हास्य

लई दिसांनी दिसले 'रुळ' मग काय आमची गाडी सुटलीच! ;) धन्यवाद नानासाहेब!! हातात कालथा घेवुन आम्ही ढवळायचो ती एका काहिलीवर लक्ष ठेवायची अन् मी दुस-या चुलाणावर नजर ठेवायचो घाम गाळत ढवळत असतांना बोलत असतांना असंच गुर्‍हाळ आपणही काढायचे एकमेकांना हलकेच बजावुन सांगायचो मालकाच्या पोराबरोबर रुळावरुन कधीतरी तिची गाडी निघुन गेली मी मात्र काढत आहे त्याच काहिलीतून गूळ पिवळाधम्मक, आरवाळ... सीझन टु सीझन.

बावळट ध्यान.. ==================== ढगांच्या छत्रीमागुन डोळा मारुन गेली वीज.. सोसाट्याचे वारे देखील.. सांगुन गेले लेका भीज.. तिच्याकडेच पाहात होतो.. मी मुर्ख बावळट अजुन.. झाडानेही हिंन्ट दिली दोनचार पाने टाकुन... मिठीत घे गधड्या तिला पाऊस धो धो होता सांगत.. मी पेटलेलो आतुन बाहेरुन.. होत नव्हती माझी हिंमत.. सार्या पंचमहाभुतांनी कपाळावर मारला हात.. ह्याच्याने काही होणार नाही.. ध्यान अगदी आहे पुळचाट.. उपाय शेवटचा म्हणुन वीज कडाडली भयानक.. मीच तेव्हा तिच्या मिठीत घाबरुन शिरलो अचानक.. वारा मनसोक्त हसु लागला.. ढगांमागुन वीजही.. झाडानेही घुसळवले अंग.. अन हसु लागली ती ही..

लहानपणी आईच्या तोंडून ही कविता ऐकली होती. पण ती अपूर्ण आठवते. कोणाला जर पूर्ण आठवत असेल तर अवश्य द्यावी. तसेच कवीचे नांव माहित असल्यास ते जरुर द्यावे. ड्रायव्हर मी होणार आता मोटारीत बसणार चहा, बिस्किटे, भजी मजेची सिगार तोंडी धरीन सदा भाजी-भाकरी भिकार खाणे सोडून मी देणार हो s s ड्रायव्हर मी होणार आता मोटारीत बसणार | शेतीभाती उदीम-धंदा नको नोकरी कोणाची जमीनजुमला विकून सारा 'फोर्ड' गाडी घेणार हो s s ड्रायव्हर मी ......

'पिकल्या पानाचा...' आणि 'मूल्य विरुद्ध किंमत' हे धागे वाचून आमच्या मनात भलताच प्रश्न निर्माण झाला..

प्रेरणा क्रांतीताईंची सुंदर गझल नको तेच झाले असो... विरझण घाली; असेही, तसेही जरी फोल दावे; असेही, तसेही जरा बोलता तो; विरोधात काही युसलेस बोले; असेही, तसेही किती बरळावे? मुल्य लेखनाचे माकडे टंकती; असेही, तसेही उडे लेखनही, न लावता काड्या पुरावेच देई; असेही, तसेही फुका बोलबाला स्थळपालटाचा, इनो फार झाले; असेही, तसेही कशाला निमित्ते हवी भांडण्याची? कंपुबाज सारे; असेही, तसेही काव्य कर्तनाने पडे फरक का? विडंबन पाडे; असेही, कसेही अवांतर सुचना: व्रुत्त आणी व्याकरण अर्धविराम तपासत बसु नये बसलात तरी मला काही फरक पडत नाही

क्रान्ति यांची ही कविता आकारबंधासाठी प्रेरणा ठरली. पण खरा दोष आहे इतर अनेक कवितांचा ज्यांनी व्यसनमुक्तीच्या मार्गावरून पदच्युत केलं... पुन्हा काव्य आले; असेही, तसेही नको तेच झाले; असेही, तसेही जरा सोडतो मी; विडंबन नशेला पुन्हा ग्लास आले; असेही, तसेही किती जाऊ द्यावे?

गझल सम्राट सुरेश भट ह्यांची एक अतिसुंदर गझल.