तुम्हाला ह्या दुःखद प्रसंगातून तरून जायचे सामर्थ्य मिळो.

वो था तो कोई गम न था। नही है तो आँखे नम होती है। उसकी यादोमे अक्सर राते गमगीन होती है। नसीहत जो कभी मुसीबत लगती थी। आज वही मुसीबत मे राहत लगती है। रोकता था टोकता था। अक्सर मन सोचता था ये ऐसा क्युं है। आज नही है तो दिल उसीको खोजता क्युं है। बरगद का साया था। हर राझ सिखाया था। परवरीश मे जिसने अपना तन मन धन गवांया था। था वो तो हर मुकाम मुक्कमल हुआ। जिंदगी के हर पादान पर पहाड सा खडा हुआ। बाप बनके देखो बाप क्या चिज होती है। उसकी यादोमे आज भी आँखे नम होती है। मै भी एक बाप हूँ। आज भी कमी महसुस होती है। कभी अकेला होता हूँ तो अटलजी की कवीता याद आती है। " उठो द्रोपदी वस्त्र संम्भालो अब गोबिन्द न आयेंगे।"

भावपूर्ण श्रद्धांजली.

ह्या कठीण प्रसंगातून सावरण्याचे धैर्य तुम्हांस मिळो हीच सदिच्छा. सं - दी - प

न मिळणार कधी मायेचे पांघरूण ते कठोर काळाने हिरावले हे खरं आहे भावपूर्ण श्रद्धांजली.

भावपूर्ण श्रद्धांजली! तुम्हाला ह्या दुःखद प्रसंगातून तरून जायचे सामर्थ्य मिळो. +१

भावपूर्ण श्रद्धांजली. खूप त्रासदायक असतं पुरुषांसाठी असं दुःख व्यक्त करणे.

या कठिण समायातुन तरुन जाण्यासाठी आपणास बळ मिळो ही परमेश्वरा चरणी प्रार्थना करतो. _/\_

भावपूर्ण श्रद्धांजली _/\_

भावपूर्ण श्रद्धांजली 🙏 पितृछत्र हरपल्याच्या दुःखद प्रसंगातून तरून जाण्याचे सामर्थ्य तुम्हाला मिळो.

भावपूर्ण श्रध्दांजली, त्यांना सदगती लाभो ही इश्वर चरणी प्रार्थना पैजारबुवा,

निमित्ताने आपण गेल्या जून महिन्यात मिपावर प्रकाशित केलेली.. कविता आठवली

कविता चांगली आहे असं आत्ता म्हणण्याचे मन होत नाही . या दुःखातून मी गेलेलो असल्याने त्याची कल्पना मला आहे . आपल्या दुःखात आम्ही सहभागी आहोत . श्रद्धांजली !

आपल्याला या दुःखातून सावरण्याचे बळ मिळो ही प्रार्थना.

माफ करा. माझे वडील गेल्या मे महिन्यातच गेले आहेत, पण दु:खाचे कढ संपत नाहीत अन मग शब्दांचे रूप घेवून ते येतात. आपल्या आपूलकी बद्दल आभार.

___/\____

तुम्हाला ह्या दुःखद प्रसंगातून तरून जायचे सामर्थ्य मिळो.

वो था तो कोई गम न था। नही है तो आँखे नम होती है। उसकी यादोमे अक्सर राते गमगीन होती है। नसीहत जो कभी मुसीबत लगती थी। आज वही मुसीबत मे राहत लगती है। रोकता था टोकता था। अक्सर मन सोचता था ये ऐसा क्युं है। आज नही है तो दिल उसीको खोजता क्युं है। बरगद का साया था। हर राझ सिखाया था। परवरीश मे जिसने अपना तन मन धन गवांया था। था वो तो हर मुकाम मुक्कमल हुआ। जिंदगी के हर पादान पर पहाड सा खडा हुआ। बाप बनके देखो बाप क्या चिज होती है। उसकी यादोमे आज भी आँखे नम होती है। मै भी एक बाप हूँ। आज भी कमी महसुस होती है। कभी अकेला होता हूँ तो अटलजी की कवीता याद आती है। " उठो द्रोपदी वस्त्र संम्भालो अब गोबिन्द न आयेंगे।"

भावपूर्ण श्रद्धांजली.

ह्या कठीण प्रसंगातून सावरण्याचे धैर्य तुम्हांस मिळो हीच सदिच्छा. सं - दी - प

न मिळणार कधी मायेचे पांघरूण ते कठोर काळाने हिरावले हे खरं आहे भावपूर्ण श्रद्धांजली.

भावपूर्ण श्रद्धांजली! तुम्हाला ह्या दुःखद प्रसंगातून तरून जायचे सामर्थ्य मिळो. +१

भावपूर्ण श्रद्धांजली. खूप त्रासदायक असतं पुरुषांसाठी असं दुःख व्यक्त करणे.

