विडंबन

आमची प्रेरणा भुषण कटककर यांची कविता जो जो प्रवेशला तो गालीब होत गेला....

झाले रवंथ चालू वाचक बरा निघाला
अंदाज आमचा हा भलता खरा निघाला

पाडा रटाळ, गझला, बकवास शब्द चोथा
नाचा जणू रसाचा मोठा झरा निघाला

बहुतेक हा स्वतःला गालीब समजतो पण
ठाण्यामधील वेडा जो आगरा निघाला

वाटे कवी मला हा आहे बराच मोठा
चिरता फणस निराशा, फुसका गरा निघाला

जुळवून ठेवतो हा यमके मुळात सारी
होता प्रसूत हा अमुचा घाबरा निघाला

ओळी प्रचंड असती , कोणा न अर्थ लागे
ऐकून अर्थ कळले साधा चरा निघाला

उस्फुर्त प्रेरणा

देवानं तोतया कवींना असं का बनवलं?
ऊठ सुट येता जाता काहीही लिहाव
सगळेच स्वतःला कलाकार समजतात
पण मिपाकरांनीच का ते वाचाव?

प्रतिसादासाठी गळे काढावे, कधी कंपुबाजी म्हणुन नाचावे
प्रत्येक विडंबन म्हणजे पाणचटपणावर फोडणी
दळभद्री मणभर खीर, कुणाला पचलीच नाही
पण तोतया कवींच्या राजालाच का बरं खुमखुमी!

कुणी झोपेत कविता लिहितं
कुणी नाइलाजानं कवी बनतं
कुणी शब्द चोरुन कविता पाडत असते.
अशा कवितांपेक्षा विडंबनांना जास्त चव नसते?

प्रेरणा

विशाल कुलकर्णी साहेब. कृपया ह. घ्या.

काव्यांचे पसारे खुप झाले
कवितांचा खच आता नको ... !

विडंबनाचे रेचक थोडे घेऊया
गंभीर कवीतांचे अजीर्ण आता नको ... !

तेच तेच शब्द काव्यांमधे
शब्दांची घुसमट आता नको ... !

चला विडंबनकारांनो एक खेळ खेळु
गंभीर कवींचा धाक आता नको ... !

हरवले सारे कवीपण माझे
ईच्छा कविता लिहिण्याची आता नको ... !

जिथे तिथे सगळीकडे .., ते काव्य
हृदयाला छळणारे आता नको ... !

चल दुसर्‍या विभागात जावू
मोह काव्य विभागाचा आता नको ... !

प्रेरणा

*********************************

देवाने मुलींना अस का बनवलं?
की बघताच मन पत्येकीवर बसावं
सगळ्याच मला हव्याहव्याश्या वाटतात
पण तिने कोणा दुसर्‍याच्याच गळ्यात का पडावं?

कुणाचे डोळे, तर कुणाचे ओठ
प्रत्येकीचा काहीतरी वेगळाच गुण
दरिद्री मेलं मन, एकीवर बसत नाही
पाहताच त्यांना वाजते हृदयात धून

कुणी हसून आपलंसं करतं
कुणी लाजून हृदयात शिरतं
प्रत्येकीची खुबी निराळीच असते
मग आपली निद्रा कुठे आपल्याजवळ उरते

आमची प्रेरणा पुलस्ती यांची सुंदर रचना शहारा

किती पाळणे हलून गेले
अता थांबबा... थकून गेले

रंगामध्ये आले मी अन-
कुठे अचानक उठून गेले?

घरात डोकावले; दचकले
कुणी कडे मी चुकून गेले!

अजून खाटेवरी पसारा
कुणी इथे बागडून गेले

जमेलसे वाटलेच नव्हते
हळूहळू मग जमून गेले...

काल मला ती काय म्हणाली?
"काम तुझ्यावीन घडून गेले"

सदर्‍याला का गंध निराळा
कोण पाखरू बसून गेले?

पती जरासा सुंभ निघाला
लग्ना दिवशी पळून गेले!

आमची प्रेरणा :- जयश्री अंबासकर यांची कविता अशक्य केवळ

तुला मोजणे मणात केवळ
किलोत आता अशक्य केवळ

तुझी पाहता फुगीर गात्रे
तुला तुमानी अशक्य केवळ

नको तंग ही उगाच वसने
बसता होइल दुभंग केवळ

पुन्हा कसे मी बारिक होऊ
रोज पळावे जिमेत केवळ

करा "केशवा" पुन्हा तयारी
लक्ष असु दे हे शेप केवळ

केशवसुमार

आमची प्रेरणा आमचे परम मैतर चंद्रशेखर महामुनी ह्यांची तु नसताना.... !

हा लेंगा घालु न वाटतो.. लुज भासतो..नाडी.. तु नसताना....
विमनस्क घरभर हिंड्तो... खुळा हासतो.. नाडी.. तु नसताना...

हरपला पोटाचा सूर.. धडधडे उर.. उदरी काहुर....
डोळ्यात दाटला पूर.. रंग बेनूर... कायमचुर्णा.. तु नसताना.... [१]

हा गंधीत वाहे वारा.. त्यास आवरा.. कुणी सावरा...
शोधितो स्प्रे बावरा... होई कचरा.. डिओ.. तु नसताना... [२]

आमची प्रेरणा प्रदीप कुलकर्णींची सुरेख गझल तू म्हणे केव्हातरी...!

...........................................
तू पुन्हा केव्हा जरी...!
...........................................

... आज मज थोडी उशीराने सकाळी जाग आली!
कालच्या रात्री जराशी वारुणी मी जास्त प्याली!

रोज मी माझ्या मनाला सांगतो की आज नाही...
आणि संध्याकाळ होता बारची मी वाट चाली!

चालली आहे हिच्याशी ही कधीपासून मज्जा...
प्रश्न बापाने तिच्या हा टाकला होता निकाली!

अवलिया साहेबांच्या गंभीर कवितेमुळे काही सुचेनासे झाले मग हा गंभीर्पणा दुर करण्यासाठीच हे विडंबन
अवलिया साहेब. ह.घ्या.

कधी नवख्या सभासादासारखा
कधी मत्त टिकाकारासारखा
कधी अनाहुत विडंबनकारासारखा
कधी वाट पहायला लावण्यार्‍या प्रतिसादासारखा
कधी रडवेला तर कधी हसरा
कसाही असलास तरी पण
आज मी तुझ्या काव्याचे विडंबन करीत आहे
दे मला अजुन अशी काव्य दे
हे दयानिधी कवी, लेखका....
करशील ना माझ्यासाठी येवढेतरी ??

*