हास्य

पुणेरी बाजीरावाने माझी कविता पळवली तेव्हां काव्यगुरु निकाळजे शनवार वाड्यावर गजला करत उभा होता बाजी बोलला जमवायचं कसं ? त्यावर तो शून्यात नजर लावून म्हणाला सगळंच विझलंय अगदी गझल कार्यशाळेचीही राख झाली आता मायबोली सर्चमधून तेच तेच जुने मतले काढून राजकारणाचे धागे पेटवण्याचा प्रयत्न करतो. ... मात्र उजवीकडून येणारा याकुबचा जनाजा म्हणाला भगविच्या , बघतोच तुला ! एव्हढ्य़ाचसाठी रोखून धरलेलं कधीचं एका काफियासाठी प्राण डोळ्यात आले असताना पन्नास हजार हिरवे कानात कुजबुजले तुझ्या सम्मेलनात इतकी माणसं जमतात का? मतले आणि काफिये फुकटात देइन उर्दू साहित्यातून. बाजी बोलला...

प्रेरणा सांगायला हवीच आहे का? ढुस्क्लेमर : ही एका नाक्यावरच्या वासूची व्यथा आहे , तेव्हा कपया मीटर, वृत्त, यमक, चाल शोधु नये. (पैसा)तायडे, सॉरी... :P मागे उभा मंगेश, पुढे उभा सर्वेश माझ्याकडे बाप तिचा पाहतो आहे ! ओढणी ती माथ्यावरी 'स्टोल' मुखा कव्हर करी मोबाइल रुळे उरी 'भाऊ' तीज सर्वांगास रक्षु पाहे माझ्याकडे बाप तिचा पाहतो आहे ! जन्मजन्मांचा मी वासू इथे कधी तिथे बसू प्रेमी, म्हणावे की कामी? नाक्यावरी येताजाता रोखुनी पाहे माझ्याकडे बाप तिचा पाहतो आहे ! इरसाल म्हमईकर

तुझ्या सहवासात मी देहभान सारे हरपतो तरीही माझ्या पत्नीचा अचूक वेध मी घेतो _______________________________________________________ तुझ्या गहि-या डोळ्यांत माझी नजर गुंतावी तुझ्या ओठांची लाली माझ्या ओठानी पुसटावी

नवीनच लग्न मधुच॑द्राची रात फुटे कवीस कवीतेचा उमाळा अहो आश्चर्य काय त्यात? करे कल्पना॑ची बरसात उडवे उपमा अल॑कारा॑ची खैरात फुट्ती लाह्या॑सारख्या कविता काही ख॑ड न त्या॑त एकएकूनी कविता तयाच्या पत्नी जाई क॑टाळून ला॑बलचक देई जा॑भया मुखच॑द्रमा अन ताणून रात्र तशी फार न झाली डोळे मात्र जडावले कविता तयची निद्रानशावर रामबाण उपाय दिसे पत्नीचा चेहरा पाहून अखेर तो था॑बला जाणवूनि निरुत्साह तिचा तो थोडसा चिडला ''एव्हढी कशी तु अरसीक?'' तो बोलला रागाऊनी एकून बोलणे ते रागावली मग तीही ''मी अरसीक काय?'' बोलूनी तिने, त्यास मिठी मारली! तिच्या रसीकतेची त्यास अहा! पुरेपुर खात्री पटली!

पूर्व प्रकाशित http://kahihikasehi.blogspot.in/2015/10/blog-post_16.html (श्री.

झाले पाठ सप्त शती चे थकूनं गेला जीव आता जाई चरावयासी mess वरं हा जीव रोज रोजची सोयाबीन भाजी खाऊन झाली गोSSSड जुनाSSssट शेवगा बीजटणकी टाळू वरला फोड चपात्यांचे रुमाल येती मूळचे पापड भाऊ मेसवाले फेसं आणिती?तरी किती ते खाऊ!!!? ( दुत्त दुत्त!

"हाय"कू

"हाय"कू हा प्रकार समजवण्याचा नाही समजण्याचा आहे. लेखक मकदूरांना त्यांचे प्रेरणास्थान श्री श्री श्री श्री आत्मुदा (इथे आपला उजवा हात आपल्याच उजव्या आणि डाव्या कानाला लावेल न लावेल असा स्पर्श करणे अतिआवश्यक आहे).यांनी कार्यबाहुल्याने आणी किंचीत खप्पामर्जी (कट्टप्पा मर्जी नाही) असलेने मार्गदर्शनास नकार दिला. पुणे प्रांतीही त्यांना केलेली आर्त विनवणी दुर्लक्षली गेली आणि आम्हाला अंगठा दाखविला. ( त्या अंगठ्याला चुना होता असे वल्लींचा अंदाज आहे, त्या मुळे तो अंगठा आमच्या विनवणीसाठी ठेंगा म्हणून होता का चैतन्यचूर्ण करामत हे कळाले नाही.

जुळयाचे नव्हे जुळ(व्)लेले दुखणे

जुळे १: सासं नसूनही तबला तू सकल मिपाचा झमेला तू धाग्यवरील सैरभैर (चि)चुंद्र अन्... सुप्त बोक्याची जागा तू मोकळाढाकळा रांगडा तू रे सुमडीत सोपान डोम ही तू ज्वर धाग्याचे आरोळी कधी तू कधी फसलेली चारोळी तू मिपात असूनही..

आमची प्रेरणा अर्थातच जगदिश खेबुडकरांचं हे जिवंत गाणं ही दिल्ली हाय एक जतरा, हौसं गवसं नवसं सतरा जो दिल्लीला भुलला न्हाई तो एक येडा भितरा पाच वर्षाचा फिरतो पाळणा ही अवघड फेरी नाव कुणाचे, नाकामंदी कुनी बांदली दोरी जागा होऊन बोलल त्याला, हाय कमांडचा हादरा यु आयडीचा शिनीमा बगा, बगा सोडुनी काम आधार झाला निराधार ना इथे राहीला राम कितीक योजना आशा लावूनी उगा दावतीया नखरा ह्यो फिरता घोडा नाव त्याचं सरकार कुनी नोकरशहा, मंत्री-संत्री टांग टाकुनी स्वार हितंच हाय परि दिसत न्हाई पब्लिक मारतय चकरा हि लोकशाहीची खानावळ लै खवाट कु

हलले "दु"कान

गर्धभरास नवतज्ञाची फक्क्ड खाशी, वरवर करू रंग-रंगोटी ! राजदरबारी अन शासन्काठी जातीवीण का मिळे लंगोटी ?!! सुग्रासान्नाची मिळता थाळी, लाथाळू करंटे सत्वर ! मिरवावी ओकारी त्रिकाळी, नको दाद नको ढेकर ! द्वादशबुद्धी जाणता मर्दा! बाकी फुटकळ चिल्लर खुर्दा! दुष्काळाची साधून संधी! पित्यांची भरपूर चांदी ! जलशिवाराची येता उग्वण, मारूया मुजोर चौका आपुला व्याही त्यालाच ठेका ! द्वाड देव्याची अजब शिकवण, अड्वा फकस्त पाणी, कसली पोळी कसले शिकरण ! दिव्यमराठीची पळवून लाटी ! जिथे तिथे हळूच वाटी ! भाजे पापड कुर्रम्कुर्रम ! मिळता थापड भुर्रभुर्रम !