चार दिवस गावाला गेलो होतो येऊन बघतो तो काय निवृत्ती? गुरुवर्य केशवसुमारांच्या ह्या'निवृत्ती'ने आमच्या भावना उचंबळून आल्या. घेतला वसा टाकणे ही तर विडंबनाशी प्रतारणाच, शिवाय गुरुवर्यांना काय वाटेल? छे, छे हे घोर पाप आम्ही करणार नाही असा तत्क्षणी निश्चय केला आणि लगेच विडंबनधर्माला जागलो ते असे - धावा सार्‍या कवीजनांचा फळतो आहे निवृत्तीचा विचार 'केशा' करतो आहे वा वा टवळ्या खपला आता पाडा कविता जथा कवींचा पहा कसा ओरडतो आहे बरा फासला टीकेच्या जाळ्यात पहा तो सुटका आता कोण तयाची करतो आहे 'मित्रांनी'ही सावज केले होते त्याला नक्राश्रूचा थेंब पहा ओघळतो आहे डोळ्यांमध्ये धुंदी आता त्या कवितेची इथे लिहू की तिथे, कवी चाचपतो आहे खेळा झटपट पहा कसे मैदान मोकळे विदूषकाचा तोल कसा हा ढळतो आहे टाका गाडुन प्रतिमेच्या भिंतीत आता ह्या हाच ओरडा, हाच चौघडा झडतो आहे साद घालती मला खुळे आभास कवींचे जाल कुठे? हा पहाच 'रंगा' येतो आहे चतुरंग