या कठिण समायातुन तरुन जाण्यासाठी आपणास बळ मिळो ही परमेश्वरा चरणी प्रार्थना करतो. _/\_

भावपूर्ण श्रद्धांजली _/\_

भावपूर्ण श्रद्धांजली 🙏 पितृछत्र हरपल्याच्या दुःखद प्रसंगातून तरून जाण्याचे सामर्थ्य तुम्हाला मिळो.

भावपूर्ण श्रध्दांजली, त्यांना सदगती लाभो ही इश्वर चरणी प्रार्थना पैजारबुवा,

निमित्ताने आपण गेल्या जून महिन्यात मिपावर प्रकाशित केलेली.. कविता आठवली

कविता चांगली आहे असं आत्ता म्हणण्याचे मन होत नाही . या दुःखातून मी गेलेलो असल्याने त्याची कल्पना मला आहे . आपल्या दुःखात आम्ही सहभागी आहोत . श्रद्धांजली !

आपल्याला या दुःखातून सावरण्याचे बळ मिळो ही प्रार्थना.

माफ करा. माझे वडील गेल्या मे महिन्यातच गेले आहेत, पण दु:खाचे कढ संपत नाहीत अन मग शब्दांचे रूप घेवून ते येतात. आपल्या आपूलकी बद्दल आभार.

___/\____

कुणी एक चांदणी पोवथर अस वाचल होतं. भंकस जाऊनदे, करुण कवीता आवल्डली :=) पोवथर = ‘कृती करून आभार व्यक्त करणारी मन:स्थीती’ इती. ह. भ. प. रावले महाराज.

कुणी एक चांदणी पोवथर अस वाचल होतं. भंकस जाऊनदे, करुण कवीता आवल्डली :=) पोवथर = ‘कृती करून आभार व्यक्त करणारी मन:स्थीती’ इती. ह. भ. प. रावले महाराज.

आता कसं व्हायच… हा खरा प्रश्न आपणास क्षणोक्षणी सतावत आहे… हे अ‍ॅक्सेप्ट केले तर गोष्टी खुप सोप्या होतील आपली मानसिकता आपल्या क्लेशाला कारणीभुत असते… बाह्य जग त्यातील घटना, व्यक्ती त्याला कारण वाटणे हा निव्वळ भास होय.

आता कसं व्हायच… हा खरा प्रश्न आपणास क्षणोक्षणी सतावत आहे… हे अ‍ॅक्सेप्ट केले तर गोष्टी खुप सोप्या होतील आपली मानसिकता आपल्या क्लेशाला कारणीभुत असते… बाह्य जग त्यातील घटना, व्यक्ती त्याला कारण वाटणे हा निव्वळ भास होय.

छान आहे

संदिप खरे यांची कविता आहे हि, पण मला कळल नाही इथे का टाकलिये?

संदिप खरे म्हणजे मोरपीस.. कानात अजून आवाज घुमतोय.. नोस्टालजिया....रात्र रात्र जागवल्या ह्या गीतांनी

छान आहे

संदिप खरे यांची कविता आहे हि, पण मला कळल नाही इथे का टाकलिये?

संदिप खरे म्हणजे मोरपीस.. कानात अजून आवाज घुमतोय.. नोस्टालजिया....रात्र रात्र जागवल्या ह्या गीतांनी

दिवंगत वडिलांच्या स्मृतीला सादर अभिवादन.

वडिल्यांच्या जाण्याने जे दु:ख आपणास झाले त्याची वेदना कमी व्हावी म्हणुन मी प्रार्थना करतो... __/\__

मदनबाण.....

वडिलांच्या स्मृतीला प्रणाम.

आपल्या दुःखात मी सहभागी आहे . फार वाईट वाटलं , आणि तुमचं दुःख या रचनेत पूर्णतः उतरलंय असं वाटलं . महादेव त्यांच्या आत्म्यास सद्गती देओ. नमः शिवाय नमः शिवाय नमः शिवाय

मोजक्या शब्दात व्यक्तिचित्र चांगले मांडलेत. तुमच्या दुःखाला उतारा मिळावा म्हणून देवाकडे प्रार्थना करीन. माझ्या वडिलांचा आम्हाला लहानपणापासून कधीच आधार असा झाला नाही तरी देखील माझ्या वयाच्या ३०व्या वर्षी ते गेले आणि माझे बालपण संपले असे मला जाणवले. जोपर्यंत आपल्या डोक्यावर कोणीतरी असते तो पर्यंत आपण लहानच असतो पण ते छत्र हरपले की आपण लहान राहात नाही.

