कविता माझी

मुरलीधर बन्सीधर प्रेमसागर तू मनोहर शामघन हरिहर गोपाल तू भोळा किसन तू मनमोहन गिरिधर भाविकांचा द्वारकाधीश नृपवर माखनचोर गोपिकांचा रूक्मिणीच्या वरा तू यशोदरचा कान्हा मीरेचा राणा राधेच्या मोहना स्त्रिमनाचा वेध फ़क्त तुलाच जमेल म्हणून 'नौछावर' प्राण केले तुझ्यावर

अशी एक फक्त कल्पना असावी. सोनेरी त्या क्षणाला एकांताची साथ असावी...! गुलमोहराचा बहर, आणि तिथेच आपली भेट असावी...! जसे एखाद्या पाखराची, गोड ड्रीम डेट असावी...! तू मात्र,,, आवडत्या आकाशी रंगाच्या, पोशाखात असावी...! आकाशालाही हेवा वाटावा, इतकी तू सुंदर दिसावी...! निरोप घेतांना डोळ्यांमध्ये, अश्रूची एक झलक असावी...! डोळ्यामधले भाव जाणूनी, नाजुकशी ती मिठी असावी...! जीव ओतला तुझिया पायी, आशा तुझीही हीच असावी...! एकमेकांची साथ अशी ही, दरवेळी रम्य असावी...!

प्रारब्ध मुक्त आम्ही मृगद्वय विहरत होतो रानावनात कांचन वल्कले भरली सीतेच्या मनात टाकुनी मंत्र मरीच शिरला सख्याच्या तनात मोहवुनी रामास केला त्याने घात रामाच्या हाती पारध सख्याचे झाले आठवणीच्या ज्वाळेत मी मात्र सती गेले राजेंद्र देवी

कुशी अलगद जेंव्हा तू वळतो कुशीवर रात्र पण करवट घेते अनावर होते झोप अन डोळ्यात स्वप्न उतरते स्वप्नात जेंव्हा तू उतरतो पहाट अपुरी पडते वियोगाच्या कल्पनेने झोप माझी उडते देईन साथ मी कल्पांतापर्यंत देशील ना तू पण ? विचाराने या मी रोज कुशी बदलते राजेंद्र देवी

तुझ्या आठवणीत... बहरलेल्या वेलीवर एक कळी खोळंबली तुझ्या आठवणीत ति अजून नाही उमलली गाभाऱ्यातील ज्योत मंदपणे तेवली तुझ्या आठवणीत हळूच लवलवली आभाळातील चांदणी रात्रभर गुरफटली तुझ्या आठवणीत पहाटे ति चमचमली राजेंद्र देवी

स्मरशील का? सदोदित आईच्या कुशीत कधी माझ्या कुशीत शिरशील का? सदोदित आईच्या मागे मागे कधी माझ्या मागे फिरशील का? सारे हट्ट आईला सांगतोस कधी कधी मला मागशील का? साऱ्या गुजगोष्टी आईला सांगतोस कधी कधी मला सांगशील का? पोटासाठी दूरदेशी मी कधीतरी मला स्मरशील का? राजेंद्र देवी

क्षणाचे सोबती.... कशाला हवेत नगारे नौबती आपण सारे क्षणाचे सोबती जुळुनी येती जेव्हा प्रेमाची नाती कशाला हवीत रक्ताची नाती नुसतेच फोफावती वृक्ष सारे भगवंताच्या माथी तृणाचीच पाती वृथा तळपती सूर्याची किरणे तिमिरात तळपती समईच्याच ज्योती रोवून दाव एकतरी निशाण जगात आहेत मोजकेच जगज्जेती राजेंद्र देवी

स्वप्नातले कोंकण साधेच घर माझे , छोटेसे अंगण त्यात अवतरले, सारे वृक्षगण अंगणात माझ्या, तुळशी वृंदावन माथ्यावर दूर्वा, दुडदुडतो गजानन अंगणात माझ्या, कर्दळीचे पान घालतो मांडव, संतुष्ट होई सत्यनारायण नारळ सुपारी डुले, आहे त्यास मान नैवेद्याला सजते, केळीचे पान परसदारी फुलती फुले, दारी आंब्याचे तोरण शंकरास वाहते, बेलाचे पान स्वप्न माझे साधे, सदाहरित कोंकण त्यात असावे घरकुल माझे छान राजेंद्र देवी

लोपला अंधार सारा, माखली तेजात नगरी उजळले सारेच रस्ते, वाहती आनंदलहरी लागले लाखो दिवेही, जाळण्या काळोख सारा धुंद तो आला सुगंध, कुठुनसा घेऊन वारा शोभतो आकाशकंदिल, टांगला उंचावरी टाकला दारी सडाही, बांधले तोरण दारी होई ते अभ्यंगस्नान, लावुनी उटने सुगंधी तप्त ते पाणी पहाटे, चढविते न्यारीच धुंदी बोचरी थंडी गुलाबी, फुलविते रोमांच अंगी रांगोळी दारामधे ती, रंगुनी साऱ्याच रंगी रोषणाई हा खरोखर, प्राण या दिपोत्सवाचा शुभशकुनी सोनकिरणे, नाश करिती दानवांचा चाहती आबालवृद्ध, गोड खाऱ्या त्या फराळा वाढवी गोडी सणाची, मित्र नि आप्तांचा मेळा काय मी वर्णु दिवाळी, सोहळा परमोच्च आहे मानवाच्या संगतीने, देवसुद्धा

विश्वस्ता... जगावेगळा आहे मी फिरस्ता चोखाळतो मी अनोळखी रस्ता लावतो मलम मी परोपरी घाव घालणे हा तुझा शिरस्ता राहतो हजर प्रत्येक समारंभास बांधतो वेदनेचा नेहमी बस्ता केला गुन्हा, केली प्रीत तुजवरी आयुष्यात काढल्या अनेक खस्ता झालो चरणी लीन नियतीच्या आता तुझाच आहे भरवसा विश्वस्ता राजेंद्र देवी