कविता माझी

अजून एक काव्यकथा घेऊन आलोय, अजून एक हृदयव्यथा घेऊन आलोय. वेदना जुनीच..., पावसामुळे पुन्हा फुललेली, कॉफीच्या वादळासह, पुन्हा मनात सललेली. अंगणभर पसरलेला पाऊस, कुंपणाशी गुंतलेला गारवा, उंच भिंतीच्या आडोशाला, गारठलेला पारवा | गारठलेला मी, अन् थिजलेल्या स्मृती, जुन्या जखमा पालवण्याच्या, पावसाच्या या जुन्याच रिती || म्हणून हा पाऊस मला आवडत नाही..... रेडिओवर लागलेला मल्हार, नि स्वयंपाकघरातील खमंग वास ऊबदार शालीत लपेटलेला मी, पण आठवणींच्या हुद्क्यांनी विखुरलेला श्वास | निरवलेले डोळे, अन् मनात पावसाच्या सरींचे मंथन भिजण्याच्या भीतीने धावणारी पावले, अन् हळूच किणकिणणारी पैंजण|| त्या दिवशी सार आभा

ती एक वेडी जुन्या आठवणींचा कोष मनाच्या कोपऱ्यात ठेवणारी एक दिवस तिच्याही नकळत हा कोष जाणिवेत आला बघता बघता त्यातनं एक सुंदर फुलपाखरू निघालं तिच्या तळहातावर अलगद बसलं अगदी विश्वासानं ती कुतूहलाने त्याच्याकडे पाहत राहिली त्याची ओळख पटवू पाहू लागली हळूच त्याने पंख मिचकावले तिला वाटलं ते काहीतरी बोलतंय मिश्कीलपणे ओळख पटली ती हसली तिच्या कल्पनेपेक्षाही ते आकर्षक निघालं त्याच्या रूपानं हरखून गेली जुन्या आठवणीत हरवून गेली एकटेपणी त्याच्याच विचारात डुंबून गेली पुन्हा एकदा नवथर प्रेमाची चाहूल लागली तीच तरुणपणातील धडधड तीच हुरहूर तीच ओढ़ तिचा विश्वास बसेना स्वतःवर पण ती तिच्या भावनांशी प्रामाणि

एकट असण्याचा संबंध दु:खाशी का लावतात? त्यातही काहींना सुख मिळत हे का न मानतात? एखादी कविता, छानशी गाणी, एखाद्या कादंबरीतली मोहक कहाणी... हे सगळ एकट्यानेही अनुभवायच असत सारख गर्दीतच का हरवायच असत? एकटेपणात स्वत:ला शोधता येत.. झालेल्या चुकांना समजुन घेता येत.. अपल्याशिच खुपस बोलता येत.. भविष्यातल्या चुकांना टाळता येत.. एकटेपणात कोणतही बंधन नसत! 'हव ते कर' कोणी बघतही नसत! मात्र... धमाल एन्जॉय करून परतायच असत! सगळ्यांच्या बरोबरीने हसायच असत!

जखमात यौवनाच्या झाले किती दिवाणे असती कुणी विलासी कोणी उदासवाणे असतात काळजाचे गुंते जुने-पुराणे शून्यात जाई कोणी घेतो कुणी धीराने लाखो तऱ्हा तयांच्या नि शेकडो ठिकाणे बाजार काळजाचा लाखो इथे दुकाने मदिरा कुणा सुखावी कोणास आर्त गाणे भासे आयुष्य कोणा ती पेटली स्मशाने ते दुःख झाकण्याला करती किती बहाणे ओठात गोड हासु कोणा नटाप्रमाणे ती आग अंतरीची जाळी कणाकणाने ना सांगता कुणा ये हे मोकळेपणाने होती अबोल का हो?