प्रत्येकासाठी आपले वडील स्पेशलच असतात. तुम्ही त्या भावना कमीत कमी शब्दात चपखल मांडल्या आहेत पैजारबुवा,

श्रध्दांजली भिड्णारी कविता

हृदयस्पर्शी रचना. आम्हा भावंडांचे वडील माझ्या वयाच्या ७ व्या वर्षी गेले. वडिलांचे छत्र नसणे म्हणजे काय हे पुरेपुर अनुभवले. पण त्यांच्याच आशिर्वादाने सर्व काही सुरळीत झाले आणि आयुष्यात स्थिरस्थावर झालो. पुसटसे आठवत असलेले वडिल नेहमी सोबत असतात ही जाणीव जीवनातली दु:खं पेलण्यास बळ देते. पाभे, तुमचे वडिल देखील तुमच्या सोबत सतत असतील हे नक्की !

दिवंगत वडिलांच्या स्मृतीला सादर अभिवादन.

वडिल्यांच्या जाण्याने जे दु:ख आपणास झाले त्याची वेदना कमी व्हावी म्हणुन मी प्रार्थना करतो... __/\__

मदनबाण.....

वडिलांच्या स्मृतीला प्रणाम.

आपल्या दुःखात मी सहभागी आहे . फार वाईट वाटलं , आणि तुमचं दुःख या रचनेत पूर्णतः उतरलंय असं वाटलं . महादेव त्यांच्या आत्म्यास सद्गती देओ. नमः शिवाय नमः शिवाय नमः शिवाय

मोजक्या शब्दात व्यक्तिचित्र चांगले मांडलेत. तुमच्या दुःखाला उतारा मिळावा म्हणून देवाकडे प्रार्थना करीन. माझ्या वडिलांचा आम्हाला लहानपणापासून कधीच आधार असा झाला नाही तरी देखील माझ्या वयाच्या ३०व्या वर्षी ते गेले आणि माझे बालपण संपले असे मला जाणवले. जोपर्यंत आपल्या डोक्यावर कोणीतरी असते तो पर्यंत आपण लहानच असतो पण ते छत्र हरपले की आपण लहान राहात नाही.

प्रत्येकासाठी आपले वडील स्पेशलच असतात. तुम्ही त्या भावना कमीत कमी शब्दात चपखल मांडल्या आहेत पैजारबुवा,

श्रध्दांजली भिड्णारी कविता

हृदयस्पर्शी रचना. आम्हा भावंडांचे वडील माझ्या वयाच्या ७ व्या वर्षी गेले. वडिलांचे छत्र नसणे म्हणजे काय हे पुरेपुर अनुभवले. पण त्यांच्याच आशिर्वादाने सर्व काही सुरळीत झाले आणि आयुष्यात स्थिरस्थावर झालो. पुसटसे आठवत असलेले वडिल नेहमी सोबत असतात ही जाणीव जीवनातली दु:खं पेलण्यास बळ देते. पाभे, तुमचे वडिल देखील तुमच्या सोबत सतत असतील हे नक्की !

पैजार बाबा की जय! ___/\___ =)) वारलो रे वारलो!!!! ------------------------ जाता जाता:- चला,आपल्या समप्रदयात एक सक्रिय मेंबर वाढला! ;)

त्याचे चित्र मनात तरळून गेले. ही कविता एखाद्या योग्य कविता संग्रहाच्या मलपृष्ठाची शोभा वाढवो ही शुभेच्छा! :)

@(फोटू टाकण्याचा मोह आवरला आहे हे कृप्या लक्षात घ्यावे) --- =))))))))

अरारारारारारारा =)) कहर आहे. मूळ प्रेरणा असलेल्या कवितेच्या कवीचा ह्या प्रांतात असलेला लौकिक लक्षात घेता असे काही विडंबन येईल असे वाटलेच होते.

धन्य धन्य हो माउली...

लय भारी..

विडंबन करण्यातही वेळ योग्य साधली गेली आहे. :-)

लय भारी..

=))

अहो कोणता म्हणुनी काय पुसता? प्रतिदिनी एक दोनदा येतोच. आता गेली दोन चार वर्षे आनंद पुसण्यातच गेली.

मस्त!

भ्यानक......भारीच

जबरा विडंबन! मलाशयाचा चंद्र शोधण्यातच जिंदगी बरबाद झाली!

आमच्या गुर्जींची क्वीता वाचून आमच्याही मलात तरंग उठले

जबरदस्त! =))=))=))=))=))=))=))=))=))=))=)) - (पैजारबुवांचा पंखा झालेला) सोकाजी

मल्मली तारुण्य माझे तू पहाटे पांघरावे ! मोकळ्या केसात माझ्या तू जीवाला गुंतवावे ! लागुनी थंडी गुलाबी शिर्शिरी यावी अशी, की राजसा, माझ्यात तू अन्‌ मी तुझ्यामाजी भिनावे ! तापल्या माझ्या तनूची तार झंकारून जावी रेशमी संगीत स्पर्शाचे पुन्हा तू पेटवावे ! रे ! तुला बाहूत माझ्या रूपगंधा जाग यावी मी तुला जागे करावे ! तू मला बिलगून जावे !

