विडंबन

आमची प्रेरणा खोडसाळ यांची रचना (शब्द मी आहे असा...! ) आणि प्रदीप कुलकर्णी यांची सुरेख कविता शब्द मी आहे असा....! ............................................ हा कवी झाला कशाला....! ............................................ अर्थ अमुच्या 'वाहवा'चा लावला भलताच केला! आणि हा आता बघा की, पुर्ण शेफारून गेला! हा कवी झाला कशाला, नेहमी वाटून जाते... शेवटी र्‍हासास याला याच कवितेनेच नेला! वाचकांचे या कवीने ऐकले नाही कधीही.... हा जरासुद्धा न थांबे वाटतो पुरता हटेला!

प्राजू तै ची भारी रोमॅण्टीक कविता पौर्णिमा वाचून आम्हाला आणखी एक (एकतर्फी) रोमान्स आठवला. तोच शब्दांत मांडण्याचा प्रयत्न! :X चू. भू. द्या.

प्रेरणा ऊदयजींची गझल : उजाडले तरी .....> मला अभिप्रेत नसलेल्या काहि कल्पना या विडंबनात द्रुश्य होत असल्या-कारणाने (ज्या मला आधी बिल्कुल लक्षात आल्या नाहित), मी हे संपादीत करतो आहे. धागा अप्रकाशीत कसा करावा हे न समज्ल्याने, सध्या संपादित केले आहे.

प्रेरणा अमावस्येचा बघतो तुझा चंद्र कधीचा अंधारले नयन दर्शना घाबरले का डांबर सदा बरसले तुजवरी बरसताना बरे मला ते विसरले ;) अगडबंब देह काळवंडलेली काया तुझी वाटेवरुन तुझ्या रेडेही मागे सरकले घाबरले तुज पाहता भुत पिशाच्च आणी हडळी येता तु गल्लीमधले माझ्या श्वानही टरकले जळफळली कढई, सखे तुज पाहता गोंजारता गाल तुझे बघ माझे हातही करपले आपला, मराठमोळा.

(आधार : दिव्यातला राक्षस ) आणखी एक जाळिंदरली मिसळपावावरती वावरतांना, जुना प्रसिद्ध दुवा मिळाला काळजीपुर्वक बघता दुव्यामधुनी जालिंदरजी हो निघाला लिही लिही लिही.... पिवळे हास्य करुन म्हणाला बोल मेरे बगलबच्चे, कोण बनवू तुला फुटकळ लेखक कधीच झालो शोधतो संस्थळात नव्या कंपुला कंपु शोधणे झाले मुश्किल 'जाज' जी, आता तुमचा हवाला बेरकी हसले, हळुच म्हणाले ले(ख)को, जुना जमाना गेला असते जर सोपे शोधणे आजकाल प्रामाणिक कंपुला गुरु तुझा हा असा असता का अफ़्रिकातील बुरुंडीत राहीला मुंबै, पुणे नाहीतर गेलाबाजार एखादा ठा

गोठलेले शब्द या जालिंदरांच्या कविता संग्रहातील एक कविता येथे लिहिण्याचा मोह आवरत नाही. वास्तविक हा संग्रह माझ्याकडे नाही. पण ती कविता कधीकाळी त्यांच्या 'भाषणाच्या बदल्यात भाकरी' या भाषणादरम्यान त्यांनी म्हटली आणि मी लिहून घेतली होती असे फिकट आठवते आहे. एखादेवेळी ही कविता त्या संग्रहात संग्राहित केली नसण्याची शक्यताही आहेच. पण आस्वाद घ्यायला काय हरकत? माझ्याकडील कविता एका जीर्ण पिवळ्या कागदावर हिरव्या शाईने लिहिली होती. कवितेतील काही शब्द वृत्त-मात्रांत बसत नसतील तर दोष त्या कागदाच्या प्रतिचा अथवा शाईच्या टिकून न राहण्याच्या गुणधर्माचा आहे.

प्रेरणा: मुखदुर्बळ यांची ही कविता कृ. ह. घ्या. बाई मी गेले मिसळपाववर लेखणी घेऊन लिहायला काव्यविभागात कविता सुचली भुंगा डसल्यासारखी लिहित सुटली…. बाई मी गेली पाकृ विभागात घेऊन लाटणे हातात कमीन्या साखरेची बरणीच फुटली सोडली साखर नी पळत सुटली…. बाई मी गेली काथ्याकुटात पास नाय मिळाला प्रतिसादाचा रस्त्यात कंपुबाजांची गर्दी दिसली कुटला काथ्या अन पळत सुटली….. बाई मी गेली साहित्य विभागात पदर खोचुन टीका करायला पाचकळ लेखांनी नजर विटली सोडलं साहित्य नी पळत सुटली…..

आमची प्रेरणा पिवळा डांबिस यांची पंगत -२ मिपाच्यावरी पंगती रंगलेल्या... यलोनॉटि हा काढतो खूप खोड्या... मिपाकर असे वाचुनि तृप्त झाले... प्रतिसाद त्या देवुनि बोळविले... (पंगतीत गप्प केलेला) केशवसुमार

(सुहास यांच्या पहिले प्रेमपत्र.. वरुन साभार) कॉलेजमध्ये, विनामोबदल्यात, 'क्ष' ने 'वाय'कंपनीला लिहीलेल्या आणि मी चोरुन वाचलेल्या नोकरीच्या अर्जाने प्रेरीत.. "प्रयत्न पहिला माझा हा" "नकार मजला देऊ नकोस" "रिझ्यूम पाठवितो तुला" "तो झिडकारुन देऊ नकोस" "उठता बसता ध्यास तुझाच मज" "तो 'आन॑द' हिसकावुन घेऊ नकोस" "राहीन एकनिष्ठ तुझ्याशी मी" "हे स्वप्न हिरावुन घेऊ नकोस" "मनापासुन अर्ज दिला आहे मी तुज" "पक्त कॉल देऊन जाऊ नकोस" "प॑चप्राण डोळ्या॑त आणुनी रिप्लाय पहातो" "अ॑त माझा पाहु नकोस" "रिझ्यूम देऊनी वाट पहातो" "कॉल मजला देशील का? "रिप्लाय त्वरित देऊनी

मूळ गीत : प्रेमाला उपमा नाही ) गीत - जगदीश खेबुडकर संगीत - प्रभाकर जोग स्वर - अनुराधा पौडवाल, सुरेश वाडकर चित्रपट - कैवारी (१९८१) --------------------------------------------------------------------------------------- मी कसा टाळू हा शेट्टी, ते गत जन्मीचे देणे खाण्याला 'उपमा' नाही हे ऊडप्याकडचे खाणे मळकेपण पिउनी ओले कपांचे कटिंग झाले मी व्यथा फुल्पात्र का शोधू, हे 'फूल' म्हणू की 'अर्धे' टमाटांची लेऊन प्युरी हे क्रीम ओघळे खाली मी कशी ओळखू जादू, हे पनीर म्हणू की छोले का पित्ताने माथे विटती खर्जात मग ढेकर उठती मी कशी भावना बोलू, हे उदरभरण असे का गिळणे ? ---------------------------------------