हास्य

जयश्रीताईंची सांज ही अशी थांबली आणि आम्हाला आमची लांबलेली (गुलाबी) सांज ही अशी आठवली - लांबलेली सांज, कातरवेळ... मनात तीच.. तशीच नेहमीसारखी ! तेच जीवघेणं मौन , तीच नजर करारी. त्या नजरेची दहशत, ते गर्भगळीत होणं...नकळत !! ते बहाणे, ती धडपड, ती धडधड... लवकर कल्टी मारण्यासाठी. मग कबुली, ते न पटणं, समजून न घेणं मी फिक्सर, ती हिटलर .... सार्‍या संध्येचा विसर ! बागेतलं भटकणं, पावसातलं भिजणं, बारमधलं रमणं, शर्टावरल्या गुलाबी खुणा.... ... .. अन् अचानक... अचानक तिचं प्रकटणं .. मग तिचं अस्तित्व, खरं, वास्तवातलं कानफटातलं, बुक्क्यांतलं ! त

प्रियालीतैंच्या "भयंकर, भेसूर आणि अमानवी काव्य" या धाग्यावर केलेलं विडंबन आहे. तेव्हा दोनच कडवी लिहिली होती. आता पूर्ण काव्याचं विडंबन देतो आहे. सुरेश भट साहेबांच्या या अजरामर कलाकृतीचं हे बीभत्स विडंबन केल्याबद्दल त्यांची माफी मागतो. सिच्युएशन अशी आहे : प्रेयसीला सोडून प्रियकर एकटाच जळाला आहे.

डिस्क्लेमर : प्राजुतैच्या दिवाळीच्या सुंदर कवितेची अशी चिरफाड केल्याबद्दल तिची जाहीर माफी मागतो. प्रस्तुत कवितेत नवर्‍याचे कपडे धुवून धुवून वैतागलेली बायको आपली व्यथा मांडते आहे. समस्त स्त्रीमुक्तीवाद्यांनी कृपया ह. घ्यावे!

शरदिनी ताईंच्या राज्यात घुसखोरीबद्दल क्षमा मागुन माझी ही कविता दिवाळीभेट म्हणून जालिंदरबाबाच्या चरणी अर्पण. काव्यफुफाटा दुर्धरकविता कंपितचंचल आबालभासी काव्यफुफाटा स्थळसंकेती विद्रुपझेले बधीरकर्णी तव तीव्रफटाका आंतरदैत्य भेसुरनृत्य अन भाळोभाळी अधीरकंटकी गदरपुष्टी हुकुमीकुस्ती शब्दास्त्रांची प्या वृशालवृष्टी झाळीतबुद्धी मार्मिकवृद्धी टपटप भरले डोहउसासे चरितसाधन घायाळचुंबन अर्धकारी ती ललाटभासे उथळनौका खवसागरी केसदुधारी कापुन झाले अशी ही कविता करुन वाचक बिचारे वाचुन मेले. आपलाच, सर्वांना दिवाळीच्या हार्दिक शुभेच्छा!!

प्रेरणा - प्राजु यांची शुभेच्छापर कविता 'पुन्हा दिवाळी'. वळवळती त्या जिभा, गुलाबी कट्ट्यावरती संध्याकाळी चुगल्या, लफडी, गॉसिपमधुनी मुक्त चालु दे पुन्हा टवाळी कुणी कुणाच्या खोलीमधुनी.. ओल्या नवथर सोनसकाळी सलज्ज लपुनी आले निघुनी, विचारते बघ पुन्हा टवाळी सजून जाती तरुणी काही, रंग रंगुनी कॉस्मेटिक्सनी शिट्या मारुनी, गाणी म्हणुनी, हसत चालु दे पुन्हा टवाळी मिसळपावची लज्जत ऐसी, झणझण तर्री जिव्हा जाळी आणि चहाचा दरवळ न्यारा, घेउन येतो पुन्हा टवाळी हास्य-विनोदी झरा वाहु दे, परमेशा!

मूळ गीत: सूर तेच छेडिता मूळ गीत एका प्रियकरानं प्रेयसीसाठी म्हटलेलं आहे. गमंत अशी असते की बहुतांशी लोकांची प्रेयसी जेव्हा सुटते, तेव्हा त्यांना सिगारेट ही नवी प्रेयसी हमखास मिळत असते. या कल्पनेवर या गाण्याचे शब्द सहज इकडे तिकडे ठेऊन पाहिले आणि तयार झालं धूर तोच काढीता...

वैशाखाच्या भग्न दुपारी वणवा भोळा ऐसा तळपे मिरची जळजळ क्लिष्ट शहारी पोहे खाऊन प्रचंड दडपे सान्ताने मग क्लॉज टाकला माझ्यावरती तुझीच माया दिव्यझिम्मडी बहरून आली शकुंतलेची काजळकाया सकल धुराडे फ़िरती गगनी तिचे विखारी लोचन झाळी आकाशरेषा जुगनू जळती गुडविलबाबा नयनी झोळी चिर्कुटढक्कन दाढीवाला प्रियानिळाली साडीवाला टोकन धरती फ़िरती वरती अजब पहाडी गाडीवाला काय कुठूनी वरती येते कालयंत्र ते अजब झपाटे अय्या सोडा लवकर बैंया गलोल सत्वर दैया दैया रेलगाडी जीवन झुकझुक आले ठेसन प्रदेश चम्बळ अल्लड सान्ता निरीच्छ जनता दुमदुम ऐके कडाड संबळ जीवी बाबू अर्जुन नागा अल्लुअल्लु डाबर अमला निशानीरोबो दुर्दै

(सुरेश भटांच्या प्रतिभेला सलाम करून.