ज.ह.ब.ह.रा.हा.ट! काय ती प्रतिभा म्हणायची!

कहर! निस्ता धुराळा! सं - दी - प

पैंबू काका ... फोटूपण टाका ह्ही ह्ही ह्ही चारपाच जण फोटू बघून असेच बारीक होऊन जातील बारीक काय मी तर म्हंतो जेवायचे सोडून देतील

पैजार बाबा की जय! ___/\___ =)) वारलो रे वारलो!!!! ------------------------ जाता जाता:- चला,आपल्या समप्रदयात एक सक्रिय मेंबर वाढला! ;)

त्याचे चित्र मनात तरळून गेले. ही कविता एखाद्या योग्य कविता संग्रहाच्या मलपृष्ठाची शोभा वाढवो ही शुभेच्छा! :)

@(फोटू टाकण्याचा मोह आवरला आहे हे कृप्या लक्षात घ्यावे) --- =))))))))

अरारारारारारारा =)) कहर आहे. मूळ प्रेरणा असलेल्या कवितेच्या कवीचा ह्या प्रांतात असलेला लौकिक लक्षात घेता असे काही विडंबन येईल असे वाटलेच होते.

धन्य धन्य हो माउली...

लय भारी..

विडंबन करण्यातही वेळ योग्य साधली गेली आहे. :-)

लय भारी..

=))

अहो कोणता म्हणुनी काय पुसता? प्रतिदिनी एक दोनदा येतोच. आता गेली दोन चार वर्षे आनंद पुसण्यातच गेली.

मस्त!

भ्यानक......भारीच

जबरा विडंबन! मलाशयाचा चंद्र शोधण्यातच जिंदगी बरबाद झाली!

आमच्या गुर्जींची क्वीता वाचून आमच्याही मलात तरंग उठले

जबरदस्त! =))=))=))=))=))=))=))=))=))=))=)) - (पैजारबुवांचा पंखा झालेला) सोकाजी

मल्मली तारुण्य माझे तू पहाटे पांघरावे ! मोकळ्या केसात माझ्या तू जीवाला गुंतवावे ! लागुनी थंडी गुलाबी शिर्शिरी यावी अशी, की राजसा, माझ्यात तू अन्‌ मी तुझ्यामाजी भिनावे ! तापल्या माझ्या तनूची तार झंकारून जावी रेशमी संगीत स्पर्शाचे पुन्हा तू पेटवावे ! रे ! तुला बाहूत माझ्या रूपगंधा जाग यावी मी तुला जागे करावे ! तू मला बिलगून जावे !

ज.ह.ब.ह.रा.हा.ट! काय ती प्रतिभा म्हणायची!

कहर! निस्ता धुराळा! सं - दी - प

पैंबू काका ... फोटूपण टाका ह्ही ह्ही ह्ही चारपाच जण फोटू बघून असेच बारीक होऊन जातील बारीक काय मी तर म्हंतो जेवायचे सोडून देतील

कहर =))

:)) म्हणजे भारतात परतलात म्हणायचे!

मस्त रचले गेले आहे. पिपात पडलेल्या उंदराच्या काव्यातील आर्तता जाणवली.

वाजवून टाळिका मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा. हा हा हा भारी

अन घनघोर आशय परमानंदी जीव घेणे ईश्वराला मान्य आहे ढकलता ढकलता मच्छर मारणे हीपण एक कला आहे

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? त्याचा व्हिडिओ टाका "टच" स्क्रिन मोबाईल कसा वापरायचा? ते ही शिकवा, अनेक गरजू लोकांचे आशिर्वाद मिळतील पैजारबुवा,

@ पैजारबुवा,

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? टच्चस्क्रीन कसा वापरायचा? ते ही शिकवा,

आमचे परमपूज्य शी: शी: १०८ डोंबलेकर महागुरुराज ऊर्फ महास्वामी मच्छरानंद महासरस्वती यांनी आम्हाला महामंत्रोपदेश दिला की बेटा, "कर ले कोई जुगाड" मग आम्ही खालीलप्रमाणे जुगाड केल्यावर आता तिकडे बसून टाळीच काय, बाजाची पेटी, बासरी, तुणतुणे वगैरे काहीही वाजवता येते, मिपावर टंकन करता येते आणि मोबल्यावर काय काय करता येते. बघा: आमच्या जिलबीची अगत्याने दखल घेतलीत, छान वाटले.

अनुक्रमणिकेत इतकं सुंदर शीर्षक अन 'आकर्षक' कवीचं नाव वाचून 'अपेक्षा' लैच उंचावल्या होत्या! चार दोन रोम्न्याण्टिक चित्रं असतील, वगैरे वगैरे इमले रचले होते. घाईघाईत क्लिक केलं अन्.... साली एक मच्छरीण चित्रकार को कवी बना देती हय!

