विडंबन

प्रेरणा ********************************* देवाने मुलींना अस का बनवलं? की बघताच मन पत्येकीवर बसावं सगळ्याच मला हव्याहव्याश्या वाटतात पण तिने कोणा दुसर्‍याच्याच गळ्यात का पडावं? कुणाचे डोळे, तर कुणाचे ओठ प्रत्येकीचा काहीतरी वेगळाच गुण दरिद्री मेलं मन, एकीवर बसत नाही पाहताच त्यांना वाजते हृदयात धून कुणी हसून आपलंसं करतं कुणी लाजून हृदयात शिरतं प्रत्येकीची खुबी निराळीच असते मग आपली निद्रा कुठे आपल्याजवळ उरते कुणी गुलुगुलू बोलून गार करतं कुणी नुसत्या नजरेनेच वार करतं किती अदा त्रासवण्याच्या असतात मन हे वेडं प्रत्येक नखर्‍यात फसतं सगळ्याच मुली कमाल क

आमची प्रेरणा पुलस्ती यांची सुंदर रचना शहारा किती पाळणे हलून गेले अता थांबबा... थकून गेले रंगामध्ये आले मी अन- कुठे अचानक उठून गेले? घरात डोकावले; दचकले कुणी कडे मी चुकून गेले! अजून खाटेवरी पसारा कुणी इथे बागडून गेले जमेलसे वाटलेच नव्हते हळूहळू मग जमून गेले... काल मला ती काय म्हणाली? "काम तुझ्यावीन घडून गेले" सदर्‍याला का गंध निराळा कोण पाखरू बसून गेले? पती जरासा सुंभ निघाला लग्ना दिवशी पळून गेले! श्वासांची येरझार "केश्या"- खरे काय ते कळून गेले?

आमची प्रेरणा :- जयश्री अंबासकर यांची कविता अशक्य केवळ तुला मोजणे मणात केवळ किलोत आता अशक्य केवळ तुझी पाहता फुगीर गात्रे तुला तुमानी अशक्य केवळ नको तंग ही उगाच वसने बसता होइल दुभंग केवळ पुन्हा कसे मी बारिक होऊ रोज पळावे जिमेत केवळ करा "केशवा" पुन्हा तयारी लक्ष असु दे हे शेप केवळ केशवसुमार

आमची प्रेरणा आमचे परम मैतर चंद्रशेखर महामुनी ह्यांची तु नसताना.... ! हा लेंगा घालु न वाटतो.. लुज भासतो..नाडी.. तु नसताना.... विमनस्क घरभर हिंड्तो... खुळा हासतो.. नाडी.. तु नसताना... हरपला पोटाचा सूर.. धडधडे उर.. उदरी काहुर.... डोळ्यात दाटला पूर.. रंग बेनूर... कायमचुर्णा.. तु नसताना.... [१] हा गंधीत वाहे वारा.. त्यास आवरा.. कुणी सावरा... शोधितो स्प्रे बावरा... होई कचरा.. डिओ.. तु नसताना... [२] नाकात कोंडला श्वास.. दीर्घ निश्वास.. स्तब्ध अवकाश... चालला धुर अस्तास... ओठी आभास... सिगारेटी.. तु नसताना... [३] सशक्त ओल्या अंगानी..

आमची प्रेरणा प्रदीप कुलकर्णींची सुरेख गझल तू म्हणे केव्हातरी...! ........................................... तू पुन्हा केव्हा जरी...! ........................................... ... आज मज थोडी उशीराने सकाळी जाग आली! कालच्या रात्री जराशी वारुणी मी जास्त प्याली! रोज मी माझ्या मनाला सांगतो की आज नाही... आणि संध्याकाळ होता बारची मी वाट चाली! चालली आहे हिच्याशी ही कधीपासून मज्जा... प्रश्न बापाने तिच्या हा टाकला होता निकाली!

अवलिया साहेबांच्या गंभीर कवितेमुळे काही सुचेनासे झाले मग हा गंभीर्पणा दुर करण्यासाठीच हे विडंबन अवलिया साहेब.

सहज शक्य असा हा फ्री-हिट आणि त्यातही फुलटॉस भल्या-भल्यांनी सोडला. असा चेंडू भल्या-भल्यांनी सोडणे हे फारसे रुचले नाही. अगदी षट्कार नाही; पण एक-दोन धावांचा फटका तरी मारावा म्हटलं... तुझाच उरला विचार केवळ 'विसर' आता अशक्य केवळ कसे करावे तुजला राजी, बोलतेस तू तशीही फटकळ अशात व्हावी फितूर गात्रे (निभाव आता अशक्य केवळ) 'पिऊन' येता पुन्हा घराशी दिसते मजला का हे उखळ? बारची ही तुंबली उधारी हिशेब उरले तुझेच केवळ

राघव यांची अतिशय सुंदर कविता ...उदयात शोध काही! वाचल्यावर अतिशय आनंद झाला आणि शोधाशोध करणारे आपण एकटेच नाही ह्या जाणिवेने बरे वाटले!

प्रेरणा: विशाल कुलकर्णी यांची "बाकी ते रुसणेच खरे" कविता. ह. घ्या. तुझे ते खाणे भरमसाठ आठविता गं जीव घाबरे घास मावेना तोंडात चरण्या दिवस ना पुरे तु मावेना कवेत आता बघ आरशात एकदा सखे बांधा तुझा आता बघवेना खाण्याचे भान तुला नुरे वजनाचे भान काही तुला चालता भुकंपाचे हादरे पुन्हा डोकावणे स्वयंपाकघरात बकासुराची बहिण का गं तु गडे मणभर भात ताटात वरणाचे वाहते झरे उपाशासारखे जेवण ओरबाडणे तुझे बाकी ते फुगणेच खरे आपला (विडंबक)मराठमोळा