हास्य

खाद्यप्रेरणा केळीची मांडलेली पाने. अन पानापानावर सांडलेले जिन्नस.. कुठेतरी मधुनच डोकावणारा.. शुध्द तुपातला बेसनलाडु.. द्रोणांचे खोल डोह.. सांबारावर तरंगणारी दगडफुले.. पुन्हा पुन्हा मागणारे.. लग्नावळीतील बेलाज हावरे.. दूर दूर जाणारे वाढपी.. अन त्यांना पुन्हा पुन्हा बोलावणारा मी.. - खुशाल.

ताजमहाल च्या मालकीबद्दल सध्या बराच वादविवाद मिपा वर सुरु आहे पण ताजमहाल अमर प्रेमाचे प्रतिक आहे यात सर्वाचे एकमत आहे. त्यासंबंधी सुचलेला विनोद . प्रिया माझी "शहाजहान" ! ! ! होता बादशहा धनवान ऐसा, " ताज " त्याने निर्मिला. प्रेमवंचित आम्हां गरिबांना कायमचे करण्याचा स्वार्थ त्याने साधला. '' ताज " नाही ना " सदनिका " शक्यही नव्हते "झोपडे " झालो घर जावई गातो आता “ त्या तिथे पलीकडे स्मारक अभिनव, अमर प्रितीचे, माझिया प्रियेचे ( महालासम ) झोपडे “ निरंजन वहाळेकर

हे रोज कविता करणारे (प्रेरणा: हे गंधित वारे फिरणारे ) मिपाकरहो, सादर आहे नवे विडंबन "हे रोज कविता करणारे" ! गाणं संदीप खरे सलील कुलकर्णी यांचं असलं तरी विडंबनाचा रोख त्यांच्यावर नसून मराठी ब्लॉगविश्व मिम, मिपा सारख्या उपक्रमांवर घडणा-या घटनांवर आहे ! सदर विडंबन कोणासही उद्देशून नसून करमणूक म्हणून बनवले आहे. आता विडंबनाचा आस्वाद कसा लुटावा? मागच्या वेळी प्रमाणे व्हिडो बनवला आहे.

प्राजूची स्पर्शून तारकांना..

तात्विक युद्धांचा इतिहास कितीही रंजक असला तरी शेवटी शरीरधर्म कुणाला चुकला आहे?

मि.पा स्पेशल उखाणे कृपया हलकेच घेणे. इथे मी व्यक्तिशः कुणालाही ओळखत नाही. फक्त आय.डींच्या व्यक्तिमत्वा नुसार हे उखाणे लिहिले आहेत. सौ.मि.पा संपादक. पंचांगात पंचाग..आहे पंचांग दाते.. *** रावांनी ब्लॉक केले माझे डुप्लिकेट खाते.. सौ.तात्या दाराबाहेर काढुन ठेवते मी नेहेमी माझे खेटर.. तात्याराव मारतात मला रोज रोज फाट्यावर.. सौ.देवकाका. कधी हे करतात तर कधी ते करतात.. प्रमोदराव आजकाल चाल हे अस्त्र फेकुन मारतात.. सौ.मिपाकर घाटामध्ये कोसळते पावसाळ्यात दरड.. ***राव करतात मला घरामध्येही खरड.. सौ.टारझन..

फ्रॅक्चर बंड्याची सुंदर कविता दमलेले ढग वाचली आणि मिपावर चाललेल्या मनोरंजक चर्चा वाचल्या अन असच सुचलं हं.

“ चंद्र हवा मज “ ! ! ! “ किती करशी प्रेम मजसी “ ? प्रश्नं करी मज प्रेयसी. “ विशाल आकाशा येवढे, वा त्याहिपेक्षा जास्तच थोडे “ आम्हीहि वदलो लाडेलाडे “ ई s s श्य ! तुम बडे वो s s हो ! ! प्यार मे मगर सो-सो हो “ ! नाहीतर आतापर्यंत, घालूनी गवसणी गगनासी, आणुनिया चंद्रासी, दिधला असता नजराणा मज प्रेमळ हट्टा पायी “ बस ? इतकच ?

प्रेरणा ही कविता. खाली दिलेल्यांसारख्या घटना प्रत्यक्षात घडलेल्या असतानाही आपण असे लोक मुळात स्वामी कसे झाले याचा विचार करत नाही, व नंतर आपणच पुजलेले त्यांचे पाय शेणाचे आहेत हे कळलं की आश्चर्याने चकचकीत होतो. माणसाला देवत्व द्यायचं आणि त्याने माणसासारखं वागलं की अचंबा व्यक्त करायचा... हे नाटक का खेळलं जातं, हे मला नेहेमी पडलेलं कोडं आहे. टी व्ही वर ब्रेकिंग न्यूज, खबर नाही आली, भक्ताला बिलकुल अटक नाही झाली. मूर्खपणा म्हणजे काही, गुन्हा नाही केला. पोलिसांनी गजाआड त्याला नाही केला!