मिसळपाव
(म्हणू नका रे....)
आमची प्रेरणा अदितीताईंची सुंदर रचना म्हणू नका रे....
विडंबन
जे तनाला पाहिजे ते...
आमची प्रेरणा अजब यांची रचना जे मनाला पाहिजे ते...
जे तनाला पाहिजे ते गिळत नाही
जे नको गिळण्यास पण ते टळत नाही...
एवढा सदर्यात ह्या मी तंग बसतो;
हाय मापाचा कुठेही मिळत नाही...
देह हा इतका भयंकर, वाढला पण
काय खातो 'अजब' मी ते कळत नाही...
रोज प्यालो, मद्य आणिक स्लिम टी ही
मेद माझे त्यांतही विरघळत नाही...
चालणेही खूप असते गावभर पण
वजन माझे हे कसे मग ढळत नाही...?
मान ही फिरते कुठे ह्या "केशवा"ची
वळत असतो हा तरी ही वळत नाही...
स्वप्न, आशा, ध्येय माझे वजन घटणे
मी उगाचच जीम मध्ये पळत नाही...
(ब्यूटी पार्लर अर्थात काव्यफुफाटा)
सक्काळी सक्काळी मिपावर आलो आणि 'ब्यूटी पार्लर अर्थात यौवन फुफाटा' ही कविता वाचून डोळे भरुन आले! काल भडकमकर मास्तरांनी जालिंदर जलालाबादींची ओळख काय करुन दिली आणि आज ही नवकविता वाचायला काय मिळाली, सगळेच विलक्षण! हे म्हणजे आज आर्त भावाने विठ्ठलाची भक्ती करावी आणि लगेच दुसर्या दिवशी साक्षात पांडूरंगाने आपल्याला डब्बलसीट न्यावे तसा प्रकार झाला!! धन्य आहेस माऊली धन्य आहेस!!
(चेहरा)
चेहर्या मागे चेहरे दडलेला
खरे-खोटे कुणास कळला?
तुझा रंग प्रत्येक वेळी वेगळा
काळा, गोरा कधी सावळा
मेकअप मध्ये कधी लपलेला
जसे काळ्यावरती पिठ फासलेला
तुझा नेहमीच रंग वेगळा
प्रत्येक वेळी भाव वेगळा
आरसाशी तुझा लपंडाव चाललेला
दुस-याला धसका घ्यावा लागलेला
विना मेकअप बघुन तुला चक्कर येऊन पडलेला
होवो ना प्रत्येक वेळी सामना चेहराचा
ना राहो तुझ्या चेहरा नेहमी समोर
दर्शनी धुतलेला
अन विना मेकअप, सडलेला.
____
जागुची माफी मागून ;)
प्रेरणा
Taxonomy upgrade extras
(डास)
या तनुचा माझ्या करशी दररोजचा घास तुझा
डोंबिवली वा धारावी, घरभर हा वास तुझा
तू जळी अन् तू नाली, इवलासा श्वास तुझा
ए.सी.च्या खालीसुद्धा रंगतो तो रास तुझा
मॉर्टीन असो वा कछवा, धसका जीवास तुझा
गुणगुणता कानी करती सगळे दुस्वास तुझा
नाना रुपे बळावे अवतार तो, भास तुझा
डेंग्यू अन् मलेरियाचा आजारी खास तुझा
तारशील भवसागरी? मागे घे डास तुझा
झोपु दे जरासे रात्री, प्रभु मी रे दास तुझा
प्रेरणा: क्रान्ति ताईंचा दास
बहुतेक हा स्वतःला गालीब समजतो पण....
आमची प्रेरणा भुषण कटककर यांची कविता जो जो प्रवेशला तो गालीब होत गेला....
<<----देवानं तोतया कवींना असं का बनवलं---->>
उस्फुर्त प्रेरणा
देवानं तोतया कवींना असं का बनवलं?
ऊठ सुट येता जाता काहीही लिहाव
सगळेच स्वतःला कलाकार समजतात
पण मिपाकरांनीच का ते वाचाव?
प्रतिसादासाठी गळे काढावे, कधी कंपुबाजी म्हणुन नाचावे
प्रत्येक विडंबन म्हणजे पाणचटपणावर फोडणी
दळभद्री मणभर खीर, कुणाला पचलीच नाही
पण तोतया कवींच्या राजालाच का बरं खुमखुमी!
कुणी झोपेत कविता लिहितं
कुणी नाइलाजानं कवी बनतं
कुणी शब्द चोरुन कविता पाडत असते.
अशा कवितांपेक्षा विडंबनांना जास्त चव नसते?
कुणी "लिहू नका' सुचवू पाहतं
क्वचित कुणी थेट हल्ला करतं
कारण खर्या कवी कवियित्रींचे कवीपण
ह्या गर्दीत कुठेत
Taxonomy upgrade extras
((देवानं विडंबकांना असं का बनवलं?))
(मूळ प्रेरणा : मिपा वरील समस्त विडंबने)
देवानं विडंबकांना असं का बनवलं?
दिसली कविता की तिला झोडावं
सगळ्याच विडंबनायोग्य वाटतात
पण मिपाकरांना उठसूट वेठीला का धरावं?
कधी गळे दाबावे, कधी छाताडावर नाचावे
प्रत्येक विडंबन का इतके अवगुणी?
दळभद्री मेली प्रतिभा, एकीवर बसत नाही
दर पाच धाग्यांनंतर यांचीच तुणतुणी!
कुणी हसून प्रतिक्रिया देतं
कुणी नाइलाजानं कौतुक करतं
कुणी शालजोडीतले हाणत असते
पण "जनाची ना मनाची' तरी यांना कुठे असते?
कुणी "लिहू नका' सुचवू पाहतं
क्वचित कुणी थेट हल्ला करतं
किती प्रकारे त्रास दिला, तरी
विडंबनाच्या व्यसनात मन फसतं
सगळ्याच कविता विडंबनयोग्य असतात?
"नको नको' म्हणूनही विडंबने
(खरच आता नको )
प्रेरणा
विशाल कुलकर्णी साहेब. कृपया ह. घ्या.
काव्यांचे पसारे खुप झाले
कवितांचा खच आता नको ... !
विडंबनाचे रेचक थोडे घेऊया
गंभीर कवीतांचे अजीर्ण आता नको ... !
तेच तेच शब्द काव्यांमधे
शब्दांची घुसमट आता नको ... !
चला विडंबनकारांनो एक खेळ खेळु
गंभीर कवींचा धाक आता नको ... !
हरवले सारे कवीपण माझे
ईच्छा कविता लिहिण्याची आता नको ... !
जिथे तिथे सगळीकडे .., ते काव्य
हृदयाला छळणारे आता नको ... !
चल दुसर्या विभागात जावू
मोह काव्य विभागाचा आता नको ... !
Taxonomy upgrade extras