी गारूड पाडून विस्कटण्याच्या थोडी आधी चंद्रधगीने जरा वितळू दे मग थांबूया.

भगवंत..!! भुकेल्यास देई अन्न, दुर्बलास धीर, आंधळ्याची काठी होई, तोच खरा थोर... दीनजन सेवेसाठी, झिजवी "तो" शरीर, याचकासि कर्ण होई, तोच खरा थोर... तान्हुल्यास क्षीर देई, तृषार्तास नीर, कुणा द्रौपदीस चीर देई, तोच खरा थोर... अनाथांची होई माय, शत्रुपुढे वीर, पतितांना उद्धरुन नेई, तोच खरा थोर... कुणी म्हणती गुरु त्याला, कुणी म्हणे संत, सर्वांतरी तोच आहे, माझा भगवंत.....!!! जयगंधा.. २४-२-२०२१.

संदर्भचौकटी मोडून पडल्या तेव्हा मी अधांतराचा धरला अलगद हात मग रिक्तपणाने भरलो काठोकाठ अन् ओसंडून सांडलो आतल्या आत धगधगून निखारे विझून गेले तेव्हा मी हिमपातावर कसून केली मात मग पलित्यातळिच्या अंधारात बुडालो अन् लखलख तेजाळलो आतल्या आत भ्रमनिरास बनले जगणे सगळे तेव्हा मी सुखस्वप्नांचा सहज सोडला हात जरी भोवतालच्या कोलाहली विस्कटलो उलगडलो अवघा पुन्हा आतल्या आत

आभाळातून बरसून ही पानावरच्या दवासम अस्तित्व मिसळायच नाही वाहायच नाही.. अनाहूतपणे भेटून ही स्वप्नांचा कापसासम स्पर्श बांधून नाही हूरहूर नाही.. भेटीची ओढ असूनही अनवट वाटेसम गूढ टाळणार नाही विसरणार नाही..

तुझ्या डोळ्यांचे काजळ मी आहे मला जरासे तू लावून घे ना तीट म्हणूनी गालावरती फुलबागेमधले मी फूल सुगंधी मला जरासे तू माळून घे ना तुझ्या तिमिरी केसांवरती मी एक गाणे युगल, प्रितीचे मला जरासे तू गाऊन घे ना चांदणवर्षावातल्या राती तुझा मी होईन पदर भिरभिरता मला जरासे तू लपेटून घे ना तुझ्या शहारत्या अंगाभोवती काहीही होतो तुझ्या आवडीचे मला जरासे तू सांगून बघ ना उभा मी तुझ्याच वाटेवरती - संदीप चांदणे

- डॉ. सुधीर रा.

माहीत नाही कोणत्या देशी येऊन मी थांबले, ना ओळख या पाऊल वाटांशी, ना इथल्या संकेतस्थळाशी पण पाऊसात माञ ओळखीचा गंध परिमळे ना सोबती कुणी माझ्या, ना मी कोणाची सोबती पुसत सारया दिशांना, कापत अंतरातले अंतर स्वतः च्या दिशेने स्वतः ला दिशा देत चालले गाफिल राहिली माझ्यातली कविता माझ्यामध्येच, अन माझेच शब्द आता मला ओळखेनासे झाले डोहातल्या चांदण्यापर्यत मौन माझे पोहचले सारे शब्द अलगद तुझ्या ओंजळीत येऊन ओसरले -प्राजक्ता ( मी इथे नवीन आहे, आणि ही पाहिलीच पोस्ट आहे , काही चुकलं तर माफ करा)

प्राणप्रिये, सात फेरे घेऊन जीवनात माझ्या आलीस , अन अंगणातील तुळस झालीस तू. हसून खेळून सुखी संसाराची स्वप्ने रंगवतेस, अन मला समाधानाचा गारवा देतेस तू. प्राणप्रिये, अंधाराच्या जाळ्यामध्ये ही प्रकाशाची फुंकर घालतेस, अन प्रितीच्या वाऱ्यावर झोका झुलवतेस तू. जिद्दीने उंच उंच भरारी घेण्यास शिकवतेस, अन मनाच्या गाभऱ्याचे दरवाजे उघडतेस तू. प्राणप्रिये, सहजीवनात आधार देऊन साथ निभावलीस, अन माझ्या घरची परसबाग झालीस तू. सुख दुःखाच्या प्रत्येक गोष्टीत भागीदारी केलीस, अन जीवन माझे रोशन केलेस तू. प्राणप्रिये, अमाप प्रेम करून वर्षोनुवर्षे संगत