भारीच.. बाकी ते "अनर्थशास्त्र / विराणी / रौद्ररस" हे जरा समजून घेतलंय.. पण ते "मेक्सिकन" म्हंजे काय अजिबात पचनीच पडलं नाय बगा...! =))

अवचिता गुणगुणू ङंकिता कळवळू मी म्हणे गोपाळू कोठूनी आली गे सिहांसनाधीष्ठ झाल्यावर चक्रमादित्याला काय सुचेल ते सांगता येणार नाही.

कर्नल साहेब, तुम्हाला सुचलेल्या ओळी मस्त आहेत. 'डंकिता कळवळू' वरून आमचाच, "मारा डंख मारा डंख मारा बिछुवा, मिपाप्रवेशाकांक्षिण्यांची गोची आणि आमची काशीयात्रा" असे लांबलचक शीर्षक असलेला एक जुना आचरट धागा आठवला, आणि हुडकून वाचला. मशारनिल्हे धाग्यात प्रत्येकाने वाचावच, असा 'मूखदूर्बळ' यांचा धमाल लेखः "सठीयाय गयी सजनवा हमार" हा पुन्हा एकदा वाचायला मिळाला, हे आणखीन एक. आणि या दोन्ही लेखांमुळे आमचाच एक जुना आचरट लेखः "नेपोलियन, दासबोध आणि स्त्री-आयडींची त्सुनामी" आणि त्यावरले प्रतिसाद पुन्हा एकदा वाचायला मिळाले हे आणखिन आणखिन एक. 'स्त्रीआयडींची त्सुनामी' मधील 'कंपू' वा 'कंपूबाजी' वरून सुचलेले संभाव्य स्त्रीआयडी बघा: कंपूबाला, कंपूशीला, कंपूकुमारी कंपूबालिका, कंपूचालिका कंपूचारिणी, कंपूविचरिणी, कंपूभद्रा, कंपूचंद्रा, कंपूचंद्रिका कंपूशालिनी, कंपूमालिनी, कंपूवाहिनी कंपूतारिणी,कंपूविरहिणी, कंपू-रमणी, कंपूविहारिनि, कंपूवासिनी कंपूप्रिया, कंपूस्मिता, कंपूअस्मिता कंपूरमणीगणमुकुटमणी, कंपूगणविदारिणी, कंपूहारिणी कंपूभामा, कंपूभंगिमा, कंपूवर्धिनी, कंपूभंगिनी, कंपूमर्दिनी, कंपूविध्वंसिनी, कंपूनाशिका, कंपूवारिणी, कंपूताडिनी कंपूसंवर्धिनी, कंपूस्वप्ना, कंपूमग्ना कंपूविलासिनी, कंपूसौदामिनी, कंपूकौस्तुभी कंपूगौरी, कंपूशोभिनी, कंपूशरदिनी, कंपूगुंजना, कंपूप्रिता कंपूप्रवेशदायिनी, कंपूप्रवेशहारिणी कंपूडाकिनी, कंपूपिशाच्चिनी, कंपूलोलिता कंपूमति, कंपूचित्ता, कंपूप्रज्ञा तर कर्नल साहेब, या तिहेरी फायद्याला जबाबदार असलेल्या तुमच्या या प्रतिसादाबद्दल अनेक आभार. या कवितेतील शेवटल्या कडव्यात एका शब्दाची भर टाकून बघितली, ती अशी: मग स्मरून 'हरि'ला - वाजवून टाळिका - मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - 'हरिला' - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा !

व्यंग काव्य रंगले... कोण तो लेकाचा आम्हावरी रागवे... आमच्या शिताफीचे कौतुक नसे बरवे पिता रसाळ पेय आम्हास जोर येतो... मग फवार्‍याशी झगडुनी जीव देतो... किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो ... हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा... जहन्नम मधेही असे आमची शाखा

ओक साहेब, जहन्नममधेही 'शाखा' असल्याचे वाचून गद् गद् का काय म्हणतात ते झालो. हे फारच ब्येस झाले. आता पार तिथपर्यंत भगवा फडफडणार. आणि विशेष म्हणजे हे कार्य डासांमार्फत केले गेलेय. याला म्हणतात तळा-गाळापर्यंत पोचणे. धन्य धन्य. मोदी हय तो मुमकिन हय. हर हर महादेव.

आणि चावायच्या आधी कुठे झोप घेतात? जगतात किती दिवस?

