हास्य

तसा काव्याच्या प्रांतात मी नवशिक्याच.. जमेल तशी केलीय, चू.भू.दे.घे. मी पहात होतो दूर, तू दिलास मजला सूर, लावलीस मला हुरहूर, मी पहात होतो दूर.. मीच होतो मूढ, की तूच होती शूर, तू केलस मला चूर, मी पहात होतो दूर.. तुझा होता वेगळाच नूर, माझ्या भावनांना आला पूर, तू छेडलास माझा सूर, मी पहात होतो दूर.. तू आलीस जवळ पुरेपूर, सांग माझा काय कसूर, लावलीस मला हुरहूर, मी पहात होतो दूर.. तू पलटविलास तूझा नूर, केलस मला भेसूर, मी पहात होतो दूर.... तू... तू ऊडुन गेलीस भूर्र्....

आसं कसं वो तुमी मर्द गडी

आमची प्रेरणा क्रान्तियांची सुरेख रचना अरूपाचे रूप आणि हरिकथेतील कीर्तनकुमार परा यांचे अवलियाचे रूप> "अवलिया" रूप। अवांतर खूप पाध्ये देई चोप । वारंवार कंटकांचेपाठी । रोजपडेकाठी उभा पाध्येजेठी । चौपाटीत मिपाचा कैवारी । साळसूद वरी खर्डी व्यनी करी । संपादका परात्पर गुरु । नाना कैवारु सहजची उद्धरु । धागे काही मायबाप, भ्राता । तूच सखा, त्राता घे रे नीलकांता । सुदर्शन केसुरंगा

आमची प्रेरणा क्रान्तितैची सुरेख रचना 'अरूपाचे रूप' "अवलिया" रूप। अवांतर खूप पाहताही पाध्ये। धाव घेई जंताचीयासाठी। या हाटेलाकाठी उभा अवलिया। टणत्कारी अवांत्राचा कैवारी। पर्‍याही फरारी संकटात टाकी। केसु-रंगा बाण तेथे देव। नांदतो सदैव कैवल्याची ठेव। मार्ल्बोरोत मायबाप, भ्राता। तूच सखा, त्राता अनुष्काच्या कांता। दे दर्शन

फार फार दिवसांपूर्वी लिहीलेली ही विनोदी कविता आहे. वाचा. हसा.विसरा.

एकाच विषयावर दोन , दोन विडंबनं येण्याचा प्रकार दोनदा घडला, मग आम्हाला काही नतद्रष्ट शंका आल्या... एका स्थळात लिहिली, वीडंबने हि दोन शंका विचारणारे, नतद्रष्ट आम्ही कोण? पहिलेच काव्य येई नावाने केसुरंगा केशवसुमार देती पुढचे विरुद्ध अंगा दावीत दोन्हि रंगा पाध्ये चतूर दोन? शंका विचारणारे , नतद्रष्ट आम्ही कोण? पाध्यांस प्रश्न भारी, पडतोय या क्षणासी पंचास काय बोलू, अन् काय सदस्यांशी? दळली पिठी कुणाची, जात्यात आणि कोण? शंका विचारणारे , नतद्रष्ट आम्ही कोण? एके दिनी परंतू पाध्यांस त्या कळाले कंटक जरूर

काल जालभ्रणकरताना मिपाच्या दिशेने बराच धुरळा उडलेला दिसला. नक्की काय झाले पाहण्यासाठी आम्ही तिथे गेलो तर काही जालकंटक आणि पाध्ये यांच्यात चौपाटीवर खडाजंगी चालू होती.. धोरणे, अन्याय , आणीबाणी, गुंड, आयोजक, यजमान, कुत्रे, डुक्कर, इंदिरा गांधी वगैरे वगैरे शब्द फेकाफेकी सुरु होती.

मिपावरील थोर विडंबनकार, संपादक व आता बल्लवाचार्य केशवसुमार यांना समर्पित.

जैपालभौंची ही सुंदर कविता वाचल्यावर आम्हाला राहवले नाही, अंतरंगात गडबड सुरू झाली अन इडंबन जलमलं ! पावसाच खाणं मातीत जाणं पोटात गडगड होणं अतरंगी ओला टॉवेल पिवळी नक्षी कायमच्या साक्षी अतरंगी गच्च दरवाजे ओली थरथर अधिरलेले उदर अतरंगी उठे उधाण सरे देहभान पोटात तुफान अतरंगी झाकल्या खुणा का उघडता पुन्हा घडला काय गुन्हा? अतरंगी नवईडंबनकार इरसाल