करुण

क्रांतीतैची माफि मागून- ह्या काव्याचे हे एक स्वैर विडंबन-

आज मला सगळे ते हवे-हवेसे वाटते
कासवालाही जलद जाणे हवेसे वाटते

रिचवले पेले फुल्ल भरुन हे असले एव्हढाले
अग बाई, हे काय, हे तर आजच आले वाटते?

खोटंच हसत म्हणालो, "धुंदीत मजा असते"
पण मीच घेते, का तुला घेणे नकोसे वाटते?

सावली माझी म्हणे, "आराम थोडा दे मला,
सारखे झिंगणे तुझ्या सारखे नकोसे वाटते!"

आण काही तू नवे आता, बाटल्या नको त्या जुन्या
तेच-तेच शेंगदाणे नि मांचोरीयन नकोसे वाटते

प्रेरणा : त्या दिवशीच्या विधानसभेतल्या अभुतपुर्व प्रसंगानंतर संकेतस्थळांवर "विचारवंतांच" एकदम पेव फुटलं. त्यांनी करदात्यांचे वैफल्य, सामान्य माणसाचे जिवन, राडेबाजी ह्या मुद्द्यांचा आधारे आपल्या राखीव कुरणात बेसलेस विधाने आणि आगापिछा नसलेले आरोप घेऊन बराच उतमात घालता.
शेवटी आमच्या पराला "शोध विचारवंताचा" नामक मोहीम राबवावी लागली.

पुण्याच्या पेशव्यांचं बुधवारचं सदर पाहून आमची मळमळ अंमळ वाढत जाते. ना इनोचा इलाज चालला ना आलेपाचकाचा! मग ही मळमळ आम्ही अशा प्रकारे बाहेर काढली. प्रेरणा अशीच एक कविता(?) आमचे मित्रवर्य खोबारसेठ यांना समर्पित केलेली.

शोधतोय
मी माझ्या
एका फेवरीट कल्पनेला

इथेच
या मिपावर
साक्षात्कार झाला मला

रोज
या बोर्डावर
प्रतिसाद व्यनीतून कळवायची

प्रशंसा
स्वतःचीच अन
मज्जा मज्जा यायची

अचानक
एके दिवशी
प्रतिसाद ओघ आटला

आता
वाचने शेकडो
पण प्रतिसाद थांबला

तू नेलास, तर आज पाऊचही नाही
बोटास चुन्याचे दर्शनही नाही

हुडकत होतो चघळायला जरा मी
ठेवणीतली पुडीही वळचणीत नाही

वेड्या तोंडा तलफ असे चिमटिची
चावायला काडी जवळ एकही नाही

खास पुडी अजूनही बॅगेत आहे
पण आंत,नेहेमीची चुनापुडी नाही

सांग नेता पाऊच काय करु मी?
"चिमटीविना जगण्याची अजून खाज नाही"

चिमटीची मागणी केल्यावर दिलेला पाऊचच मित्राने नेल्यानंतरची अवस्था.

तू नाहीस, की जसा पाउसही नाही
चातकास मेघाचे दर्शनही नाही

हुडकत होतो प्रेमाचा झरा मी
नशीबास मंजुर मृगजळही नाही

वेड्या मनास साथ असे सुरांची
रडण्यास खांदा जवळ एकही नाही

आस तुझी अजुनही स्वप्नांस आहे
असुनी समोर, डोळ्यांस भासतही नाही

मिळता न तु सांग काय करेन मी?
"तुझ्याविना जगण्याची आता हौसही नाही"

काव्य 'रिफाईन' प्रोसेसमधे मदतीबद्दल विशेष आभारः श्रामो आणी नाना

तुला ते आठवते का सारे?
सर्द संध्याकाळी त्या
गुंफुनी हात फ़िरलेले
तुला ते आठवते का सारे?
गर्द चांदण्या आकाशी
अन गहिरे ते उसासे
तुला ते आठवते का सारे?
फुले उमलता प्रितीची
मन हळवे झालेले
तुला ते आठवते का सारे?
पाठमोरा होऊन जाताना
पाश सारे तोडलेले
तुला ते आठवते का सारे?
या देहाच्या धुरातून
अश्रु तुझे दाटलेले
तुला ते आठवले का सारे?

प्रसन्ना जीके १५-१०-०८

आठवतात का ते क्षण तुला?
किती सहज विचारले होतेस आवडते का मी तुला?
खूप विश्वासाने दिला होता होकार तुला.....
कारण वाटले नव्ह्ते कधी सोडुन जाशील मधेच मला.

आठवतात का ते क्षण तुला?
किनार्‍यावर वाळूत खेळताना,वाळूत आपली नावे लिहिताना,
आलेल्या लाटेने फक्त माझेच नाव पुसल्याचे जाणवले होते मला.
वाटले नव्ह्ते कधी सोडुन जाशील मधेच मला

आठवतात का ते क्षण तुला?
एकत्र प्रेमाच्या आणाभाका खाताना ,शेवट पर्यंत साथ देण्याचं वचन देताना
का कुणास ठावूक पण आभाळ भरुन आल्याचं आठवय मला.
वाटले नव्ह्ते कधी सोडुन जाशील मधेच मला

तू विरलीस पंचमहाभुतात .......
ती वेळ... ती तिथी... मी गोंदलीय माझ्या मनावर.. ठळकपणे.
प्रहराप्रहराला आठवणी शिंपून देते तजेला त्या हिरव्या जखमेला
जिने व्यापलाय तनामनाचा परिघ आणि
ठसठसतेय माझं संपुर्ण अस्तित्व...
....
......

प्रसन्ना जीके यांची गुलमोहोर वाचुन सुचलं :&

काय सांगु ती स्वाइन फ्लु ची साथ
ऑगस्टपासुनच आहे त्याच्या हातात मात
शाळेत जाताना रस्त्या रस्त्यावर त्याचे अधिष्ठान
हिरव्या पांढर्‍या मास्कमधुन हळुच डोकावते नाक अन् कान

ताप येता हुरहुर लागतसे जीवा
सर्दीपडश्या मागे स्वाईन नसेल ना हा घोर जीवा
सर्दीच्या सोबतीने श्वास फुलतसे बडा
कुंद वारे वाहताना समोर व्हेन्टीलेटर खडा

माझ्या वाडःमयावडीने
काव्यलेखनबिखनथोडंफारअस्तंचालू
पोटापाण्यासाठीशिकवताशिकवता

मात्र हल्ली मजा येत नाही
काही मन्जे काहीच भावत नाही , घुसत नाही
काळीजफाडून जिभेतूनकौतुकफव्वारे उमटतनाहीत
सारंसारं नैराश्यभरं, ओव्हररेटेड

गायनवादननृत्य साहित्यसंगीतकला टीव्हीनाटकसिनेमा टेनिससॉकरक्रिकेट
ओ व्ह र रे टे ड

मिसिंडियामिस्टर्युनिवर्स वर्ल्डकपनोबेलॉलिम्पिकऑस्कर
उगवत्या अन मावळत्या तार्‍याबिर्‍यांची व्यर्थ धडपड
सौंदर्याचीअन्सुरांचीपूजाबिजा
ओ व्ह र रे टे ड