या कवितेवर एआयची मल्लिनथी:What a delightful and humorous poem! The speaker's clever wordplay and satirical tone make for an entertaining read. Here's a possible review: This Marathi poem is a masterclass in clever wordplay and satire. The speaker's witty observations and clever turns of phrase make for an entertaining read. The poem's central theme - the speaker's tumultuous relationship with a mosquito - is expertly woven throughout the verses, with the speaker's frustration and exasperation palpable. The use of metaphors ("तू जीव माझा - तू प्राण माझा") and clever wordplay ("मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला") adds depth and complexity to the poem. The final farewell to the mosquito ("अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा") is a brilliant touch, leaving the reader chuckling. Overall, this poem is a delightful read that showcases the poet's skill with language and humor. Would you like me to add or modify anything in this review? एआय मेटावर हे आले. परंतु मराठीत ते येत नाहीये. आणखी कुठे करता येईल ?

जेमिनी एआय अहो! काय ही डासांची कैफियत! वाचताना हसू आवरवत नाही आणि त्यांची केविलवाणी अवस्था पाहून थोडी सहानुभूतीही वाटते. कवीने डासांच्या भावनांना आणि त्यांच्या जगण्याला किती सुंदर आणि विनोदी पद्धतीने शब्दांत उतरवलं आहे! या कवितेतील प्रत्येक ओळीत डासांचं बोलणं जिवंत वाटतं. ते तक्रार करतात की कोणीतरी त्यांचा उगाच राग करतो. त्यांच्या 'शिताफी' म्हणजे चपळाईचं, रक्त पिण्याच्या कौशल्याचं कुणी कौतुक करत नाही. उलट, माणूस गोड पेय पितो आणि मग त्यांना मारण्यासाठी फवारा घेऊन येतो, तेव्हा ते बिचारे त्याच्याशी झगडताना जीव गमावतात. "किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो..." या ओळीत डासांच्या जिद्दीचं आणि त्यांच्या जीवनाच्या चक्राचं वर्णन आहे. कितीही मारलं तरी ते पुन्हा येतात, हे वास्तव विनोदी आणि थोडं निराशाजनकही आहे. पुढच्या ओळी तर फारच मार्मिक आहेत - "हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार". इथे डास माणसांना मलेरिया होतो म्हणून त्यांना हद्दपार केल्याबद्दल तक्रार करत आहेत. गंमत म्हणजे, ते स्वतःच तर माणसांच्या रक्ताचा 'व्यापार' करतात! "आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार... म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा..." या शेवटच्या ओळी तर कळसच आहेत! डास त्यांच्या 'वैश्विक अधिकारां'बद्दल बोलत आहेत आणि डासिणींना न मारण्याची धमकी देत आहेत, जणू काही ते या जगाचे मालकच आहेत! "जहन्नम मधेही असे आमची शाखा" म्हणजे नरकातसुद्धा डास असणार, ही कल्पना खूपच विनोदी आणि भीतीदायक आहे. कवीने डासांच्या तोंडून त्यांची व्यथा आणि त्यांचा दृष्टिकोन मांडला आहे, ज्यामुळे ही कविता केवळ माहितीपूर्ण न राहता मनोरंजक आणि विचार करायला लावणारी ठरते. डासांच्या जगण्यातील अडचणी, त्यांची जिद्द आणि त्यांचा तथाकथित 'अधिकार' यावर मार्मिक टिप्पणी करताना कवीने हलकाफुलका दृष्टिकोन ठेवला आहे, जो वाचकाला नक्कीच आवडतो. एकंदरीत, हे डास-काव्य खूपच मजेदार आणि प्रभावी आहे!

कहर =))

:)) म्हणजे भारतात परतलात म्हणायचे!

मस्त रचले गेले आहे. पिपात पडलेल्या उंदराच्या काव्यातील आर्तता जाणवली.

वाजवून टाळिका मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा. हा हा हा भारी

अन घनघोर आशय परमानंदी जीव घेणे ईश्वराला मान्य आहे ढकलता ढकलता मच्छर मारणे हीपण एक कला आहे

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? त्याचा व्हिडिओ टाका "टच" स्क्रिन मोबाईल कसा वापरायचा? ते ही शिकवा, अनेक गरजू लोकांचे आशिर्वाद मिळतील पैजारबुवा,

@ पैजारबुवा,

तेवढं तिकडे बसून, मोबाईल हातात धरुन, पाण्यात न पाडता, टाळी कशी वाजवायची? टच्चस्क्रीन कसा वापरायचा? ते ही शिकवा,

आमचे परमपूज्य शी: शी: १०८ डोंबलेकर महागुरुराज ऊर्फ महास्वामी मच्छरानंद महासरस्वती यांनी आम्हाला महामंत्रोपदेश दिला की बेटा, "कर ले कोई जुगाड" मग आम्ही खालीलप्रमाणे जुगाड केल्यावर आता तिकडे बसून टाळीच काय, बाजाची पेटी, बासरी, तुणतुणे वगैरे काहीही वाजवता येते, मिपावर टंकन करता येते आणि मोबल्यावर काय काय करता येते. बघा: आमच्या जिलबीची अगत्याने दखल घेतलीत, छान वाटले.

