विडंबन

कधीकधी आम्हालाही वाटतं राव... विडंबन जत्रेत सामील व्हावं असं. चला. प्रेरणा ती पहा पडली गझल साबू सटकल्यासारखी मनाची अंघोळही लवकर उरकल्यासारखी शॉवराचे थेंब विरले काय आणि मी लिहू शब्द शोधी भावना पंचा हुडकल्यासारखी शृंखला विडंबनांची गाजते बोर्डावरी भर मीही घालतो दाणे बुचकल्यासारखी हो, जरा साशंक होतो नळ फिरवतानाच मी धारही ती अडखळे श्रीमुख विचकल्यासारखी हाय तो पडला नवीन साबू संडासामधे 'टुबुक' त्याची हाक ती अजुनि अडकल्यासारखी -टुबुकजित

सत्यजित भाऊंची उत्तम गजल "ओंजळीने ती जसा झाकून घेते चेहरा" वाचली. एक 'कोबरा' सोडला तर बाकी सगळे शेर डसले! :) ईर्शाद. अर्थातच आमचा नजराणा.... ओंजळीने ती जरी झाकून घेते चेहरा... येत नाही लपवता पण गाल मोठा गोबरा! मोकळ्या केसांतुनी माळून येते तेरडा अन् जटांचा जीवघेणा सुंभ दिसतो का बरा? आरसा भंजाळतो हो ती जशी डोकावते केवढी गबदूल आहे, कोण म्हणते अप्सरा! ओठ ओठांनी स्वतःचे घट्ट मिटते सारखी भिववतो भोळ्या जिवाला चुंबनांचा तोबरा! काय सांगू केवढी असते भयानक भेट ती? ती फुल्यांची मेहुणी अन् मी फुल्यांचा सोयरा! -चतुरंग

भा रा ताम्ब्यान्ची क्षमा मागून _/\_ जन पळभर करतिल हाय हाय (एका मुम्बई लोकल मध्ये ऑफीस गर्दीच्या वेळी प्रवास करणार्‍या चाकरमान्याच्या मनस्थितीचे वर्णन) (डब्यात चढण्या पूर्वीच्या स्थितीचे वर्णन) जन पळभर करतिल, 'हाय हाय !' (कुणी उद्धरतील हे आय माय) डब्या शिरता खन्त काय ? (डब्याच्या पॅसेज मधल्या स्थितीचे वर्णन) कुणी ढकलतील, कूणी सरकतिल; सारे अपुला मार्ग आचरतिल, तसेच सारे खडे राहतिल, असेच पन्खे बन्द राहतिल ? लोक भान्डतिल, कर्ण पिकतिल, रागाने या शिव्या वाहतिल पुन्हा विजारी डाग उमटतिल, पुन्हा पायावर हेच पाय ? (आसनस्थ झाल्या नन्तरच्या स्थितीचे वर्णन) सखेसोयरे घर्म पुसतिल, स्कन्धी कुणीतरी (अपुले

(माफी नाम्यांची रांग आहे, विडंबन काळाची मांग आहे प्रेर्ना १ प्रेर्ना २) अरे डिअरपिअर कशास बघतोस स्वप्नात जुई...

चित्तचोरी त्यांची म्हणे फेल झाली वाचकांची फालतू घालमेल झाली ना हिशेब जमला ना उधळपट्टी जमली डोकी नकोत्यात रिकामी खपली दिखाऊ प्रेमबाजांचा गुंताच नुसता कामाचे काम सोडून कशाला वाचता नै सुचत जिलबीसाठी चार ओळी कच्चीच र्‍हैली आमची विडंबनाची पोळी.

सुरापरीच्या वाटेवरती, गटारांगण अंथरले होते... गंधभारल्या रात्री होत्या,दिवस जणू मंतरले होते! मी मोकळा..त्यावर संत्रा, नारंगी नखरे,कातिल चखना... फक्त एवढे कळले..नंतर, रोम-रोम मोहरले होते! विरघळलेला बर्फ गारसर,पुन्हा एकदा फसफसलेला... तोच चखना अलगद खिश्यात माझ्या लपवलेला होता मला एकदा म्हणे..कसे रे,सुचते इतके तुला निरंतर? त्याच्या निरागस प्रश्नावरही, चार थेंबे नारंगी उडवले होते घोट घेतानाही क्षणभर, ग्लास अडखळला तेव्हा... पुन्हा नव्याने चुंबण्यास, ओठ माझे थर थरले होते मूळ कवीची क्षमा मागतो, थोडा बहकलो होतो शब्द बदलले एक नवे काव्य गहन रस उमजले ;)

प्रेरणा? खायला कशाला हवी प्रेरणा?

प्रेरणा बसण्याचा हिशोब साचा एक ग्लास त्याचा, एक माझा! दिसायला दोन्ही एकच ब्रँडही सारखाच फक्त चखण्याची रित ज... रा निराळी म्हणूनच.. एक ग्लास त्याचा,एक माझा! माझा आधी संपेल, त्याचा नंतर चालायचंच हे असं जंतरमंतर! अगदी निरंतर.. त्यातूनच घडते जादू शेवटी टेस्टी... लज्जतदार...

आमची प्रेरणा वरपरीक्षा ........................... नव्हते मनांत तरीही, नाव नोंदवून आलो कांदेपोहे जिरले सारे, नकार पचवून आलो * होती एक परी, स्वप्नात तिच्या फसलो वर परीक्षेस मी, उगीच टाळत राहिलो * अशी नको तशी नको, कारणे शोधत राहिलो बोहल्यावर चढले मित्र, मी एकटाच राहिलो * बोलण्यास मागता वेळ, सांगे ती असते व्यस्त सकाळसायंकाळ जणू, मी पसरतो अस्ताव्यस्त * आवडलो ना तुला?,कितीदा तिला पुसावे येईल का होकार,म्हणुनी किती झुरावे * येता होकार तिचा,मन सैरभैर व्हावे वाघाची होऊन शेळी, पिंजऱ्यात बंद व्हावे * नव्हते मनात माझ्या,मग का असे