मातीचं मडकं किंवा सोन्याचा हार घडवणारा कधीच दिसत नाही पण घडवणाराचं अस्तित्व आणि अभिरुची काळसुद्धा कधी पुसत नाही

बाप्पाला आणायचात तुम्ही भक्तीनं अन् हौसेनं तुम्ही देखणे आणि बाप्पाही आम्ही पळायचो मस्तीनं आताच्यासारखी तेंव्हा सजावट नसायची खूप जुन्याच मोत्याच्या माळेने बाप्पांचं खुलायचं रूप एक रंगीत लाईटचा दिवा तुम्ही सांभाळून लावलेला बाप्पांपुरताच कोनाडा डिस्टेम्परने सजलेला मोठमोठ्यानं म्हणायची तुमच्यासोबत आरती शब्द विसरायचा एखादा नजर जायची खालती भूलवायचा आम्हाला मोदकांचा ढीग घरोघरच्या प्रसादाची लावायची रीघ जुनाच कागदाचा पंखा आणि टिकल्यांचे तोरण त्या रत्नांच्या क्षणांचे सतत होते स्मरण दहा दिवस जायचे कसे भुर्रकन उडून विसर्जनाच्या दिवशी घ्यायचे गुपचूप रडून बाप्पांचा निरोप घ्यायला मुद्दाम लावायचा वेळ कळायचा न

. शब्दांमागे धावण्यात 'बघणं' राहूनच गेलं रस्त्याकडेचं इवलं रोपटं कुणी न बघताच मेलं शब्दांचा पसारा हवा मोर-पिसारा नको शब्दात उलगडून सांगा 'नुस्तं बघणं' नको 'नुस्त्या' बघण्या-ऐकण्यात सौंदर्यगंध दरवळतो समजून घेण्याच्या नादात तोच नेमका हरपतो समोर अप्सरा उभी तिचं आधी नाव सांगा वय-जात-उंची-शिक्षण सगळं तपशील्वार सांगा सांदि-कोपर्‍यात डुलणारं फूल- त्यात विशेष क

मी न माझे राहिले शब्द कंठी दाटले, सुक्या पापण्यांचे पाते ओले भासले. काय सांगु मनाला या बुद्धीची अगतिकता. स्वच्छंदी अंतरंग रंगले नकळत हसु उमटले , जुन्या आठवणींचे मनी गीत गुंजले . अंतरंगाची वेडी माया स्वप्नांची पाठ सोडेना, बिलगुनी तू मज येता अंगी रोमांच उठले. बेधुंद मुक्त मनाने वेध घेत करी आसमंती विहार. आसवांना चुकवत करी धाव जीवलागाचा. ऊन सावलीचा खेळ आयुष्याचा, गोडासाठी साथ खार्याची …

मुळांनी जमिनिशी अबोला धरून पानाफुलांना अडचणीत आणू नये त्या बिचाऱ्यांच्या वाऱ्याशी बहराच्या गप्पा रंगलेल्या असतात आपले अधाशी कोंब घेऊन वाट फुटेल तिकडे फुटू नये जुन्या खंबीर इमारतीही मग भेगाळून ढासळू लागतात घनघोर तूफान येतं चालून तेव्हा आपली जागा सोडू नये मुळांवर विसंबूनच तर फांद्या तूफानाशी लढू शकतात जावं खोल खोल रूजून, मातीवर उघडं पडू नये वर कोरड्या उफाड्यात खाली झुळझुळ झरे असतात इमान राखावं जमिनीशी, आभाळाकडे व्यर्थ पाहू नये उन्मळून वर आलेल्या सांगा, मुळांना काय अर्थ आहे? - संदीप चांदणे

असे एक वेडा तिथे तो भिकारी भुकेच्या आकांती जगाला पुकारी तमा न तयाला उन्हा-पावसाची दिसे भुक डोळी किती त्या दिसाची नसे आप्त कोणी तया पामराला जीवा साथ द्याया कुणी न घराला थकुनी कधीचा फिरे तो अभागी कुठे श्वान वेडे तयापाठी लागी अधु पाय त्याचा अधु लोचनेही नसे त्राण त्याच्या जराजीर्ण देही करुणा जगाची कुठे आज गेली दशा मानवाची खुलेआम झाली दिले हाकलोनी जया अन्न मागी अखेरी उपाशी बसे एक जागी आगीने भुकेच्या जणु अर्धमेला म्हणे तुच देवा पाहा लेकराला किती लोक आले किती लोक गेले तया पाहताही किती थेट गेले कुणी एक आला दिली त्यास नाणी दुवा देई त्याला अधु त्या हातानी असे वंचिताचे कि ते संचिताचे जिणे हे नश