अनुक्रमणिकेत इतकं सुंदर शीर्षक अन 'आकर्षक' कवीचं नाव वाचून 'अपेक्षा' लैच उंचावल्या होत्या! चार दोन रोम्न्याण्टिक चित्रं असतील, वगैरे वगैरे इमले रचले होते. घाईघाईत क्लिक केलं अन्.... साली एक मच्छरीण चित्रकार को कवी बना देती हय!

भारीच.. बाकी ते "अनर्थशास्त्र / विराणी / रौद्ररस" हे जरा समजून घेतलंय.. पण ते "मेक्सिकन" म्हंजे काय अजिबात पचनीच पडलं नाय बगा...! =))

अवचिता गुणगुणू ङंकिता कळवळू मी म्हणे गोपाळू कोठूनी आली गे सिहांसनाधीष्ठ झाल्यावर चक्रमादित्याला काय सुचेल ते सांगता येणार नाही.

कर्नल साहेब, तुम्हाला सुचलेल्या ओळी मस्त आहेत. 'डंकिता कळवळू' वरून आमचाच, "मारा डंख मारा डंख मारा बिछुवा, मिपाप्रवेशाकांक्षिण्यांची गोची आणि आमची काशीयात्रा" असे लांबलचक शीर्षक असलेला एक जुना आचरट धागा आठवला, आणि हुडकून वाचला. मशारनिल्हे धाग्यात प्रत्येकाने वाचावच, असा 'मूखदूर्बळ' यांचा धमाल लेखः "सठीयाय गयी सजनवा हमार" हा पुन्हा एकदा वाचायला मिळाला, हे आणखीन एक. आणि या दोन्ही लेखांमुळे आमचाच एक जुना आचरट लेखः "नेपोलियन, दासबोध आणि स्त्री-आयडींची त्सुनामी" आणि त्यावरले प्रतिसाद पुन्हा एकदा वाचायला मिळाले हे आणखिन आणखिन एक. 'स्त्रीआयडींची त्सुनामी' मधील 'कंपू' वा 'कंपूबाजी' वरून सुचलेले संभाव्य स्त्रीआयडी बघा: कंपूबाला, कंपूशीला, कंपूकुमारी कंपूबालिका, कंपूचालिका कंपूचारिणी, कंपूविचरिणी, कंपूभद्रा, कंपूचंद्रा, कंपूचंद्रिका कंपूशालिनी, कंपूमालिनी, कंपूवाहिनी कंपूतारिणी,कंपूविरहिणी, कंपू-रमणी, कंपूविहारिनि, कंपूवासिनी कंपूप्रिया, कंपूस्मिता, कंपूअस्मिता कंपूरमणीगणमुकुटमणी, कंपूगणविदारिणी, कंपूहारिणी कंपूभामा, कंपूभंगिमा, कंपूवर्धिनी, कंपूभंगिनी, कंपूमर्दिनी, कंपूविध्वंसिनी, कंपूनाशिका, कंपूवारिणी, कंपूताडिनी कंपूसंवर्धिनी, कंपूस्वप्ना, कंपूमग्ना कंपूविलासिनी, कंपूसौदामिनी, कंपूकौस्तुभी कंपूगौरी, कंपूशोभिनी, कंपूशरदिनी, कंपूगुंजना, कंपूप्रिता कंपूप्रवेशदायिनी, कंपूप्रवेशहारिणी कंपूडाकिनी, कंपूपिशाच्चिनी, कंपूलोलिता कंपूमति, कंपूचित्ता, कंपूप्रज्ञा तर कर्नल साहेब, या तिहेरी फायद्याला जबाबदार असलेल्या तुमच्या या प्रतिसादाबद्दल अनेक आभार. या कवितेतील शेवटल्या कडव्यात एका शब्दाची भर टाकून बघितली, ती अशी: मग स्मरून 'हरि'ला - वाजवून टाळिका - मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - 'हरिला' - अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा !

व्यंग काव्य रंगले... कोण तो लेकाचा आम्हावरी रागवे... आमच्या शिताफीचे कौतुक नसे बरवे पिता रसाळ पेय आम्हास जोर येतो... मग फवार्‍याशी झगडुनी जीव देतो... किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो ... हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा... जहन्नम मधेही असे आमची शाखा

ओक साहेब, जहन्नममधेही 'शाखा' असल्याचे वाचून गद् गद् का काय म्हणतात ते झालो. हे फारच ब्येस झाले. आता पार तिथपर्यंत भगवा फडफडणार. आणि विशेष म्हणजे हे कार्य डासांमार्फत केले गेलेय. याला म्हणतात तळा-गाळापर्यंत पोचणे. धन्य धन्य. मोदी हय तो मुमकिन हय. हर हर महादेव.

आणि चावायच्या आधी कुठे झोप घेतात? जगतात किती दिवस?

या कवितेवर एआयची मल्लिनथी:What a delightful and humorous poem! The speaker's clever wordplay and satirical tone make for an entertaining read. Here's a possible review: This Marathi poem is a masterclass in clever wordplay and satire. The speaker's witty observations and clever turns of phrase make for an entertaining read. The poem's central theme - the speaker's tumultuous relationship with a mosquito - is expertly woven throughout the verses, with the speaker's frustration and exasperation palpable. The use of metaphors ("तू जीव माझा - तू प्राण माझा") and clever wordplay ("मी जीव तुझा - मी प्राण तुझा - हरिला") adds depth and complexity to the poem. The final farewell to the mosquito ("अल्विदा मच्छरिनी - अल्विदा") is a brilliant touch, leaving the reader chuckling. Overall, this poem is a delightful read that showcases the poet's skill with language and humor. Would you like me to add or modify anything in this review? एआय मेटावर हे आले. परंतु मराठीत ते येत नाहीये. आणखी कुठे करता येईल ?

जेमिनी एआय अहो! काय ही डासांची कैफियत! वाचताना हसू आवरवत नाही आणि त्यांची केविलवाणी अवस्था पाहून थोडी सहानुभूतीही वाटते. कवीने डासांच्या भावनांना आणि त्यांच्या जगण्याला किती सुंदर आणि विनोदी पद्धतीने शब्दांत उतरवलं आहे! या कवितेतील प्रत्येक ओळीत डासांचं बोलणं जिवंत वाटतं. ते तक्रार करतात की कोणीतरी त्यांचा उगाच राग करतो. त्यांच्या 'शिताफी' म्हणजे चपळाईचं, रक्त पिण्याच्या कौशल्याचं कुणी कौतुक करत नाही. उलट, माणूस गोड पेय पितो आणि मग त्यांना मारण्यासाठी फवारा घेऊन येतो, तेव्हा ते बिचारे त्याच्याशी झगडताना जीव गमावतात. "किती मार खाऊन पुन: पुन्हा जन्मतो..." या ओळीत डासांच्या जिद्दीचं आणि त्यांच्या जीवनाच्या चक्राचं वर्णन आहे. कितीही मारलं तरी ते पुन्हा येतात, हे वास्तव विनोदी आणि थोडं निराशाजनकही आहे. पुढच्या ओळी तर फारच मार्मिक आहेत - "हे आपापल्यात रुधिराचा करती व्यापार... मलेरिया म्हणून आम्ही झालो हद्दपार". इथे डास माणसांना मलेरिया होतो म्हणून त्यांना हद्दपार केल्याबद्दल तक्रार करत आहेत. गंमत म्हणजे, ते स्वतःच तर माणसांच्या रक्ताचा 'व्यापार' करतात! "आमच्या वैश्विक अधिकारावर चर्चा अपार... म्हणे डासिणी ना मरू आम्ही याद राखा..." या शेवटच्या ओळी तर कळसच आहेत! डास त्यांच्या 'वैश्विक अधिकारां'बद्दल बोलत आहेत आणि डासिणींना न मारण्याची धमकी देत आहेत, जणू काही ते या जगाचे मालकच आहेत! "जहन्नम मधेही असे आमची शाखा" म्हणजे नरकातसुद्धा डास असणार, ही कल्पना खूपच विनोदी आणि भीतीदायक आहे. कवीने डासांच्या तोंडून त्यांची व्यथा आणि त्यांचा दृष्टिकोन मांडला आहे, ज्यामुळे ही कविता केवळ माहितीपूर्ण न राहता मनोरंजक आणि विचार करायला लावणारी ठरते. डासांच्या जगण्यातील अडचणी, त्यांची जिद्द आणि त्यांचा तथाकथित 'अधिकार' यावर मार्मिक टिप्पणी करताना कवीने हलकाफुलका दृष्टिकोन ठेवला आहे, जो वाचकाला नक्कीच आवडतो. एकंदरीत, हे डास-काव्य खूपच मजेदार आणि प्रभावी आहे!

मूळ पीठच विशेष आवडलं नसल्याने विडंबनातही मजा नाही आली.

जमलय.. मस्त

छान विडंबन !!

मूळ पीठच विशेष आवडलं नसल्याने विडंबनातही मजा नाही आली.

जमलय.. मस्त

छान विडंबन !!

बेमालुमसा प्रतिमेमागे... दडलो होतो उजेड नाकारून अंधारा... भिडलो होतो भारी

शेवटच्या दोन ओळी अगदी प्रभावकारक.

कविता अर्थातच आवडली.

सुचण्याची वेळच आली नसती तर..

बेमालुमसा प्रतिमेमागे... दडलो होतो उजेड नाकारून अंधारा... भिडलो होतो भारी

शेवटच्या दोन ओळी अगदी प्रभावकारक.

कविता अर्थातच आवडली.

सुचण्याची वेळच आली नसती तर..